aan het begin van dit jaar in brieven had ik geen enkel idee waaraan ik begon en nu ik bij het eind er van aangekomen ben, weet ik niet precies waar ik mee ophoud.
Dat dit de laatste brief is weet ik wel. Ik heb zin om te zwijgen voor een tijdje, want het is tenslotte vanuit stilte dat iets de mogelijkheid heeft om te ontstaan. Ik kan bijna niet wachten om te ontdekken wat dat nou weer zal zijn.
Vanaf morgen is alles anders.
Ik ga verhuizen naar een andere stad. Ik krijg een tuin vol gras voor jubeltenen en blote benen. Er woont een kikker die wat knorrig lijkt, maar die vast meevalt als je 'm wat beter kent. Er is een boom om te omhelzen als er niemand kijkt. Ik ga turen naar de balken aan het plafond en eens horen wat er langs komt waaien in mijn kop als ik ergens anders ben dan waar ik heel lang was.
Het was mijn bedoeling om van mijzelf een maker te maken. Dat is gelukt. Een beginnend maker, dan toch, want één van de dingen die ik heb geleerd het afgelopen jaar is dat de wereld, die je zoekt en van jezelf is, veel groter is dan je van tevoren dacht als je 'm eenmaal hebt gevonden en er binnen bent gestapt.
Dankjewel liefste mensen, voor het dagelijks lezen, meeleven, aanmoedigen, adopteren en terugschrijven. Sjonge, zullen we een potje dansen om het te vieren? Het is zomer!
Adieu!
Dikke zoen,
Tjielp
....... don´t worry, nothing is under control .......
Posts tonen met het label begin. Alle posts tonen
Posts tonen met het label begin. Alle posts tonen
zondag 30 juni 2013
donderdag 27 juni 2013
Hoi Boek (#362),
ik zou je willen maken.
As het stil was, aan een houten tafel
aan een raam.
Ik was niet alleen, er was
tijd. We hadden niet veel nodig.
Ik dronk thee met gember nou en
of met citroen. En ik ademde diep. Niet eens, maar
elke dag weer. Een zucht is een
verhaal in de lucht.
Ik hield mijn mond.
En leefde langzaam, met mijn voeten
op de grond
alsof ik een boom was.
Ik keek, ik luisterde. Ik werd
het kijken, ik werd het luisteren.
Er waren ochtenden, er was een maan, er was
een plaats om voor het eerst te komen en
daarna steeds weer terug te gaan.
Eens
was
er.
Tjielp
As het stil was, aan een houten tafel
aan een raam.
Ik was niet alleen, er was
tijd. We hadden niet veel nodig.
Ik dronk thee met gember nou en
of met citroen. En ik ademde diep. Niet eens, maar
elke dag weer. Een zucht is een
verhaal in de lucht.
Ik hield mijn mond.
En leefde langzaam, met mijn voeten
op de grond
alsof ik een boom was.
Ik keek, ik luisterde. Ik werd
het kijken, ik werd het luisteren.
Er waren ochtenden, er was een maan, er was
een plaats om voor het eerst te komen en
daarna steeds weer terug te gaan.
Eens
was
er.
Tjielp
maandag 24 juni 2013
Hoei Tjielp (#359),
het is zover! Vandaag hebben wij de sleutels gekregen van ons eigen huisjemeteentuineneenboomerin.
Tadaaaaaaaaaa!
Had je niet gedacht zeker! Gelukkig heb ik zelf nóóit getwijfeld. Daar doe ik niet aan. Waarom zou ik? Heb je anders wel eens gehoord van een aarzelende held? Nou? Nee, dat dacht ik ook.
De hele dag al springt iedereen in het rond van zoveel avontuur ineens. De plannen vliegen me om de oren. Berwtje heeft besloten dat hij een vakkundig huisvrouw wil worden. Hij wil plots niets liever dan leren hoe hij koekjes moet bakken, een moestuin aanleggen, augurken inmaken, vlierbloesemsiroop bottelen, frambozenjam maken, elleboogstukken breien, beenwarmers haken en zijn eigen keukenschort naaien. Ik weet niet waar het allemaal vandaan komt, maar hij houdt bijna niet meer op met praten en zijn wangen worden hoe langer hoe roder. Blosjes blijken hem erg goed te staan.
Verlanglijscht zit ondertussen te loeien dat nu, na het ternauwernood overleven van allerlei zeer traumatische erbarmelijkheden, eindelijk de tijd is gekomen om zijn eigen wens in vervulling te laten gaan en dat wij heus niet moeten denken dat Verlanglijschten geen wensen van zichzelf kunnen hebben, want hij wil toevallig al sinds wensenheugenis het allerliefscht Wenschboom worden en niemand, maar dan ook niemand hoeft het in zijn hoofd te halen om hem daarvan te weerhouden of hij zal wel eens laten zien hoe meedogenloos hij kan zijn. Nou. En dan kijkt hij natuurlijk op karakteristieke wijze vervaarlijk om zich heen, wat tegenwoordig nogal aandoenlijk is, omdat hij sinds kort een piepklein kuiltje in zijn wang heeft dat er met geen mogelijkheid meer uit gaat. En nee Tjielp, dat zeg ik heus niet tegen 'm, wees maar niet bang.
Anyway. Waar was ik? Ja, kei veel plannen dus. Nou, die lijken me allemaal zo gefikst. Hoe moeilijk kan het zijn? We hebben een boom, we hebben een verwensbare Verlanglijscht , we hebben een overijverig Berwtje. Huppetee, niks meer aan doen. Kan ik tenminste ongestoord koekeloeren naar onze spiksplinternieuwe horizon.
Hè toch, het wordt een beetje een lang verslag, sorry hoor. Maar het is dan ook de allerlaatste. Tjielp, mattie, het was aangenaam door jou bedacht te worden. Ons avontuur was mieters, maar het is snetverderrie tijd om er eentje van mezelf te gaan beleven. En dat geldt voor ons allemaal. Wij zijn nog lang niet klaar met bestaan.
Veel succes met de sluiting van de Brievenfabriek over een paar dagen. Berwtje doet je de groeten en vraagt of je zin hebt om eens een keer een kersentaartje te komen eten en o, Verlanglijscht buldert of ik je wil waarschuwen voor het zwarte gat. Bij deze.
Pas goed op jezelf.
Ahoy!
Koekoek
ps. Het adoptiebureau is tot nader order gesloten.. Ik kan geen zielenpoot meer zien. Snotmiljaar, ook helden hebben vakantie nodig.
Tadaaaaaaaaaa!
Had je niet gedacht zeker! Gelukkig heb ik zelf nóóit getwijfeld. Daar doe ik niet aan. Waarom zou ik? Heb je anders wel eens gehoord van een aarzelende held? Nou? Nee, dat dacht ik ook.
De hele dag al springt iedereen in het rond van zoveel avontuur ineens. De plannen vliegen me om de oren. Berwtje heeft besloten dat hij een vakkundig huisvrouw wil worden. Hij wil plots niets liever dan leren hoe hij koekjes moet bakken, een moestuin aanleggen, augurken inmaken, vlierbloesemsiroop bottelen, frambozenjam maken, elleboogstukken breien, beenwarmers haken en zijn eigen keukenschort naaien. Ik weet niet waar het allemaal vandaan komt, maar hij houdt bijna niet meer op met praten en zijn wangen worden hoe langer hoe roder. Blosjes blijken hem erg goed te staan.
Verlanglijscht zit ondertussen te loeien dat nu, na het ternauwernood overleven van allerlei zeer traumatische erbarmelijkheden, eindelijk de tijd is gekomen om zijn eigen wens in vervulling te laten gaan en dat wij heus niet moeten denken dat Verlanglijschten geen wensen van zichzelf kunnen hebben, want hij wil toevallig al sinds wensenheugenis het allerliefscht Wenschboom worden en niemand, maar dan ook niemand hoeft het in zijn hoofd te halen om hem daarvan te weerhouden of hij zal wel eens laten zien hoe meedogenloos hij kan zijn. Nou. En dan kijkt hij natuurlijk op karakteristieke wijze vervaarlijk om zich heen, wat tegenwoordig nogal aandoenlijk is, omdat hij sinds kort een piepklein kuiltje in zijn wang heeft dat er met geen mogelijkheid meer uit gaat. En nee Tjielp, dat zeg ik heus niet tegen 'm, wees maar niet bang.
Anyway. Waar was ik? Ja, kei veel plannen dus. Nou, die lijken me allemaal zo gefikst. Hoe moeilijk kan het zijn? We hebben een boom, we hebben een verwensbare Verlanglijscht , we hebben een overijverig Berwtje. Huppetee, niks meer aan doen. Kan ik tenminste ongestoord koekeloeren naar onze spiksplinternieuwe horizon.
Hè toch, het wordt een beetje een lang verslag, sorry hoor. Maar het is dan ook de allerlaatste. Tjielp, mattie, het was aangenaam door jou bedacht te worden. Ons avontuur was mieters, maar het is snetverderrie tijd om er eentje van mezelf te gaan beleven. En dat geldt voor ons allemaal. Wij zijn nog lang niet klaar met bestaan.
Veel succes met de sluiting van de Brievenfabriek over een paar dagen. Berwtje doet je de groeten en vraagt of je zin hebt om eens een keer een kersentaartje te komen eten en o, Verlanglijscht buldert of ik je wil waarschuwen voor het zwarte gat. Bij deze.
Pas goed op jezelf.
Ahoy!
Koekoek
ps. Het adoptiebureau is tot nader order gesloten.. Ik kan geen zielenpoot meer zien. Snotmiljaar, ook helden hebben vakantie nodig.
dinsdag 18 juni 2013
Ahoy Tjielp (#353),
Koekoek hier! Alles goed daar bij jou in de Brievenfabriek? Warm zeker? Hier ligt Berwtje in een plasje aan mijn voeten. Hij kabbelt heel erg knap. Af en toe roept hij blub en borrelt hij een beetje over mijn tenen heen. Ik vermoed dat het zijn binnenpretjes zijn, want ze kriebelen nogal.
Tegenover me eet Verlanglijscht zijn drieëntwintigste zwartebessenijsco van vandaag. Hij kweekt een zwartebessenbaard, omdat hij serieus genomen wil worden ondanks dat hij tegenwoordig glimlacht en hij heeft ergens gelezen dat een baard ontzag opwekt. Ondertussen oefent hij het optrekken van zijn linkerwenkbrauw. Om het geheel af te maken, zegt ie.
Yep. Zo gaat het hier. Soms vraag ik me af waar ik het allemaal aan te danken heb, maar goed.
Hoe staat het inmiddels met het huisjemeteentuineneenboomerin? Dat wil je natuurlijk weten, hè Tjielp? Nou, wij weten het ook niet. Allemaal niet. En als ik ergens niet tegen kan, is het wel niks weten. Want ik weet altijd alles, als je dat maar weet! Hebben wij weer. Gaan we eindelijk bijna met ons eigen avontuur beginnen, is het een treuzelend avontuur.
Snotmiljaarse groeten,
Koekoek
Tegenover me eet Verlanglijscht zijn drieëntwintigste zwartebessenijsco van vandaag. Hij kweekt een zwartebessenbaard, omdat hij serieus genomen wil worden ondanks dat hij tegenwoordig glimlacht en hij heeft ergens gelezen dat een baard ontzag opwekt. Ondertussen oefent hij het optrekken van zijn linkerwenkbrauw. Om het geheel af te maken, zegt ie.
Yep. Zo gaat het hier. Soms vraag ik me af waar ik het allemaal aan te danken heb, maar goed.
Hoe staat het inmiddels met het huisjemeteentuineneenboomerin? Dat wil je natuurlijk weten, hè Tjielp? Nou, wij weten het ook niet. Allemaal niet. En als ik ergens niet tegen kan, is het wel niks weten. Want ik weet altijd alles, als je dat maar weet! Hebben wij weer. Gaan we eindelijk bijna met ons eigen avontuur beginnen, is het een treuzelend avontuur.
Snotmiljaarse groeten,
Koekoek
zondag 16 juni 2013
Aan Mettertijd (#351),
ergens
ginds weg
wacht zachtjes
een nog te bevangen begrip
een ruimte waar ik met mijn armen wijd en mijn ogen
dicht open dicht
rondjes draai tot ik terug ben waar ik was gebleven
toen ik nog niet wist dat ik
allang begonnen was
Tjielp
ginds weg
wacht zachtjes
een nog te bevangen begrip
een ruimte waar ik met mijn armen wijd en mijn ogen
dicht open dicht
rondjes draai tot ik terug ben waar ik was gebleven
toen ik nog niet wist dat ik
allang begonnen was
Tjielp
zondag 12 mei 2013
Hoi Half Werk (#316),
tja, waar zal ik eens beginnen? Bij het begin: zo, hier!
Maar hier kan ook.
Waarom niet gewoon zomaar ergens? Waar ik maar wil!
H
i
e
r
! of
!reiH
of
H
i
e
r
!
Sjongejongejongejonge, moet je ook maar eens proberen, Half Werk! Gewoon érgens beginnen. Zomaar! Een ongekende vrijheid, oceanen van mogelijkheden, een onafzienbare dinges van ruimte!
Of niet! Hahahaaa, wat zeg ik nu weer? Helemaal níet beginnen. Schobberdebonk, wat een idee! Eens kijken wat er dán gebeurt. Spannend zeg. Ik kan bijna niet wachten.
Toedeledokie!
Tjielp
Maar hier kan ook.
Waarom niet gewoon zomaar ergens? Waar ik maar wil!
H
i
e
r
! of
!reiH
of
H
i
e
r
!
Sjongejongejongejonge, moet je ook maar eens proberen, Half Werk! Gewoon érgens beginnen. Zomaar! Een ongekende vrijheid, oceanen van mogelijkheden, een onafzienbare dinges van ruimte!
Of niet! Hahahaaa, wat zeg ik nu weer? Helemaal níet beginnen. Schobberdebonk, wat een idee! Eens kijken wat er dán gebeurt. Spannend zeg. Ik kan bijna niet wachten.
Toedeledokie!
Tjielp
dinsdag 2 april 2013
Hoi 't Een of 't Ander (#276),
de lucht zit vol met nieuwe plannen. Steek je neus er maar eens in.
Nou?
Ruik je het?
Mmm.
Oe, daar komt er eentje aan met een kleine tweepersoonsfabriek en een schoorsteentje dat geen wolken, maar ideeën blaast er in. Ho, stop! Die is voor mij! Toch tenminste voor de helft!
Zo. Die past precies in mijn hoofd. Kijk, hij doet het al. Er warrelen verhalen van een enkele zin uit, en boekjes met ondenkbare woorden.
Ha! Nu komt er zelfs een mintgroene ijscokar met kersenrode biesjes aangewaaid. Ruik! Ik ben benieuwd waar díe naar toe gaat.
Voorbij waar ik ben zo te zien. Dat is niet erg. Ik kan kei goed zwaaien.
Tjielp
Nou?
Ruik je het?
Mmm.
Oe, daar komt er eentje aan met een kleine tweepersoonsfabriek en een schoorsteentje dat geen wolken, maar ideeën blaast er in. Ho, stop! Die is voor mij! Toch tenminste voor de helft!
Zo. Die past precies in mijn hoofd. Kijk, hij doet het al. Er warrelen verhalen van een enkele zin uit, en boekjes met ondenkbare woorden.
Ha! Nu komt er zelfs een mintgroene ijscokar met kersenrode biesjes aangewaaid. Ruik! Ik ben benieuwd waar díe naar toe gaat.
Voorbij waar ik ben zo te zien. Dat is niet erg. Ik kan kei goed zwaaien.
Tjielp
maandag 1 april 2013
donderdag 14 maart 2013
dinsdag 12 maart 2013
Beste Bekende Weg (#255),
weet jij waarom ik het ene moment van alles lijk te weten en het volgende vergeten ben dat er ooit iets was wat ik wist? Ik onthoud namelijk maar niet dat ik hier ben.
Hier!
En niet daar.
En om dán om me heen te kijken wat hier eigenlijk allemaal is: kijk, dan ben ik alweer ginds.
Misschien beland ik iedere keer opnieuw
hier,
in plaats van daar,
om uit te vinden hoe te blijven voordat ik verder ga.
Tjielp
Hier!
En niet daar.
En om dán om me heen te kijken wat hier eigenlijk allemaal is: kijk, dan ben ik alweer ginds.
Misschien beland ik iedere keer opnieuw
hier,
in plaats van daar,
om uit te vinden hoe te blijven voordat ik verder ga.
Tjielp
vrijdag 1 maart 2013
Hoi Winkeltje (#244),
ik wil je best beginnen.
Je zou niet groot zijn en alleen te vinden als je weet hebt, of geheimen lief. Er zou een toonbank zijn, en daar stond ik achter, en de hemel keek door de ramen naar binnen om te zien of alles goed was. De deurbel rinkelde -hoera- wanneer iemand je ontdekte en een kijkje nam. Tegen je hoge muren leunden slaperige stapels.
Ik zou niets zeggen, behalve dag, als er vreemde voeten over de drempel stapten. Dan deed ik er een glimlach bij en boog mijn hoofd zó dat ik onzichtbaar werd. Ontdekken gaat het beste in je eentje.
'Ahum', klonk het na een tijdje, en pas dan, wanneer de voeten gingen dralen en wenkbrauwen veranderden in vraagtekens, keek ik weer op en vroeg: ´Kan ik je misschien helpen?´
´Ik ben ontroostbaar´, zou het gezicht boven de voeten in het ergste geval zeggen en er ontsnapte een klein zuchtje.
´Ai´, antwoordde ik dan, ´dat is jammer. Ik verkoop geen troost, maar woorden. Ik heb er waarmee je kunt gooien, die je kunt delen, verslinden of verscheuren. Sommige worden het liefst gezongen, gegiecheld of gefluisterd en andere maken je hoofd licht, knieën wiebelig of doen je haar recht overeind staan. Als je op ze uitgekeken bent, kun je ze nog prima cadeau doen. Ze blijven lang goed. En ze zijn niet duur.'
Ik wachtte. Alles om ons heen hield zijn adem in. De hemel spitste zijn babyblauwe oren.
'De zee', zei ik tenslotte, 'dat is wat ik voor je heb. Neem de zee maar mee. Maak thuis een stapeltje van hoofd op kussen op zee, en slaap zacht.'
Tjielp
Je zou niet groot zijn en alleen te vinden als je weet hebt, of geheimen lief. Er zou een toonbank zijn, en daar stond ik achter, en de hemel keek door de ramen naar binnen om te zien of alles goed was. De deurbel rinkelde -hoera- wanneer iemand je ontdekte en een kijkje nam. Tegen je hoge muren leunden slaperige stapels.
Ik zou niets zeggen, behalve dag, als er vreemde voeten over de drempel stapten. Dan deed ik er een glimlach bij en boog mijn hoofd zó dat ik onzichtbaar werd. Ontdekken gaat het beste in je eentje.
'Ahum', klonk het na een tijdje, en pas dan, wanneer de voeten gingen dralen en wenkbrauwen veranderden in vraagtekens, keek ik weer op en vroeg: ´Kan ik je misschien helpen?´
´Ik ben ontroostbaar´, zou het gezicht boven de voeten in het ergste geval zeggen en er ontsnapte een klein zuchtje.
´Ai´, antwoordde ik dan, ´dat is jammer. Ik verkoop geen troost, maar woorden. Ik heb er waarmee je kunt gooien, die je kunt delen, verslinden of verscheuren. Sommige worden het liefst gezongen, gegiecheld of gefluisterd en andere maken je hoofd licht, knieën wiebelig of doen je haar recht overeind staan. Als je op ze uitgekeken bent, kun je ze nog prima cadeau doen. Ze blijven lang goed. En ze zijn niet duur.'
Ik wachtte. Alles om ons heen hield zijn adem in. De hemel spitste zijn babyblauwe oren.
'De zee', zei ik tenslotte, 'dat is wat ik voor je heb. Neem de zee maar mee. Maak thuis een stapeltje van hoofd op kussen op zee, en slaap zacht.'
Tjielp
donderdag 21 februari 2013
vrijdag 18 januari 2013
Zeg Zeeschildpad (#202),
wij kennen elkaar niet, maar dat deert niets natuurlijk. Juist niet eigenlijk.
Stel je voor dat ik je wel zou kennen. Dan wist ik misschien dat je helemaal niet zo van brieven houdt, omdat het water ze onleesbaar maakt en je de hele nacht ligt te prakkiseren wiens en welke woorden het nou zouden zijn die speciaal aan jou waren geschreven bijvoorbeeld.
Of misschien vind je soms dat je per se een brief terug moet schrijven, terwijl je veel liever zwemmend op je rug naar de glinsteringen in de verte kijkt.
Wie weet zou ik er dan allang achter zijn dat je helemaal niets moet hebben van mijmeringen, nachtblauwe luchten of gedeelde verontwaardiging! Nou ja zeg! Dan zou ik dit helemaal niet kunnen schrijven!
Of vragen. Het kan maar zo dat je zo iemand bent die daar absoluut niet van gediend is. Wat dan, Zeeschildpad, wat dan? Aan wie zou ik dan moeten vragen hoe golven eruit zien aan de onderkant, of je ook kunt zingen onder water en waar de walvis slaapt?
Ammehoela!
Ik heb een voorstel.
Laten we voor altijd en eeuwig elkaars beste vreemdelingen blijven en van nu af aan enkel nog heel af en toe aan elkaar denken en elkaar dan de beminnelijkste eigenschappen toedichten. Ik denk bijvoorbeeld dat jij heel vermetel bent, Zeeschildpad. En onversaagd. Dat ook.
Tot nooit!
Tjielp
Stel je voor dat ik je wel zou kennen. Dan wist ik misschien dat je helemaal niet zo van brieven houdt, omdat het water ze onleesbaar maakt en je de hele nacht ligt te prakkiseren wiens en welke woorden het nou zouden zijn die speciaal aan jou waren geschreven bijvoorbeeld.
Of misschien vind je soms dat je per se een brief terug moet schrijven, terwijl je veel liever zwemmend op je rug naar de glinsteringen in de verte kijkt.
Wie weet zou ik er dan allang achter zijn dat je helemaal niets moet hebben van mijmeringen, nachtblauwe luchten of gedeelde verontwaardiging! Nou ja zeg! Dan zou ik dit helemaal niet kunnen schrijven!
Of vragen. Het kan maar zo dat je zo iemand bent die daar absoluut niet van gediend is. Wat dan, Zeeschildpad, wat dan? Aan wie zou ik dan moeten vragen hoe golven eruit zien aan de onderkant, of je ook kunt zingen onder water en waar de walvis slaapt?
Ammehoela!
Ik heb een voorstel.
Laten we voor altijd en eeuwig elkaars beste vreemdelingen blijven en van nu af aan enkel nog heel af en toe aan elkaar denken en elkaar dan de beminnelijkste eigenschappen toedichten. Ik denk bijvoorbeeld dat jij heel vermetel bent, Zeeschildpad. En onversaagd. Dat ook.
Tot nooit!
Tjielp
dinsdag 1 januari 2013
zaterdag 29 december 2012
Hoi Tussentijd (#182),
er valt nu niets anders meer te doen dan niks. De oude tijd is op en de nieuwe begint pas wanneer iedereen het zegt en we allemaal bewezen hebben nog steeds van tien terug naar nul te kunnen tellen. Ondertussen ben jij er. Hallo!
Ik kijk, slenter, verveel, dutsel, klier, hang, wacht en probeer hardop te bedenken wat het ook weer was waar ik nu afscheid van moet nemen en wat er straks allemaal mee mag naar de andere kant van de laatste middernacht.
Ik ga op reis naar een nieuw jaar en ik neem mee: een berg ongedane dansjes, wat onbeleefde lol, een stelletje onvervulde wensen, meneer Tjielp, één hoelahoep, een zootje rondslingerende woorden van divers allooi, één dappere Koekoek en een appel voor onderweg.
Tjielp
Ik kijk, slenter, verveel, dutsel, klier, hang, wacht en probeer hardop te bedenken wat het ook weer was waar ik nu afscheid van moet nemen en wat er straks allemaal mee mag naar de andere kant van de laatste middernacht.
Ik ga op reis naar een nieuw jaar en ik neem mee: een berg ongedane dansjes, wat onbeleefde lol, een stelletje onvervulde wensen, meneer Tjielp, één hoelahoep, een zootje rondslingerende woorden van divers allooi, één dappere Koekoek en een appel voor onderweg.
Tjielp
vrijdag 21 december 2012
zaterdag 1 december 2012
Hoi December (#154),
ik ben blij dat je er bent. Nee, dat is geen grapje. Ik weet dat ik je normaal gesproken met de nodige afschuw begroet (waarvoor met terugwerkende kracht mijn welgemeende excuses), maar vanaf nu is dat voorbij. Zo.
Weet je wat het was? Als jij eindelijk eens aan komt wapperen, zo aan het eind van het jaar, heb ik ècht geen zin in méér van alles, maar juist in helemaal niets! En dat is januari; een kakelvers, nog niet beleefd jaar, recht voor m´n neus! Sjonge, wie weet wat dáár allemaal voor wonderbaarlijks in kan gebeuren.
En aangezien ik daar niet wéér op wil gaan zitten wachten en ik ook al láng een motto heb voor volgend jaar, heb ik besloten dat jij net zo goed ontzettend geschikt bent voor een nieuwe start. Leuk hè? Ook met het oog op het mogelijke vergaan van de wereld over een week of drie natuurlijk. Stel je voor dat het er van komt, dan wil ik op z'n minst nog één keer een fris begin meegemaakt hebben.
Zo. Nu weet je hoe het zit.
Ik zal je meteen mijn voornemens duidelijk maken, want die horen bij elk begin en vanaf nu horen ze dus ook bij jou. Ik heb namelijk besloten om al mijn gezeur de deur uit te doen. Ik heb er genoeg van. Het ligt verschrikkelijk in de weg. En mijn frons ruim ik ook op. Maar dat is er maar één, dus dat is makkelijk. Van dat gezeur daarentegen heb ik grote hopen die hier heen en weer staan te wiegen en het piept en het kraakt en het kreunt en het steunt. Daar moet iets mee. Ik heb het te lang laten verstoffen, vermoed ik.
Eerst ga ik het maar eens uitzoeken, want zo te zien is de helft nog niet eens van mij, maar gewoon spul dat mijn oren is binnen gewaaid en hier in huis er weer uit, hup op de stapel. En ik kan het niet allemaal zomaar het raam uit smijten. Wie weet waar het terecht komt en wat de gevolgen zijn als je als nietsvermoedende voorbijganger een hele hoop gezeur in velerlei gradaties op je harses krijgt. In het ergste geval kom je in het midden van de berg terecht en vind je de uitgang nooit meer terug!
Misschien zit er bij al dat oude gejammer ook best nog wel iets waar iemand wat aan heeft. Of ikzelf. Het is altijd handig om wat te bewaren voor noodgevallen.
Ik heb er zin in in ieder geval. Ik hoop jij ook, December. Volgens mij kan het een vruchtbare samenwerking worden. Als je nog suggesties of aanvullingen hebt naar aanleiding van mijn brief, dan hoor ik het graag!
Met opgetogen groeten,
Tjielp
ps. Oja, je bent vast benieuwd naar mijn motto! Dit is 'm:
Laten we elkaar geen mietje noemen.
Mooi hè?
Weet je wat het was? Als jij eindelijk eens aan komt wapperen, zo aan het eind van het jaar, heb ik ècht geen zin in méér van alles, maar juist in helemaal niets! En dat is januari; een kakelvers, nog niet beleefd jaar, recht voor m´n neus! Sjonge, wie weet wat dáár allemaal voor wonderbaarlijks in kan gebeuren.
En aangezien ik daar niet wéér op wil gaan zitten wachten en ik ook al láng een motto heb voor volgend jaar, heb ik besloten dat jij net zo goed ontzettend geschikt bent voor een nieuwe start. Leuk hè? Ook met het oog op het mogelijke vergaan van de wereld over een week of drie natuurlijk. Stel je voor dat het er van komt, dan wil ik op z'n minst nog één keer een fris begin meegemaakt hebben.
Zo. Nu weet je hoe het zit.
Ik zal je meteen mijn voornemens duidelijk maken, want die horen bij elk begin en vanaf nu horen ze dus ook bij jou. Ik heb namelijk besloten om al mijn gezeur de deur uit te doen. Ik heb er genoeg van. Het ligt verschrikkelijk in de weg. En mijn frons ruim ik ook op. Maar dat is er maar één, dus dat is makkelijk. Van dat gezeur daarentegen heb ik grote hopen die hier heen en weer staan te wiegen en het piept en het kraakt en het kreunt en het steunt. Daar moet iets mee. Ik heb het te lang laten verstoffen, vermoed ik.
Eerst ga ik het maar eens uitzoeken, want zo te zien is de helft nog niet eens van mij, maar gewoon spul dat mijn oren is binnen gewaaid en hier in huis er weer uit, hup op de stapel. En ik kan het niet allemaal zomaar het raam uit smijten. Wie weet waar het terecht komt en wat de gevolgen zijn als je als nietsvermoedende voorbijganger een hele hoop gezeur in velerlei gradaties op je harses krijgt. In het ergste geval kom je in het midden van de berg terecht en vind je de uitgang nooit meer terug!
Misschien zit er bij al dat oude gejammer ook best nog wel iets waar iemand wat aan heeft. Of ikzelf. Het is altijd handig om wat te bewaren voor noodgevallen.
Ik heb er zin in in ieder geval. Ik hoop jij ook, December. Volgens mij kan het een vruchtbare samenwerking worden. Als je nog suggesties of aanvullingen hebt naar aanleiding van mijn brief, dan hoor ik het graag!
Met opgetogen groeten,
Tjielp
ps. Oja, je bent vast benieuwd naar mijn motto! Dit is 'm:
Laten we elkaar geen mietje noemen.
Mooi hè?
vrijdag 31 augustus 2012
Lieve Augustus (#62),
ik merk dat je het een beetje hebt gehad met dit jaar. Ik ben nog niet eens begonnen je uit te zwaaien en je bent al zo ongeveer de hoek om.
Het geeft niet. Eigenlijk heb ik best zin in de herfst. Die is al onderweg met zijn armen vol bramen en beloftes.
Toch vond ik je wonderlijk dit jaar. Anders. Onstuimig. Die moessonregens bijvoorbeeld. Waar heb je die nou weer vandaan gehaald? Erg ongewoon. Hmm, ik weet niet hoe ik het moet noemen.
Wispelturig! Ja. Dát was je.
En geheimzinnig. Want je verstaat de kunst van het onderhuids gebeuren als geen ander. Als jij er bent, lijkt alles zoet en stil te zijn. En terwijl je iedereen zo in slaap sust, komen alle dingen stiekem van hun plaats en maken kleine wandelingetjes naar nieuwe oorden waar ze stilletjes hun nestjes bouwen en wachten om opnieuw gevonden te worden. En met onbevangen ogen bekeken.
Tjielp
Het geeft niet. Eigenlijk heb ik best zin in de herfst. Die is al onderweg met zijn armen vol bramen en beloftes.
Toch vond ik je wonderlijk dit jaar. Anders. Onstuimig. Die moessonregens bijvoorbeeld. Waar heb je die nou weer vandaan gehaald? Erg ongewoon. Hmm, ik weet niet hoe ik het moet noemen.
Wispelturig! Ja. Dát was je.
En geheimzinnig. Want je verstaat de kunst van het onderhuids gebeuren als geen ander. Als jij er bent, lijkt alles zoet en stil te zijn. En terwijl je iedereen zo in slaap sust, komen alle dingen stiekem van hun plaats en maken kleine wandelingetjes naar nieuwe oorden waar ze stilletjes hun nestjes bouwen en wachten om opnieuw gevonden te worden. En met onbevangen ogen bekeken.
Tjielp
donderdag 23 augustus 2012
Lieve Huilbuil (#54),
gefeliciteerd met je geboorte! Niemand weet nog van jouw bestaan, het is ook pas sinds gister en je was natuurlijk een ongelukje, maar toch. Je bent er nu! Hoera!
Ik zal je even uitleggen wat je bent, want dat bestaat wat makkelijker.
Jij bent dat wat er gebeurt als je klein bent en harder rent dan je benen lang zijn en op je knie valt, verschrikkelijk schrikt en (let op, nu kom jij!) er zó een grote bult ontstaat dat er dikke onstuitbare tranen uit je ogen druppen en het enige wat helpt is een kus erop door je moeder en die zegt *oe toch* en *alles komt goed* en dat is ook zo.
Want moeders kussen knieën als de beste.
Gek.
Ik miste je al voordat je bestond.
Mooie eerste dag!
Zoen van Tjielp
maandag 30 juli 2012
Hoi Buik (#30),
jij neemt alles wel serieus zeg, met al dat gepor en gezeur wanneer ik de verkeerde weggetje dreig te nemen. Au!
Zo te voelen schijn je nogal zeker te weten waar we heen moeten op deze ontdekkingstocht, wie er wel een brief van ons wil ontvangen en wie niet, waar we iets zouden kunnen vinden en waar niets, wat er toe doet en wat af.
Je hebt me overtuigd vandaag. Ik luister naar je met alle oren die ik heb.
Vanaf vandaag ben jij mijn vriend.
Slaap lekker,
Tjielp
Zo te voelen schijn je nogal zeker te weten waar we heen moeten op deze ontdekkingstocht, wie er wel een brief van ons wil ontvangen en wie niet, waar we iets zouden kunnen vinden en waar niets, wat er toe doet en wat af.
Je hebt me overtuigd vandaag. Ik luister naar je met alle oren die ik heb.
Vanaf vandaag ben jij mijn vriend.
Slaap lekker,
Tjielp
Abonneren op:
Posts (Atom)