#260

Hoi Rivier (#228),

als je elke dag een brief schrijft en er bijna nooit eentje terug krijgt, word je soms een beetje moedeloos. Dat mag je best weten, Rivier.
Waar blijven al die woorden eigenlijk, vraag ik me dan af.  Willen ze wel op reis? Hoe lang duurt onderweg? Staat er iemand op de plaats van hun bestemming op ze te wachten? Worden ze met open armen ontvangen? En als dat niet zo is, bestaan ze dan nog wel?
Dan vergeet ik om me heen te kijken, mijn oren open te doen en denk ik de wereld.
Maar als ik wèl oplet en me herinner dat ik ogen heb, zie ik dat er van alles terug kletst.
Gisteren had ik bijvoorbeeld plotseling heel even een hoedje op mijn hoofd. Zomaar. Zonder dat ik er mijn best voor deed. Hij paste precies.
Misschien schrijven de dingen me terug door eenvoudigweg te gebeuren, zwaaien ze stiekem naar mijn ooghoeken, geven ze antwoord via de woorden die door mijn oren naar binnen komen waaien.
Ja, zei de hoed op mijn hoofd gister, ik wil ook best wel met jou op stap. Wanneer zullen we? Misschien kunnen we eens bij Rivier langsgaan.


Tjielp

Nondeknetter Tjielp! (#210)

Gaat het wel? Ik hoorde van Karma dat je een beetje zwartgallig over hoeden aan het kletsen bent tegenwoordig. Hij maakt zich zorgen. Niet in de laatste plaats omdat je hem van de week een brief hebt gestuurd waarin je hem van van allerlei dubieuze zaken beschuldigt. Ik heb de brief gelezen, Tjielp, en dubieus is nooit leuk. Je had net zo goed kunnen schrijven dat je het niet persoonlijk bedoelde. Daarvan weet ook iedereen dat dat een vrijbrief is voor hoogst onhoffelijke opmerkingen.
Nee, hier is wat anders aan de hand. Ik vermoed een oververhitte hersenpan in combinatie met een kleine winterdip. En? Heb ik gelijk? Ja, geef het maar toe! Ik heb het bij het rechte eind. Wat ben ik toch goed, zeg. En zomaar uit de losse pols, hè! Ik zou er iets mee moeten doen. Volgens mij heb ik een gave. Maar goed, ik heb het al druk genoeg natuurlijk. Sjonge, ik kom niet eens aan avonturen beleven toe met al die drukte bij mij thuis.
Verlanglijscht blijkt allergisch te zijn voor chipolatapudding! Nu heeft hij overal bultjes en is hij onleesbaar geworden. Nou, dáár word ie pas echt chagrijnig van. Tjeeminee, ik dacht dat het niet erger kon worden, maar jawel hoor, dat kan makkelijk! Hij lijkt te denken dat met zijn leesbaarheid ook zijn bestaansrecht is verdwenen, want nu loopt hij de hele dag alleen maar te bulderen dat hij er heus nog steeds toe doet en dan moeten Berwtje en ik aldoor roepen: ja natuurlijk Verlanglijscht, en heel erg zelfs! En dan moet dat in koor ook nog, hè! Anders gaat ie heel hard jammeren dat het ons niets kan schelen.
Nou ja, hij práát in ieder geval weer. En Berwtje heeft besloten werkelijk te worden in plaats van denkbeeldig te blijven. Dus er is ook goed nieuws gelukkig.
Anyway. Je hebt het dus een beetje moeilijk op het moment. Wat je moet doen is dit: veel lol maken. Zo. Dat is alles. Klinkt simpel. En dat is het ook. Kijk maar naar mij.
Is het bijvoorbeeld niet een idee om eens met een hoed onder je arm naar een plaats te gaan waar niemand je kent en ´m dan daar op je hoofd te zetten? Kun je een beetje uitproberen hoe het voelt en of het je een completere Tjielp maakt. Hahahaha, o sorry, ik liet me even meeslepen. Ik bedoel gewoon te zeggen dat je er dan niet meteen zo´n kwestie van hoeft te maken, zo´n alles of niets toestand, maar het bekijken als een experiment. Een leuk experiment! Niet vergeten!
Ik roep maar wat natuurlijk, maar wat is het weer geniaal. Nou? Zeg het maar hoor, Tjielp, ik ben de beste!


Nou. Hup. Je kunt het.



Koekoek

ps. En bedankt nog voor het cadeau. Ik begrijp nog niet veel van hem en hij snurkt, maar voor de rest is hij volgens mij best aimabel. 

Hoi Hoed (#208),

ik bewonder je enkel vanuit de verte. Ik vraag me af waarom, maar dat hoeft niet, want ik weet waarom.
Je bent één van de dingen die ik liefheb in een ander leven. Maar ik heb alleen dit ene. En jij zit er niet in.
Ik weet niet of het erg is. Misschien niet. Waarschijnlijk kan ik ook best zonder jou. Maar is dat wat ik wil?
Of wil ik het allerliefst van al
niet bang meer zijn om opgemerkt te worden?


 Tjielp

Beste Kweepeer (#203),

niemand weet dat jij bestaat, behalve ik.
O, wat klinkt dat goed zeg, maar het is niet waar. Het zou betekenen dat ik jouw ontdekker was en dat ik degene was die je kennis zou laten maken met de wereld. Of de wereld met jou eigenlijk. Dan zou ik je voorstellen en dan wisten de mensen niet wat ze zagen en plopten hun ogen bijna uit hun hoofd van blijdschap en hebberigheid en dan gingen ze gillen en wilden ze je allemaal hebben en dat probeerden ze op allerlei manieren voor elkaar te krijgen en dan moest je een zonnebril op om nog over straat te kunnen. Misschien zelfs een pruik. Oe! Of een plaksnor! Dat zou ik zelf doen.
Tja, dat hoort wel een beetje bij ontdekt worden: dat iedereen met je aan de haal gaat en je zelf helemaal niets, nada, niente meer te zeggen hebt over je leven.
En dan zou je ook helemaal geen Kweepeer heten, maar Tjielpeer, want als je iemand bent die iets ontdekt, dan mag je er je naam aan geven, zodat het van jou is en niet meer van zichzelf. Wat een bijzondere gewoonte eigenlijk, dat we net doen alsof iets pas bestaat als het ontdekt is en benoemd.
Hoe dan ook. Jij bent al lang ontdekt. Je weet waar ik het over heb. Been there, done that. Dat is duidelijk. Door de heer en/ of mevrouw Kwee. Wie kent ze niet?
Gelukkig maar, want Kweepeer klinkt veel beter dan Tjielpeer.  Kweenie. Zo lief en ouderwets en een heel klein beetje droef. Ik zie je zo schuifelen door de straten: je schouders gebogen, oud en haast onzichtbaar. Je hoed waait bijna van je hoofd en je vertelt zachtjes verhaaltjes aan je eigen oren.

Dag Kweepeer, zorg goed voor jezelf.


Tjielp

#170

Dag Troost (#90),

ik zit al de hele middag aan je te denken. Aan dat ik niet weet hoe je eruit ziet, maar wel weet wanneer je er bent. Aan dat ik je soms niet kan vinden en onhandig naar de punten van mijn schoenen kijk of je misschien op de grond gevallen was en alleen maar hoefde opgeraapt.
Aan wat jouw uitzicht is als jij kijkt. Of je van frambozentaart houdt. Egels. Hoedjes? 
Aan wat er na jou komt. Of er wel genoeg van jou is voor iedereen. En aan hoe het moet met mensen die naar jou op zoek zijn, maar het weten zijn vergeten onderweg.


Tjielp

Beste Dingen (#78),

jullie zijn een stuk weerbarstiger dan ik dacht van tevoren. Mijn brieven botsen nogal eens. Zo voel ik dat althans. Soms breken ze onderweg in duizend-en-één stukjes uit elkaar. En ik daardoor ook een beetje.
Het geeft niet. Ik vraag me alleen weleens af waarom.
Misschien had ik jullie eerst moeten vragen of jullie wel zin hadden in de woorden die ik jullie stuur. Daar heb ik vooraf niet over gedacht. Ik ben gewoon begonnen.
Het is niet dat ik niet veel denk. Juist wel. Maar niet aan dat soort zaken. Ik doe meer aan herkauwen. Daar heb je eigenlijk niks aan. Je krijgt er glazige ogen van. En een zwaar gemoed.
Doen. Dat hoort bij jullie. En ik geloof ook dat dat de reden is dat ik jullie steeds maar weer lastig val met al mijn brieven. Ik ben op zoek naar hoe dat werkt. Doen, bedoel ik. Ik vergeet vaak dat het bestaat. Want ik denk. En als ik me herinner dat er mogelijkheden te over zijn in Doen, dan draaien mijn handen zich spontaan om van schrik. (O mijn God, hoe moet dat? Dat denkt mijn Denken, maar Denken is, naar het zich laat aanzien, soms dus niets anders dan moeilijk Doen.)
Dit is het. En ik vertel het jullie omdat ik mijzelf wil blijven herinneren.
Mijn brieven zijn bedoeld om te spelen, te experimenteren, te mijmeren, te onderzoeken, te leren. Ik schrijf om de Dingen te vinden die bij mij horen en waar ik graag bij pas. Wil ik op Reis, blieft mijn hoofd een Hoedje, ben ik liever Alleen dan dat ik lief ben met z´n twee?
Ik heb zin in helderheid, frisse plannen, nieuwe vergezichten.
Want ik ben nog lang niet af. Ik kom pas net kijken.


Tjielp