omdat ik onlangs heb mogen vernemen dat u plotsklaps behept geworden bent met enige poëtische genegenheid, heb ik een gedicht voor u geschreven. Voelt u zich vooral niet bezwaard. Het is maar een aardigheidje.
Als ik het mij correct herinner, was het Kweepeer die mijn oor befluisterde met deze alleraardigste noviteit. Om u de waarheid te zeggen had ik nimmer enige dichterlijke neigingen in u vermoed. Dat leek mij niet in uw aard liggen. Zo ziet u maar weer dat zelfs ik nu en dan geplaagd word door een enkele abusiviteit. Ik hoop van harte dat u de welgemeende excuses voor mijn misvattingen aanvaarden kunt.
Graag had ik mijn dichtstuk persoonlijk aan u voorgedragen, zoals de romantiek dat voorschrijft, maar mij is ter ore gekomen dat u niet bijzonder gesteld bent op contacten met de dingen buiten uw schriftelijke realiteit. Ik kan mijzelf tot op zekere hoogte vinden in uw tamelijk merkwaardige sociale gezindheid. Immers, wie weet hoe wij elkaar in de lijfelijke wereld tegemoet zouden treden? Wellicht stellen wij teleur, krenken we elkander, bevalt mijn stemgeluid u niet of staat uw luisterend oor mij geenszins aan.
Wat zou u er nochtans van vinden om mijn vers hardop voor te lezen met de stem waarvan u meent dat die mij toebehoort? Zo kom ik toch enigermate tot leven in uw letterlijke wereld.
Afijn, ik zal u niet langer ophouden van de wezenlijkheid van ons wedervaren. Het was mij een genoegen.
Toffe Peer
Het liefst wil ik
Rabarber heten,
met Pompelmoes als tweede naam.
Dan zou niemand me vergeten.
Dan zou ik glorieus bestaan.
Met waardige groeten,
Aardpeer
ps. Mocht mijn verdichtsel uw hart bezwaard hebben, en ik neem het u niet kwalijk wanneer dat zo is, staat het u uiteraard vrij mij epistolair te benaderen.
....... don´t worry, nothing is under control .......
Posts tonen met het label bestaan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bestaan. Alle posts tonen
vrijdag 14 juni 2013
donderdag 30 mei 2013
Hoi Zin (#334),
soms denk ik je te kennen, maar kan dat eigenlijk wel?
Ken ik mijn eigen elleboog? Die bestaat, want ik heb er een. Twee! Zonder mij zijn ze nergens. Als ik niet aan ze vast zat, bestonden ze helemaal niet. Maar om te zeggen dat ik ze ken, nee dat gaat me een beetje ver.
Jij bent precies hetzelfde. Jij bent niet van jezelf, maar je behoort aan anderen toe. En als ik jou niet zie, dan is dat omdat ik niet zie waar je aan vast zit of omdat je bent losgeraakt van de rest.
(Pas op! Loslopende zin!)
Ken jij mij eigenlijk wel, Zin? Laten we het daar eens over hebben. Weet jij bijvoorbeeld dat ik nog nooit in de woestijn ben geweest? Ik heb haar zelfs niet eens een keer een brief geschreven. Dan weet je vermoedelijk meteen dat ik ook nog nooit op een kameel heb gezeten. Niet dat ik daar puf voor heb trouwens. Ik kijk liever op mijn rug in het gras naar de gaten in de wolken en blaas letters in de lucht
v
o
l
z
i
n
!
Tjielp
Ken ik mijn eigen elleboog? Die bestaat, want ik heb er een. Twee! Zonder mij zijn ze nergens. Als ik niet aan ze vast zat, bestonden ze helemaal niet. Maar om te zeggen dat ik ze ken, nee dat gaat me een beetje ver.
Jij bent precies hetzelfde. Jij bent niet van jezelf, maar je behoort aan anderen toe. En als ik jou niet zie, dan is dat omdat ik niet zie waar je aan vast zit of omdat je bent losgeraakt van de rest.
(Pas op! Loslopende zin!)
Ken jij mij eigenlijk wel, Zin? Laten we het daar eens over hebben. Weet jij bijvoorbeeld dat ik nog nooit in de woestijn ben geweest? Ik heb haar zelfs niet eens een keer een brief geschreven. Dan weet je vermoedelijk meteen dat ik ook nog nooit op een kameel heb gezeten. Niet dat ik daar puf voor heb trouwens. Ik kijk liever op mijn rug in het gras naar de gaten in de wolken en blaas letters in de lucht
v
o
l
z
i
n
!
Tjielp
vrijdag 19 april 2013
Snotversnaatje Tjielp! (#293)
Dát duurde lang, maar hier ben ik dan eindelijk! Sjongejonge. Ik was wel druk bezig hoor. Dat je niet denkt dat ik maar wat loop te geitenbreien de hele dag. Nee niks! Er zijn al weer twee hele weesdingen geadopteerd en er is hier de halve week ongemeen gewerkt aan de vervulling van een wens.
Jaja. Welke zou het nu weer zijn, hè? Dat wil je vast weten.
Nou, wij hebben hier met z´n allen keihard gelukskoekjes staan bakken. Inclusief Verlanglijscht bedoel ik dan, want dat was toch al een koekenbakker, haha!
Het was een idee van Berwtje. Die dacht dat het Verlanglijscht wel eens goed zou kunnen doen om wat meer betrokken te worden bij zichzelf. Berwtje vermoedt dat Verlanglijscht zich zo nu en dan een beetje ongewenst voelt. Ik heb geen idéé waar hij dat vandaan haalt, maar alla.
Anyway. Gelukskoekjes dus. Het was nog een hele klus. We hadden Verlanglijscht de taak gegeven om voor de spreuken in de koekjes te zorgen, dat leek ons de minst ontvlambare opdracht. Maar we waren voor het gemak vergeten dat Verlanglijscht nogal onheilspellend uit de hoek kan komen en dat doet hij het liefst te midden van de duisternis blijkbaar, want hij heeft ons nachtenlang wakker gehouden met het afwisselend declameren van eigenhandig geschreven erbarmelijke levenswijsheden en het zich luidkeels afvragen of geluk werkelijk bestaat en zo ja, of het dan niet beter afgeschaft kan worden.
Je begrijpt dat het een mirakel is dat die gelukskoekjes er überhaupt gekomen zijn, maar na drie nachten van getob is het Verlanglijscht uiteindelijk toch gelukt om uit zijn zwarte gat te geraken en ons een aantal mismoedige briefjes te overhandigen die we in de koekjes konden stoppen.
Kijk, hier zijn ze. Tadááá!
Enkele levenswijsheden van onze alom gewaardeerde Verlanglijscht:
Zo. Dat zit er weer op. Als je me wilt excuseren, dan ga ik onder zeil. Ik verheug me al de hele dag op een nacht zonder enig gekweel van een zeker iemand.
Tabee!
Koekoek
ps. Dankjewel voor de pizza. Erg knap hoor Tjielp. Ik wist niet dat je het in je had.
Ik zal voor je uitkijken naar een zielig vlinderboek. Ik beloof het.
Jaja. Welke zou het nu weer zijn, hè? Dat wil je vast weten.
Nou, wij hebben hier met z´n allen keihard gelukskoekjes staan bakken. Inclusief Verlanglijscht bedoel ik dan, want dat was toch al een koekenbakker, haha!
Het was een idee van Berwtje. Die dacht dat het Verlanglijscht wel eens goed zou kunnen doen om wat meer betrokken te worden bij zichzelf. Berwtje vermoedt dat Verlanglijscht zich zo nu en dan een beetje ongewenst voelt. Ik heb geen idéé waar hij dat vandaan haalt, maar alla.
Anyway. Gelukskoekjes dus. Het was nog een hele klus. We hadden Verlanglijscht de taak gegeven om voor de spreuken in de koekjes te zorgen, dat leek ons de minst ontvlambare opdracht. Maar we waren voor het gemak vergeten dat Verlanglijscht nogal onheilspellend uit de hoek kan komen en dat doet hij het liefst te midden van de duisternis blijkbaar, want hij heeft ons nachtenlang wakker gehouden met het afwisselend declameren van eigenhandig geschreven erbarmelijke levenswijsheden en het zich luidkeels afvragen of geluk werkelijk bestaat en zo ja, of het dan niet beter afgeschaft kan worden.
Je begrijpt dat het een mirakel is dat die gelukskoekjes er überhaupt gekomen zijn, maar na drie nachten van getob is het Verlanglijscht uiteindelijk toch gelukt om uit zijn zwarte gat te geraken en ons een aantal mismoedige briefjes te overhandigen die we in de koekjes konden stoppen.
Kijk, hier zijn ze. Tadááá!
Enkele levenswijsheden van onze alom gewaardeerde Verlanglijscht:
Zo. Dat zit er weer op. Als je me wilt excuseren, dan ga ik onder zeil. Ik verheug me al de hele dag op een nacht zonder enig gekweel van een zeker iemand.
Tabee!
Koekoek
ps. Dankjewel voor de pizza. Erg knap hoor Tjielp. Ik wist niet dat je het in je had.
Ik zal voor je uitkijken naar een zielig vlinderboek. Ik beloof het.
donderdag 11 april 2013
Dag Inktvis (#285),
ik weet niet of je het hebt opgemerkt, maar het zijn duistere tijden. En nattig ook nog eens. Duister en nattig, dat vinden wij landwezens geen bijzonder geschikte combinatie. We zijn daar niet goed aan gewend. Wacht, laat ik voor mezelf spreken, ik weet in ieder geval niet zo heel erg precies hoe ik met zulkerlei zaken om moet gaan.
Kijk, en daar kom jij in beeld, want volgens mij weet jij wel van wanten wat deze materie aangaat. Of niet soms? Je mag het zeggen hoor, als het niet zo is, als je daar op de bodem van de zee de hele dag zonlichtje speelt. Maar ik zal je niet geloven. Haha, dat had je niet verwacht hè! Ja, dát is dus duisternis.
Goed. Mijn vraag is als volgt: hoe werkt zoiets nou helemaal? In zijn algemeenheid. Over die nattigheid hoeven we het niet te hebben. Alleen suiker is van suiker.
Maar die duisternis. Waar komt het vandaan? Heeft iemand het verloren? Of weggegooid? Gebrouwen, gesticht, verzonnen? Heb jij er iets mee te maken? Heb je er niets mee te maken? Wie dan wel? En ken ik die? Blijft dit zo? Moeten we er iets tegen doen? Kunnen we er iets tegen doen? Gaat het vanzelf weer weg? Is het erg?
En als het erg is en er is niets meer aan te doen, wil je het dan zeggen? Alsjeblieft.
Tjielp
Kijk, en daar kom jij in beeld, want volgens mij weet jij wel van wanten wat deze materie aangaat. Of niet soms? Je mag het zeggen hoor, als het niet zo is, als je daar op de bodem van de zee de hele dag zonlichtje speelt. Maar ik zal je niet geloven. Haha, dat had je niet verwacht hè! Ja, dát is dus duisternis.
Goed. Mijn vraag is als volgt: hoe werkt zoiets nou helemaal? In zijn algemeenheid. Over die nattigheid hoeven we het niet te hebben. Alleen suiker is van suiker.
Maar die duisternis. Waar komt het vandaan? Heeft iemand het verloren? Of weggegooid? Gebrouwen, gesticht, verzonnen? Heb jij er iets mee te maken? Heb je er niets mee te maken? Wie dan wel? En ken ik die? Blijft dit zo? Moeten we er iets tegen doen? Kunnen we er iets tegen doen? Gaat het vanzelf weer weg? Is het erg?
En als het erg is en er is niets meer aan te doen, wil je het dan zeggen? Alsjeblieft.
Tjielp
maandag 4 maart 2013
Best Gewag (#247),
vandaag vloog ik door de wolken. Daar haal ik mijn neus niet voor op.
Beneden zag ik bergen, blauw van de kou. En een zee die zich door niemand liet verrassen.
Ik zei er niks van.
Ik glimlachte niet. Ik zwaaide nergens naar. Ook niet naar de maan die maar niet naar huis wilde. Of de horizon die wel van stoepkrijt leek.
Zo was ik de enige die wist dat ik bewogen was.
Tjielp
Beneden zag ik bergen, blauw van de kou. En een zee die zich door niemand liet verrassen.
Ik zei er niks van.
Ik glimlachte niet. Ik zwaaide nergens naar. Ook niet naar de maan die maar niet naar huis wilde. Of de horizon die wel van stoepkrijt leek.
Zo was ik de enige die wist dat ik bewogen was.
Tjielp
zondag 3 maart 2013
Aan De Allerkloekmoedigste Koekoek Van De Hele Wereld (#246),
ik geloof dat ik iets te ver ben gegaan in mijn vorige brief. Berwtje heeft me geschreven. Nou, dan weet je het wel.
Hij maakt zich zorgen. En ik nu ook een beetje. Sorry hoor. En je had nog wel gelijk ook. Ik was inderdaad sip. En nurks. En blijkbaar kan ik dan niet zo heel erg goed tegenbemoeizuchtige tips goedbedoelde adviezen.
En nu ik dan toch bezig ben, kan ik misschien het beste ook meteen bekennen dat ik het was die Eiland aan de praat kreeg. Welbeschouwd is het mijn schuld dat hij gezonken is, Verlanglijscht nog onuitstaanbaarder is geworden dan hij al was en jouw cape opgepeuzeld werd door haaien.
Ik bedoelde het niet zo. Als ik van tevoren had geweten dat Eiland niet goed snik was, had ik allicht nooit stiekem aan hem gevraagd of hij zo vriendelijk wilde zijn om eens van gedachten met je te wisselen.
Ik heb het al met al niet zo handig aangepakt misschien. En ik had nooit mogen schrijven dat je zonder mij niet bestond. Echt nooit! Dat was gemeen. Ik ben juist blij dat je bestaat! Je bent me niets verschuldigd. Als je eenmaal op de wereld bent beland, ben je alleen nog van jezelf en helemaal van niemand anders.
Hup! Raap die cape op, tuur een keertje goed naar de horizon, geef Berwtje een klapzoen, stof je spatjes af en wees de allerbeste Koekoek die er bestaat!
Tjielp
ps. Zeg maar tegen Berwtje dat zijn allereerste brief ooit een heuse heldendaad was.
pps. O, en wil je alsjeblieft ook doorgeven dat Berwtje zich niet hoeft te melden bij een of ander ministerie, maar dat zijn bestaan met onmiddellijke ingang geldig is zodra hij er zelf niet meer aan twijfelt. Dankjewel hoor!
Hij maakt zich zorgen. En ik nu ook een beetje. Sorry hoor. En je had nog wel gelijk ook. Ik was inderdaad sip. En nurks. En blijkbaar kan ik dan niet zo heel erg goed tegen
En nu ik dan toch bezig ben, kan ik misschien het beste ook meteen bekennen dat ik het was die Eiland aan de praat kreeg. Welbeschouwd is het mijn schuld dat hij gezonken is, Verlanglijscht nog onuitstaanbaarder is geworden dan hij al was en jouw cape opgepeuzeld werd door haaien.
Ik bedoelde het niet zo. Als ik van tevoren had geweten dat Eiland niet goed snik was, had ik allicht nooit stiekem aan hem gevraagd of hij zo vriendelijk wilde zijn om eens van gedachten met je te wisselen.
Ik heb het al met al niet zo handig aangepakt misschien. En ik had nooit mogen schrijven dat je zonder mij niet bestond. Echt nooit! Dat was gemeen. Ik ben juist blij dat je bestaat! Je bent me niets verschuldigd. Als je eenmaal op de wereld bent beland, ben je alleen nog van jezelf en helemaal van niemand anders.
Hup! Raap die cape op, tuur een keertje goed naar de horizon, geef Berwtje een klapzoen, stof je spatjes af en wees de allerbeste Koekoek die er bestaat!
Tjielp
ps. Zeg maar tegen Berwtje dat zijn allereerste brief ooit een heuse heldendaad was.
pps. O, en wil je alsjeblieft ook doorgeven dat Berwtje zich niet hoeft te melden bij een of ander ministerie, maar dat zijn bestaan met onmiddellijke ingang geldig is zodra hij er zelf niet meer aan twijfelt. Dankjewel hoor!
woensdag 27 februari 2013
Lieve Onomatopee (#242),
pssst! Ik heb ontdekt dat je bestaat! Ik ben zelfs onderdeel van jou of hoe zeg je zoiets? Niemand die eens een keer op het idee komt om dat even tegen me te zeggen, hè! Ik moet ook alles zelf doen.
Dat is niet jouw schuld. Zo bedoel ik het helemaal niet. Ik snap het best. Ik heb zelf ook nog nooit tegen mijn grote teen gegild: ´Joehoe, grote tééhéén! Hoe is het daar benee? Weet je trouwens wel dat jij bij mij hoort?´
Nee. Zoiets is nog nooit in me opgekomen. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat al mijn tenen daar wel van op de hoogte zijn. Hoewel dat, nu ik er eens wat meer over nadenk, dus helemaal niet zo hoeft te zijn.
Ieks, wat eng! Dat ik blijmoedig aanneem dat mijn teen van mij is, maar mijn teen helemaal niet weet dat ik besta! Misschien voelt hij zich erg eenzaam of heeft hij niet mis te verstane opvattingen over het leven. Straks wil hij een heel andere richting uit!
Zodra deze brief klaar is, ga ik maar eens informeren. Wie weet wat ik niet weet!
Wat ik je wilde vragen is dit: Zou je het erg vinden als ik op mijn visitekaartje zet dat ik jou ben? Tot nu toe ben ik namelijk nog niet erg veel. Alleen brievenschrijver. Of epistelier eigenlijk. Dat vind ik een stuk indrukwekkender klinken en ik heb het ook nog eens zelf verzonnen. Kan ik meteen op mijn visitekaartje kan zetten dat ik uitvinder ben. Ha!
Ik hoop dat je ja zegt.
Groetjes,
Tjielp
(-epistelier/ uitvinder/ onomatopee-)
Dat is niet jouw schuld. Zo bedoel ik het helemaal niet. Ik snap het best. Ik heb zelf ook nog nooit tegen mijn grote teen gegild: ´Joehoe, grote tééhéén! Hoe is het daar benee? Weet je trouwens wel dat jij bij mij hoort?´
Nee. Zoiets is nog nooit in me opgekomen. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat al mijn tenen daar wel van op de hoogte zijn. Hoewel dat, nu ik er eens wat meer over nadenk, dus helemaal niet zo hoeft te zijn.
Ieks, wat eng! Dat ik blijmoedig aanneem dat mijn teen van mij is, maar mijn teen helemaal niet weet dat ik besta! Misschien voelt hij zich erg eenzaam of heeft hij niet mis te verstane opvattingen over het leven. Straks wil hij een heel andere richting uit!
Zodra deze brief klaar is, ga ik maar eens informeren. Wie weet wat ik niet weet!
Wat ik je wilde vragen is dit: Zou je het erg vinden als ik op mijn visitekaartje zet dat ik jou ben? Tot nu toe ben ik namelijk nog niet erg veel. Alleen brievenschrijver. Of epistelier eigenlijk. Dat vind ik een stuk indrukwekkender klinken en ik heb het ook nog eens zelf verzonnen. Kan ik meteen op mijn visitekaartje kan zetten dat ik uitvinder ben. Ha!
Ik hoop dat je ja zegt.
Groetjes,
Tjielp
(-epistelier/ uitvinder/ onomatopee-)
woensdag 20 februari 2013
Ahum Tjielp? (#235)
Ben je daar? Ik ben het, Berwtje. Ik hoop dat je tijd hebt om mijn brief te lezen, want ik ken niemand in de hele wijde wereld aan wie ik het anders zou kunnen vragen. Ik besta nog maar net, zie je.
Het zit zo: ik maak me zorgen om Koekoek. Sinds hij je brief heeft gelezen is hij zichzelf niet meer. Hij zit de hele dag in een hoekje met Verlanglijscht droefgeestige blikken en gekwelde uitspraken over het leven uit te wisselen. Zijn cape ligt verfrommeld op de grond. De laatste dagen heeft hij niet één keer naar de horizon gekeken. En hij verwaarloost zijn adoptiebureau, zodat er ook nog eens twee deerniswekkende weesbroers rondslingeren in huis.
Dat kan toch niet. Die hebben aandachtige ogen nodig. En liefde en alles. Iemand die niet vies is van een potje ontroering.
Zelf heb ik mijn handen vol aan Koekoek. En Verlanglijscht is er ook nog. Die leeft helemaal op nu het huis gehuld is in somber stilzwijgen. Hij voert het hoogste woord. ´Nou nou´, roept hij om de haverklap, ´waar doen we het allemaal voor, hè! Nergens voor! Voor niemand en voor niets, Koekoek! Het is heel juist dat je dat nu weet. Luister maar eens goed! Het leven is een tranendal. Er is geen ontsnapping mogelijk. In den beginne was er ellende, toen was er hagelslag, daarna waren er vissticks en nu is er taart. En als je die van jou dan toch niet opeet, geef op die slagroompunt!´
Weet je wat het is, Tjielp? Ik ben nog maar heel kort geleden werkelijkheid geworden. Dit is de allereerste brief die ik schrijf. Ik heb met niemand anders dan met Koekoek gepraat. Ik heb zelfs nauwelijks de tijd gehad om me in mijn eigen arm te knijpen. Ik weet toch niet hoe de echte wereld werkt!
Oja, nu ik het er toch over heb, weet jij toevallig of ik me ergens moet inschrijven ofzo? Ik dacht: misschien moet ik hier of daar melden dat ik er ben? Het ministerie van existentie? Of heb ik dat nou net zelf verzonnen? Volgens Koekoek mag ik er gewoon zijn, maar is dat werkelijk zo?
Ik weet niet of het altijd zo gaat, maar tot nu toe vind ik bestaan best ingewikkeld.
Zou je me kunnen helpen Koekoek terug te krijgen? Je bent de enige die dat kan. Ik ben het met je eens dat hij de laatste tijd iets te hoog van de toren blies, dat is heus waar, maar hij bedoelt het goed. Spatjes horen bij Koekoek. Ze sturen hem op avontuur en zonder dat kwijnt hij weg. Zo te zien.
Kun je hem niet alsjeblieft een heel klein beetje aanmoedigen om door te gaan zichzelf te zijn?
Ik mis mijn enige echte vriend.
Daag!
Berwtje
Het zit zo: ik maak me zorgen om Koekoek. Sinds hij je brief heeft gelezen is hij zichzelf niet meer. Hij zit de hele dag in een hoekje met Verlanglijscht droefgeestige blikken en gekwelde uitspraken over het leven uit te wisselen. Zijn cape ligt verfrommeld op de grond. De laatste dagen heeft hij niet één keer naar de horizon gekeken. En hij verwaarloost zijn adoptiebureau, zodat er ook nog eens twee deerniswekkende weesbroers rondslingeren in huis.
Dat kan toch niet. Die hebben aandachtige ogen nodig. En liefde en alles. Iemand die niet vies is van een potje ontroering.
Zelf heb ik mijn handen vol aan Koekoek. En Verlanglijscht is er ook nog. Die leeft helemaal op nu het huis gehuld is in somber stilzwijgen. Hij voert het hoogste woord. ´Nou nou´, roept hij om de haverklap, ´waar doen we het allemaal voor, hè! Nergens voor! Voor niemand en voor niets, Koekoek! Het is heel juist dat je dat nu weet. Luister maar eens goed! Het leven is een tranendal. Er is geen ontsnapping mogelijk. In den beginne was er ellende, toen was er hagelslag, daarna waren er vissticks en nu is er taart. En als je die van jou dan toch niet opeet, geef op die slagroompunt!´
Weet je wat het is, Tjielp? Ik ben nog maar heel kort geleden werkelijkheid geworden. Dit is de allereerste brief die ik schrijf. Ik heb met niemand anders dan met Koekoek gepraat. Ik heb zelfs nauwelijks de tijd gehad om me in mijn eigen arm te knijpen. Ik weet toch niet hoe de echte wereld werkt!
Oja, nu ik het er toch over heb, weet jij toevallig of ik me ergens moet inschrijven ofzo? Ik dacht: misschien moet ik hier of daar melden dat ik er ben? Het ministerie van existentie? Of heb ik dat nou net zelf verzonnen? Volgens Koekoek mag ik er gewoon zijn, maar is dat werkelijk zo?
Ik weet niet of het altijd zo gaat, maar tot nu toe vind ik bestaan best ingewikkeld.
Zou je me kunnen helpen Koekoek terug te krijgen? Je bent de enige die dat kan. Ik ben het met je eens dat hij de laatste tijd iets te hoog van de toren blies, dat is heus waar, maar hij bedoelt het goed. Spatjes horen bij Koekoek. Ze sturen hem op avontuur en zonder dat kwijnt hij weg. Zo te zien.
Kun je hem niet alsjeblieft een heel klein beetje aanmoedigen om door te gaan zichzelf te zijn?
Ik mis mijn enige echte vriend.
Daag!
Berwtje
woensdag 13 februari 2013
Hoi Rivier (#228),
als je elke dag een brief schrijft en er bijna nooit eentje terug krijgt, word je soms een beetje moedeloos. Dat mag je best weten, Rivier.
Waar blijven al die woorden eigenlijk, vraag ik me dan af. Willen ze wel op reis? Hoe lang duurt onderweg? Staat er iemand op de plaats van hun bestemming op ze te wachten? Worden ze met open armen ontvangen? En als dat niet zo is, bestaan ze dan nog wel?
Dan vergeet ik om me heen te kijken, mijn oren open te doen en denk ik de wereld.
Maar als ik wèl oplet en me herinner dat ik ogen heb, zie ik dat er van alles terug kletst.
Gisteren had ik bijvoorbeeld plotseling heel even een hoedje op mijn hoofd. Zomaar. Zonder dat ik er mijn best voor deed. Hij paste precies.
Misschien schrijven de dingen me terug door eenvoudigweg te gebeuren, zwaaien ze stiekem naar mijn ooghoeken, geven ze antwoord via de woorden die door mijn oren naar binnen komen waaien.
Ja, zei de hoed op mijn hoofd gister, ik wil ook best wel met jou op stap. Wanneer zullen we? Misschien kunnen we eens bij Rivier langsgaan.
Tjielp
Waar blijven al die woorden eigenlijk, vraag ik me dan af. Willen ze wel op reis? Hoe lang duurt onderweg? Staat er iemand op de plaats van hun bestemming op ze te wachten? Worden ze met open armen ontvangen? En als dat niet zo is, bestaan ze dan nog wel?
Dan vergeet ik om me heen te kijken, mijn oren open te doen en denk ik de wereld.
Maar als ik wèl oplet en me herinner dat ik ogen heb, zie ik dat er van alles terug kletst.
Gisteren had ik bijvoorbeeld plotseling heel even een hoedje op mijn hoofd. Zomaar. Zonder dat ik er mijn best voor deed. Hij paste precies.
Misschien schrijven de dingen me terug door eenvoudigweg te gebeuren, zwaaien ze stiekem naar mijn ooghoeken, geven ze antwoord via de woorden die door mijn oren naar binnen komen waaien.
Ja, zei de hoed op mijn hoofd gister, ik wil ook best wel met jou op stap. Wanneer zullen we? Misschien kunnen we eens bij Rivier langsgaan.
Tjielp
woensdag 6 februari 2013
Best Ondenkbare (#221),
ik schrijf je een brief, dacht ik net, maar ik weet niet meer precies wat er in moet. Ik wilde je vragen wat het dan is dat zó bijzonder is dat het niet te denken is, maar op de een of andere manier is de betekenis van die vraag ergens onderweg van mijn idee naar hier in de letters zoekgeraakt.
Hoe kan dat nou weer? Ik kan toch zeker alles denken! Besta jij eigenlijk wel? Doe je alsof? Of is het geheim?
En waar is die betekenis eigenlijk gebleven? Hij was er net nog. Is ie zijn eigen weg gegaan of heeft hij er de brui aan gegeven? Heb jij ´m gevonden soms, en opgeruimd? Ontrafeld? Verstopt? Weggegeven? Opgegeten misschien? Dat laatste zou me wel een beetje van je tegenvallen.
Mijn hersenen krullen er alle kanten van op. Ze proberen weg te rennen, maar ze hebben geen benen. Dat kan ik wel makkelijk denken hoor. Een stelletje brullende wriemelende hersens op pootjes. Hup. Zo gedacht. Dus dát is het niet wat jij bewaakt.
Er was nog iets wat ik je wilde vragen .....
Oja, nu weet ik het weer! Als ik jou niet kan denken, kan ik je dan niet een keertje dansen?
Dat is toch wel het minste wat je voor me kunt doen.
Tjielp
Hoe kan dat nou weer? Ik kan toch zeker alles denken! Besta jij eigenlijk wel? Doe je alsof? Of is het geheim?
En waar is die betekenis eigenlijk gebleven? Hij was er net nog. Is ie zijn eigen weg gegaan of heeft hij er de brui aan gegeven? Heb jij ´m gevonden soms, en opgeruimd? Ontrafeld? Verstopt? Weggegeven? Opgegeten misschien? Dat laatste zou me wel een beetje van je tegenvallen.
Mijn hersenen krullen er alle kanten van op. Ze proberen weg te rennen, maar ze hebben geen benen. Dat kan ik wel makkelijk denken hoor. Een stelletje brullende wriemelende hersens op pootjes. Hup. Zo gedacht. Dus dát is het niet wat jij bewaakt.
Er was nog iets wat ik je wilde vragen .....
Oja, nu weet ik het weer! Als ik jou niet kan denken, kan ik je dan niet een keertje dansen?
Dat is toch wel het minste wat je voor me kunt doen.
Tjielp
zaterdag 19 januari 2013
Beste Kweepeer (#203),
niemand weet dat jij bestaat, behalve ik.
O, wat klinkt dat goed zeg, maar het is niet waar. Het zou betekenen dat ik jouw ontdekker was en dat ik degene was die je kennis zou laten maken met de wereld. Of de wereld met jou eigenlijk. Dan zou ik je voorstellen en dan wisten de mensen niet wat ze zagen en plopten hun ogen bijna uit hun hoofd van blijdschap en hebberigheid en dan gingen ze gillen en wilden ze je allemaal hebben en dat probeerden ze op allerlei manieren voor elkaar te krijgen en dan moest je een zonnebril op om nog over straat te kunnen. Misschien zelfs een pruik. Oe! Of een plaksnor! Dat zou ik zelf doen.
Tja, dat hoort wel een beetje bij ontdekt worden: dat iedereen met je aan de haal gaat en je zelf helemaal niets, nada, niente meer te zeggen hebt over je leven.
En dan zou je ook helemaal geen Kweepeer heten, maar Tjielpeer, want als je iemand bent die iets ontdekt, dan mag je er je naam aan geven, zodat het van jou is en niet meer van zichzelf. Wat een bijzondere gewoonte eigenlijk, dat we net doen alsof iets pas bestaat als het ontdekt is en benoemd.
Hoe dan ook. Jij bent al lang ontdekt. Je weet waar ik het over heb. Been there, done that. Dat is duidelijk. Door de heer en/ of mevrouw Kwee. Wie kent ze niet?
Gelukkig maar, want Kweepeer klinkt veel beter dan Tjielpeer. Kweenie. Zo lief en ouderwets en een heel klein beetje droef. Ik zie je zo schuifelen door de straten: je schouders gebogen, oud en haast onzichtbaar. Je hoed waait bijna van je hoofd en je vertelt zachtjes verhaaltjes aan je eigen oren.
Dag Kweepeer, zorg goed voor jezelf.
Tjielp
O, wat klinkt dat goed zeg, maar het is niet waar. Het zou betekenen dat ik jouw ontdekker was en dat ik degene was die je kennis zou laten maken met de wereld. Of de wereld met jou eigenlijk. Dan zou ik je voorstellen en dan wisten de mensen niet wat ze zagen en plopten hun ogen bijna uit hun hoofd van blijdschap en hebberigheid en dan gingen ze gillen en wilden ze je allemaal hebben en dat probeerden ze op allerlei manieren voor elkaar te krijgen en dan moest je een zonnebril op om nog over straat te kunnen. Misschien zelfs een pruik. Oe! Of een plaksnor! Dat zou ik zelf doen.
Tja, dat hoort wel een beetje bij ontdekt worden: dat iedereen met je aan de haal gaat en je zelf helemaal niets, nada, niente meer te zeggen hebt over je leven.
En dan zou je ook helemaal geen Kweepeer heten, maar Tjielpeer, want als je iemand bent die iets ontdekt, dan mag je er je naam aan geven, zodat het van jou is en niet meer van zichzelf. Wat een bijzondere gewoonte eigenlijk, dat we net doen alsof iets pas bestaat als het ontdekt is en benoemd.
Hoe dan ook. Jij bent al lang ontdekt. Je weet waar ik het over heb. Been there, done that. Dat is duidelijk. Door de heer en/ of mevrouw Kwee. Wie kent ze niet?
Gelukkig maar, want Kweepeer klinkt veel beter dan Tjielpeer. Kweenie. Zo lief en ouderwets en een heel klein beetje droef. Ik zie je zo schuifelen door de straten: je schouders gebogen, oud en haast onzichtbaar. Je hoed waait bijna van je hoofd en je vertelt zachtjes verhaaltjes aan je eigen oren.
Dag Kweepeer, zorg goed voor jezelf.
Tjielp
woensdag 9 januari 2013
Lieve Mogelijkheden (#193),
had ik jullie al eens verteld dat ik jullie zo leuk vind? Nee hè, ik geloof van niet.
Och, ik vind jullie zo leuk! Jullie zijn mijn lievelingsdingen van het moment. Ik heb het bijvoorbeeld aan jullie te danken dat ik mijzelf afgelopen week hogelijk verbaasd heb met het maken èn opdrinken van een rodekoolsmoothie.
Wacht, niet ophouden met lezen! Ik weet dat dit zelfs voor jullie ietwat ver gaat. Neem allemaal een vers hapje adem....in... En laat alle ontzetting er maar weer.....uit....
Zo. Gaat het weer een beetje? Ik had het ook niet aan zien komen hoor. Het ging allemaal zo snel. Ik vond het tamelijk lekker. Vooral gezond moet ik eerlijk toegeven. Maar dat heeft ook wel wat.
Vroeger wist ik helemaal niet wie jullie waren en kende ik jullie alleen van horen zeggen. En aangezien zo veel van wat je hoort godsgruwelijke klets is, heb ik eerlijk gezegd lang getwijfeld aan jullie bestaan (sorry).
Nou ja, zo gek is het ook weer niet, want jullie laten je ook niet zo maar zien, hè! Ten eerste moet je jullie willen zien en is dat al een hele toestand voor de meesten van ons. Al die verschillende soorten willen! En dan daar de juiste uit te kiezen: het is een ingewikkelde klus. Als je eenmaal weet hoe het werkt, gaat het wel. Maar je moet het zelf uitvinden. Dat is het punt.
En daarbij komt ook nog dat je je in allerlei bochten moet kunnen wringen om jullie te ontdekken, omdat jullie er een soort sport van maken om alleen zichtbaar te zijn als je op je kop gaat staan of om enkel te verschijnen in dromen of op momenten dat er net iets vreselijks is gebeurd en iedereen in zak en as is of alleen op dinsdag 10 februari 2013 om twaalf over vier 's nachts op Schiermonnikoog. Bijvoorbeeld.
Dus, om jullie tegen te komen, moet je van alles uitproberen, overal uit je doppen kijken en tegelijkertijd niets verwachten. Want jullie vertonen jullie, punt drie, enkel aan degenen die er van houden verrast te worden.
Maar goed. Dat jullie er zijn, is fijn. En misschien is die moeilijkheid nou juist jullie charme. Het lijkt wel wat op paaseieren zoeken. Je moet er maar net zin in hebben, maar áls je het doet, zorgt elke vondst voor een kleine triomf en een dikke glimlach.
Hup, ik ga maar eens onder de tafel liggen terwijl ik tussen drie oogharen heen gluur. Wie weet wat ik tegen kom. Niet dat ik op zoek ben hoor. Nee, ik zou niet dúrven.
Tot ergens en ooit,
Tjielp
Och, ik vind jullie zo leuk! Jullie zijn mijn lievelingsdingen van het moment. Ik heb het bijvoorbeeld aan jullie te danken dat ik mijzelf afgelopen week hogelijk verbaasd heb met het maken èn opdrinken van een rodekoolsmoothie.
Wacht, niet ophouden met lezen! Ik weet dat dit zelfs voor jullie ietwat ver gaat. Neem allemaal een vers hapje adem....in... En laat alle ontzetting er maar weer.....uit....
Zo. Gaat het weer een beetje? Ik had het ook niet aan zien komen hoor. Het ging allemaal zo snel. Ik vond het tamelijk lekker. Vooral gezond moet ik eerlijk toegeven. Maar dat heeft ook wel wat.
Vroeger wist ik helemaal niet wie jullie waren en kende ik jullie alleen van horen zeggen. En aangezien zo veel van wat je hoort godsgruwelijke klets is, heb ik eerlijk gezegd lang getwijfeld aan jullie bestaan (sorry).
Nou ja, zo gek is het ook weer niet, want jullie laten je ook niet zo maar zien, hè! Ten eerste moet je jullie willen zien en is dat al een hele toestand voor de meesten van ons. Al die verschillende soorten willen! En dan daar de juiste uit te kiezen: het is een ingewikkelde klus. Als je eenmaal weet hoe het werkt, gaat het wel. Maar je moet het zelf uitvinden. Dat is het punt.
En daarbij komt ook nog dat je je in allerlei bochten moet kunnen wringen om jullie te ontdekken, omdat jullie er een soort sport van maken om alleen zichtbaar te zijn als je op je kop gaat staan of om enkel te verschijnen in dromen of op momenten dat er net iets vreselijks is gebeurd en iedereen in zak en as is of alleen op dinsdag 10 februari 2013 om twaalf over vier 's nachts op Schiermonnikoog. Bijvoorbeeld.
Dus, om jullie tegen te komen, moet je van alles uitproberen, overal uit je doppen kijken en tegelijkertijd niets verwachten. Want jullie vertonen jullie, punt drie, enkel aan degenen die er van houden verrast te worden.
Maar goed. Dat jullie er zijn, is fijn. En misschien is die moeilijkheid nou juist jullie charme. Het lijkt wel wat op paaseieren zoeken. Je moet er maar net zin in hebben, maar áls je het doet, zorgt elke vondst voor een kleine triomf en een dikke glimlach.
Hup, ik ga maar eens onder de tafel liggen terwijl ik tussen drie oogharen heen gluur. Wie weet wat ik tegen kom. Niet dat ik op zoek ben hoor. Nee, ik zou niet dúrven.
Tot ergens en ooit,
Tjielp
zondag 23 december 2012
Lieve Mme. Pia-Pia (#176),
merde (excusez le mot)! Ik ben een oelewapper! Een flapdrol! Un oeuf! Hebben jullie het einde van de wereld eigenlijk wel overleefd daar aan de andere kant van het wormgat?
Mon dieu, ik heb er helemaal niet aan gedacht dat het voor jullie best eens een heel ander verhaal kan zijn! Tot vandaag natuurlijk, want anders schreef ik deze brief nu niet.
Olala, wat een toestand!
Ik hoop dat het meevalt en alleen de snor van Monsieur Pia-Pia per ongeluk vergaan is.
S'il vous plaît.
Adieu!
Mme. Tjielp
Mon dieu, ik heb er helemaal niet aan gedacht dat het voor jullie best eens een heel ander verhaal kan zijn! Tot vandaag natuurlijk, want anders schreef ik deze brief nu niet.
Olala, wat een toestand!
Ik hoop dat het meevalt en alleen de snor van Monsieur Pia-Pia per ongeluk vergaan is.
S'il vous plaît.
Adieu!
Mme. Tjielp
donderdag 20 december 2012
Geacht Einde Van De Wereld (#173),
bij deze moet ik u helaas teleurstellen en onze afspraak voor morgen afzeggen. Ik ben mij er van bewust dat het kort dag is, maar ik probeer nu al enige tijd duidelijkheid te krijgen over onze eventuele ontmoeting en u blijft uzelf maar in nevelen hullen. Dat doet uw betrouwbaarheid geen goed, kan ik u vertellen.
Het is u kennelijk zelfs op dit late uur nog altijd te veel moeite uw komst definitief te bevestigen, dus heb ik besloten de eer aan mijzelf te houden en helemaal af te zien van ons treffen van morgen. Buiten dat zijn mij enkele grimmige berichten over uw onstuimige karakter ter ore gekomen en ik moet eerlijk bekennen dat deze mijn besluit voor dit moment de nodige ruggegraat verschaffen.
Ik heb uit allerlei bronnen vernomen dat ik niet de enige ben die door uw toedoen in het duister tast, dus ik kan u geruststellen: de woorden in deze brief zijn geschreven uit naam van iedereen. Nu weet u in elk geval waar u aan toe bent en kunt u wellicht eens ervaren hoe prettig zoiets in feite is.
Omdat ik weet dat deze brief niet is wat u verwacht had te vinden in uw brievenbus deze ochtend en mijn nieuwsgierigheid naar u, ondanks eerdere tegenwerpingen, onstuitbaar is, wil ik u graag een ander voorstel doen.
Zal ik eens naar u toe komen? Dat heeft misschien wat minder voeten in aarde en ik hoor dat u een prachtig uitzicht heeft. Denkt u er maar eens goed over na, maar niet te lang: uw imago kan best een opknapbeurt gebruiken, dacht ik zo.
U kunt mij bereiken, per post of telegram, in de Brievenfabriek.
Met vriendelijke groet,
Tjielp (en de rest)
Het is u kennelijk zelfs op dit late uur nog altijd te veel moeite uw komst definitief te bevestigen, dus heb ik besloten de eer aan mijzelf te houden en helemaal af te zien van ons treffen van morgen. Buiten dat zijn mij enkele grimmige berichten over uw onstuimige karakter ter ore gekomen en ik moet eerlijk bekennen dat deze mijn besluit voor dit moment de nodige ruggegraat verschaffen.
Ik heb uit allerlei bronnen vernomen dat ik niet de enige ben die door uw toedoen in het duister tast, dus ik kan u geruststellen: de woorden in deze brief zijn geschreven uit naam van iedereen. Nu weet u in elk geval waar u aan toe bent en kunt u wellicht eens ervaren hoe prettig zoiets in feite is.
Omdat ik weet dat deze brief niet is wat u verwacht had te vinden in uw brievenbus deze ochtend en mijn nieuwsgierigheid naar u, ondanks eerdere tegenwerpingen, onstuitbaar is, wil ik u graag een ander voorstel doen.
Zal ik eens naar u toe komen? Dat heeft misschien wat minder voeten in aarde en ik hoor dat u een prachtig uitzicht heeft. Denkt u er maar eens goed over na, maar niet te lang: uw imago kan best een opknapbeurt gebruiken, dacht ik zo.
U kunt mij bereiken, per post of telegram, in de Brievenfabriek.
Met vriendelijke groet,
Tjielp (en de rest)
vrijdag 16 november 2012
Hoi Wereld (#139),
ik snap niets van jou, wandel over je bol, eet je op, gil in je gezicht. Ik ben elke dag boos op je, geef het op, raap mezelf weer van je grond, stamp eens een keer (maar niet genoeg), vergeet, herzie, verwonder. Ik slaap in je lucht, zwaai naar je maan, en gloei in je zon. Ik waai alle kanten op. (De wind doet dat ook.)
Gek eigenlijk. Ik schrijf nu aan je, maar ik hoor bij jou. En schrijf dus ook aan mezelf. Misschien is dat wel altijd zo. Dat je eigenlijk, tegen wie je ook praat of zingt of schreeuwt, iets tegen jezelf aan het vertellen bent. Moet je maar eens opletten, Wereld, of dat bij jou ook zo is.
Kijk. Wat ik het meest ingewikkeld vind is dat ik je vaak niet herken. De wereld in mijn hoofd is niet dezelfde als die buiten mijn hoofd. Hoe kan dat? Want ik maak toch de wereld wanneer ik denk en droom en verzin? Is dat niet hoe alles wordt zoals het is? Ben jij niet een optelsom van alle kleine werelden in ieders hoofd? En zijn er dan niet zo veel dezelfde hoofden als het mijne?
Ik heb al vaak gehoord dat jij nu eenmaal niet in elkaar zit op de manier waarop ik dat denk of wens of vraag. Maar over wie zegt dat nou eigenlijk iets? Als iedereen zegt dat jij allesbehalve zó bent, is het zeer onwaarschijnlijk dat je dat ooit zal worden ook. Als je ergens niet in gelooft, dan bestaat het niet.
Als ik mijn ogen dicht heb, dan ben je er nog steeds. Geloof ik. Want hoe zit het anders met de dingen zonder hoofd? Die doen ook mee. Zij zien ons niet, maar wij zijn er toch. Wij zijn de enigen die altijd net doen alsof de dingen pas bestaan als we ze met onze eigen ogen hebben gezien.
Dag.
Heb het wonderschoon.
Tjielp
Gek eigenlijk. Ik schrijf nu aan je, maar ik hoor bij jou. En schrijf dus ook aan mezelf. Misschien is dat wel altijd zo. Dat je eigenlijk, tegen wie je ook praat of zingt of schreeuwt, iets tegen jezelf aan het vertellen bent. Moet je maar eens opletten, Wereld, of dat bij jou ook zo is.
Kijk. Wat ik het meest ingewikkeld vind is dat ik je vaak niet herken. De wereld in mijn hoofd is niet dezelfde als die buiten mijn hoofd. Hoe kan dat? Want ik maak toch de wereld wanneer ik denk en droom en verzin? Is dat niet hoe alles wordt zoals het is? Ben jij niet een optelsom van alle kleine werelden in ieders hoofd? En zijn er dan niet zo veel dezelfde hoofden als het mijne?
Ik heb al vaak gehoord dat jij nu eenmaal niet in elkaar zit op de manier waarop ik dat denk of wens of vraag. Maar over wie zegt dat nou eigenlijk iets? Als iedereen zegt dat jij allesbehalve zó bent, is het zeer onwaarschijnlijk dat je dat ooit zal worden ook. Als je ergens niet in gelooft, dan bestaat het niet.
Als ik mijn ogen dicht heb, dan ben je er nog steeds. Geloof ik. Want hoe zit het anders met de dingen zonder hoofd? Die doen ook mee. Zij zien ons niet, maar wij zijn er toch. Wij zijn de enigen die altijd net doen alsof de dingen pas bestaan als we ze met onze eigen ogen hebben gezien.
Dag.
Heb het wonderschoon.
Tjielp
donderdag 8 november 2012
Beste Oorsprong (#131),
dus als ik jou moet geloven, dan bestaat alles om mij heen en ikzelf daarbij, omdat er ooit, heel lang geleden, één iemand besloot uit iemand anders zijn oor te springen?
Uh huh.
Wie was die durfal dan? Waar sprong die naar toe? En waar is ie gebleven? Was het een man of een vrouw? Een dier, een ding? Of iets daar tussenin?
Wat gebeurde er onderweg dat er ineens bestaan ontstond? Dat gaat toch niet per ongeluk?
En misschien nog wel belangrijker: van wie was dat oor? Oe! Dat moet me toch een joekel zijn geweest. Waar zou die dan vandaan komen? Wat was er voordat jij er was?
Eerlijk gezegd vind ik het allemaal nogal vergezocht en ongeloofwaardig klinken, Oorsprong, neem me niet kwalijk. Ik moet toegeven dat Komaf, Aanvang en Oorzaak soortgelijke beweringen doen, maar dat zijn nou niet direct de meest betrouwbare bronnen. Dat lijkt me duidelijk.
Nee, ik ga maar eens een stukje verderop kijken. Wie weet vind ik daar iets waar ik wel oren naar heb.
Groet,
Tjielp
Uh huh.
Wie was die durfal dan? Waar sprong die naar toe? En waar is ie gebleven? Was het een man of een vrouw? Een dier, een ding? Of iets daar tussenin?
Wat gebeurde er onderweg dat er ineens bestaan ontstond? Dat gaat toch niet per ongeluk?
En misschien nog wel belangrijker: van wie was dat oor? Oe! Dat moet me toch een joekel zijn geweest. Waar zou die dan vandaan komen? Wat was er voordat jij er was?
Eerlijk gezegd vind ik het allemaal nogal vergezocht en ongeloofwaardig klinken, Oorsprong, neem me niet kwalijk. Ik moet toegeven dat Komaf, Aanvang en Oorzaak soortgelijke beweringen doen, maar dat zijn nou niet direct de meest betrouwbare bronnen. Dat lijkt me duidelijk.
Nee, ik ga maar eens een stukje verderop kijken. Wie weet vind ik daar iets waar ik wel oren naar heb.
Groet,
Tjielp
donderdag 18 oktober 2012
Lief Nergens (#110),
je neemt misschien geen plek in, maar je bestaat wel. En als jij bestaat, bestaat alles. Net zoals niets.
Niks ingewikkelds aan.
Ik kan tegen je praten en je een brief schrijven. Naar je op weg gaan. Van je vandaan komen. Je heel hard roepen. Of zachtjes vervloeken. Dat kan ook.
Ik denk jou. En alles wat ik denk, bestaat. Soms maar heel even. En vaak ben ik de enige die er weet van heeft. Maar bestaan doet het.
Hmm. Als iedereen dat nou doet, dan denken we dus onze eigen wereld tot bestaan.
Ha!
En als er niemand is die me gelooft, kan ik in ieder geval altijd bij jou terecht.
Dag Nergens!
Ik ben blij dat je bestaat.
Tjielp
Niks ingewikkelds aan.
Ik kan tegen je praten en je een brief schrijven. Naar je op weg gaan. Van je vandaan komen. Je heel hard roepen. Of zachtjes vervloeken. Dat kan ook.
Ik denk jou. En alles wat ik denk, bestaat. Soms maar heel even. En vaak ben ik de enige die er weet van heeft. Maar bestaan doet het.
Hmm. Als iedereen dat nou doet, dan denken we dus onze eigen wereld tot bestaan.
Ha!
En als er niemand is die me gelooft, kan ik in ieder geval altijd bij jou terecht.
Dag Nergens!
Ik ben blij dat je bestaat.
Tjielp
woensdag 12 september 2012
Beste Lurven en Kladden (#74),
jarenlang al is er helemaal niemand die weet wie en waar jullie zijn. Maar dan ook echt niet. We hebben zelfs geen aanknopingspunten, behalve dan dat er een vermoeden bestaat dat jullie lichaamsdelen of iets soortgelijks zijn. Misschien zijn jullie wel uitgestorven.
Net als de staart. Er gaan geruchten dat we die ook één gehad hebben, maar dat ie er ergens onderweg afgevallen is en niemand weet waar. Ik geloof ook niet dat we ´m erg missen. Laat maar lekker liggen.
Nee. Het enige wat we weten is jullie in Eén Adem wonen (of hebben gewoond natuurlijk, ik weet niet of je daar mag blijven als je eenmaal uitgestorven bent, mocht dat het geval zijn natuurlijk).
Maar goed. Dat is dan ook alles. Bovendien woont er zoveel in Eén Adem: Hak, Tak, Kommer, Kwel, Huisje, Boompje, Beestje. Om maar eens wat te noemen. Dat is dus nauwelijks een aanwijzing te noemen.
Wat mij zo verbaast is dat niemand ooit op het idee gekomen is om jullie een brief te schrijven en het gewoon eens te vragen. Tssss. Ongelofelijk. Nee heb je en ja kun je krijgen. (Wonen die niet ook in Eén Adem trouwens?)
Tjongejonge. Als ík er toch niet was! Waar zou het dan in gódsnaam heengaan met de wereld, vraag ik me weleens af.
Toedeloe,
Tjielp
Net als de staart. Er gaan geruchten dat we die ook één gehad hebben, maar dat ie er ergens onderweg afgevallen is en niemand weet waar. Ik geloof ook niet dat we ´m erg missen. Laat maar lekker liggen.
Nee. Het enige wat we weten is jullie in Eén Adem wonen (of hebben gewoond natuurlijk, ik weet niet of je daar mag blijven als je eenmaal uitgestorven bent, mocht dat het geval zijn natuurlijk).
Maar goed. Dat is dan ook alles. Bovendien woont er zoveel in Eén Adem: Hak, Tak, Kommer, Kwel, Huisje, Boompje, Beestje. Om maar eens wat te noemen. Dat is dus nauwelijks een aanwijzing te noemen.
Wat mij zo verbaast is dat niemand ooit op het idee gekomen is om jullie een brief te schrijven en het gewoon eens te vragen. Tssss. Ongelofelijk. Nee heb je en ja kun je krijgen. (Wonen die niet ook in Eén Adem trouwens?)
Tjongejonge. Als ík er toch niet was! Waar zou het dan in gódsnaam heengaan met de wereld, vraag ik me weleens af.
Toedeloe,
Tjielp
woensdag 5 september 2012
Dag Ruisen (#67),
zullen we een keertje van plaats verwisselen? Dat ik ruis en jij tjielpt, bedoel ik. Een dagje ofzo.
Bij jou lijkt alles zo vanzelf te gaan. Niet dat het me gemakkelijk lijkt om te ruisen, hoor Ruisen! Zo bedoel ik het helemaal niet.
Maar jij hóórt gewoon zo.
Je bestáát.
Weetjewel.
Ik besta ook natuurlijk weetikwel. Maar tjielpen is er een stuk minder lang dan ruisen.
Jij zingt al eeuwen en eeuwen je liedjes in alle oren die ooit op de wereld waren. Dat zijn er nogal wat. En nog steeds klink je niet moe.
Vind ik. Maar ik weet niet hoe je vroeger was. Misschien was je wel veel kwieker. Of juist zo luidruchtig dat er niemand meer met elkaar kon praten, zodat ze wel andere dingen móesten doen. Zoals het vuur uitvinden en dat soort zaken.
Ik weet het niet. En het maakt me ook niet uit.
Ik ben blij dat mijn oren je weer ontdekt hebben. Heb ik je wel eens verteld dat ik je een poosje vergeten was?
Woestijntijd was dat.
.tjielp.
.tjielp.
.tjielp.
.tjielp.
.tjielp.
Bij jou lijkt alles zo vanzelf te gaan. Niet dat het me gemakkelijk lijkt om te ruisen, hoor Ruisen! Zo bedoel ik het helemaal niet.
Maar jij hóórt gewoon zo.
Je bestáát.
Weetjewel.
Ik besta ook natuurlijk weetikwel. Maar tjielpen is er een stuk minder lang dan ruisen.
Jij zingt al eeuwen en eeuwen je liedjes in alle oren die ooit op de wereld waren. Dat zijn er nogal wat. En nog steeds klink je niet moe.
Vind ik. Maar ik weet niet hoe je vroeger was. Misschien was je wel veel kwieker. Of juist zo luidruchtig dat er niemand meer met elkaar kon praten, zodat ze wel andere dingen móesten doen. Zoals het vuur uitvinden en dat soort zaken.
Ik weet het niet. En het maakt me ook niet uit.
Ik ben blij dat mijn oren je weer ontdekt hebben. Heb ik je wel eens verteld dat ik je een poosje vergeten was?
Woestijntijd was dat.
.tjielp.
.tjielp.
.tjielp.
.tjielp.
.tjielp.
donderdag 23 augustus 2012
Lieve Huilbuil (#54),
gefeliciteerd met je geboorte! Niemand weet nog van jouw bestaan, het is ook pas sinds gister en je was natuurlijk een ongelukje, maar toch. Je bent er nu! Hoera!
Ik zal je even uitleggen wat je bent, want dat bestaat wat makkelijker.
Jij bent dat wat er gebeurt als je klein bent en harder rent dan je benen lang zijn en op je knie valt, verschrikkelijk schrikt en (let op, nu kom jij!) er zó een grote bult ontstaat dat er dikke onstuitbare tranen uit je ogen druppen en het enige wat helpt is een kus erop door je moeder en die zegt *oe toch* en *alles komt goed* en dat is ook zo.
Want moeders kussen knieën als de beste.
Gek.
Ik miste je al voordat je bestond.
Mooie eerste dag!
Zoen van Tjielp
Abonneren op:
Posts (Atom)