Hoi Hokus Pokus Pilates Pas (#355),

laatst hoorde ik in de wandelgangen dat als er iemand is die eens een brief verdient het wel meneer Tjielp is. Geen idéé waarom eigenlijk.
Omdat ie de hele dag zelfverzonnen lofliedjes zingt zeker? Of omdat hij verreweg de knapste neus bezit? Omdat hij stilletjes door de Brievenfabriek sluipt als ik middenin één van mijn brieven ineens een woord bespeur dat alleen tevoorschijn durft te komen als het denkt dat er niemand is om door gehoord te worden? Omdat alles wat er hier kapot gaat door hem gerepareerd wordt met een rol tape en een kuil in zijn wang, hij weet dat ik moet lachen en huilen tegelijk van pirouettes draaien, stripjes tekent om me op te vrolijken als de woorden liever een dagje in mijn hoofd willen blijven logeren, van kussen houdt en ik van die van hem, altijd zegt dat alles goed komt en hij het alleraardigst lacht van de ganse Brieven- fabriek, de wereld, het heelal soms eens?
Tja.
Als je het zo bekijkt.
Maar ja, maar ja! Meneer Tjielp is een iemand en iemanden schrijven, dáár begin ik niet aan. Dus ik dacht:
als we nou eens net doen alsof jij meneer Tjielp bent, dan schrijf ik jou een brief. Volgens mij kan dat best. Kijk zo: Hokus Pokus Pilates Pas, ik wou dat je meneer Tjielp was! Nou ja, je weet hoe het werkt. En dan doe jij gewoon zo een beetje geduldig lezen, halverwege je wenkbrauw opkrullen in de vorm van een vraagteken -even oefenen hup- en aan het eind zeggen dat dit heus de allerleukste brief was tot nu toe.
Zullen we? Je mag het ook zeggen als je geen zin hebt hoor, dan vraag ik het wel aan Abracadabra.


Tjielp

Dag Wachten (#352)

Saluut Koekoek (#336),

oef, ik zie net dat ik je schabouwelijk lang niet heb geschreven. Sorry hoor, ik ben een schandelijk luie epistelier, dat blijkt maar weer. Nou moet ik zeggen dat ik ook heus wel wat te doen heb natuurlijk. Elke dag een brief schrijven is niet niks. Sjonge! Dat kun je je misschien niet voorstellen Koekoek, maar schrijven gaat niet zonder verschrikkelijk te lijden. En lijden kost nou eenmaal ontzettend veel tijd, dat weet iedereen.
Wel heb ik al je brieven met stijgende bewondering gelezen en dat wil wat zeggen, want daar hou ik niet eens van. Je bent een heuse held, Koekoek, ik ben trots op je.
Hoe ging het verder met het huisjemeteentuineneenboomerin? Is Verlanglijscht inmiddels uitgemonkeld of wat? Als hij nog steeds zit te zeuren over dat er te weinig van hem overblijft nu al die wensen aan de lopende band vervuld worden, dan moet je het maar zeggen. Verzin ik er gewoon een paar nieuwe bij.
Over Verlanglijscht gesproken: meneer Tjielp en ik hebben vandaag ge-guerillagardened of hoe zeg je zoiets? Wij kochten bloemetjes, togen naar een vergeten landje om de hoek, plantten daar, zonder aan iemand te vragen of het mocht, zo hup onze wildgroei in het gras, deden een pirouette tussendoor en voelden ons ongehoord rebels.
Kijk, zo zag het er uit:

Daarna struinden we door de boterbloemen, tuurden naar wat bootjes, de golven, de verte, de grond en dachten heel even aan alles wat lief was en voorbij.



Tjielp


ps. Wil je tegen Berwtje zeggen dat, ook al is er zo nu en dan wel eens een einde in zicht en lijkt soms plotseling alles op te houden met bestaan, er altijd en overal Berwtjes zullen zijn? Niet vergeten, hoor!

Hoi Wandelgangen (#318),

zal ik jullie eens wat verklappen? Het spookt hier. In de Brievenfabriek, bedoel ik.
's Ochtends als ik wakker word en aan mijn bureau ga zitten, liggen de dingen anders dan ik ze de vorige dag heb achtergelaten. Heel vreemd. Ik kan er mijn vinger niet op leggen, maar ik weet dat het zo is.
Vandaag bijvoorbeeld was er ineens een einde in zicht. Recht voor mijn neus. Pomtiedom, zei die. Nou ja! Die was er eerst niet, echt niet, en hij zat zeker niet te neuriën!
En nog iets, voor het geval jullie me niet geloven: mijn zorgen. Die lagen eerst in hoge stapels om me heen. Zo´n beetje verstrikt in allerlei brieven. Maar tegenwoordig zie ik ze alleen nog in de verte. Geen idee hoe ze daar nou zo plotseling gekomen zijn. Ze zwaaien zelfs naar me, dat deden ze vroeger nooit!
Om eerlijk te zijn was er eerst helemaal geen verte om naar te turen, Wandelgangen, ik heb er tenminste nog nooit één voorbij zien wandelen. Of misschien was het een heel kleintje. Dat zou kunnen. Eentje die niet met zijn hoofd boven de stapels uit kwam. Een vertje.
Goh.
Kleine vertjes worden groot. 
En ze kunnen dansen. Wisten jullie dat? Erg aanstekelijk zelfs, een beetje nukkig en geloken, zoiets. Ik kan het niet uitleggen. Zulke zaken moet je eigenlijk met eigen ogen zien.



Tjielp

Moshi moshi Tjielp! (#312)

wensen vervullen
van ochtend tot avond, tjielp!
let maar eens goed op

vijf lettergrepen
en dan hier nog eens zeven
haiku in da house!

doorstrepen die wens
en vier het met een dansje
tadááá! groet koekoek

ps. zag je dat?
niks geen jantje-van-leiden!
vier zijn het er, vier!

pps. oja!
verlanglijscht glimlachte net
voor het allereerst!

ppps. zes!
dit is de laatste, hoor tjielp
berwtje wil dansen

Dag Wandelende Tak (278),

ik leefde lang,
lang in gelukkige letters.
Tussen de regels vond ik vrienden en we
kwink;sloe-gen) elkaar op de schouders
en wanneer we dansten,
deelden we het denken dat we dansten.
Onze lichamen waren hoofden geworden waarin woorden
woonden die ons leven leefden.

In de wereld van mijn lijf en leden zag ik oude mensen. De
oude mensen bestonden uit niets dan lichamen.
Lichamen van porseleinen pijn.
Van ergens vandaan en nergens naar toe.
Uit rimpelige monden kwamen hakkelende woorden. Het leven was
geleden. De woorden woonden in cementen hoofden die wisten
dat het vroeger beter was en deden niet anders dan

zichzelf
beleefd
herhalen.

Ze
zeggen:
dat wat je ziet, word je,
de letters en de oude mensen.
Nu dans ik alleen nog
in de ee en de er en de wee en de aa en de es en de ee en
de ee en de en en de es van
er

  was

     eens

           .




 Tjielp

Zeg Tjielp (#253),

zullen we maar weer normaal doen? Ik heb er genoeg van om boos te zijn en Verlanglijscht hangt me zo verschrikkelijk de keel uit dat ik niet eens zin heb om te vertellen dat hij bedacht heeft de uitvinder te willen worden van het meest betreurenswaardige dansje ooit en ons om de haverklap dwingt te kijken naar zijn nieuwste naargeestige danspasjes.
Berwtje heeft m´n cape gewassen en gestreken, mijn spatjes opgeraapt en gepoetst en heeft eigenhandig een adoptie geregeld voor de weesbroers, dus ik hoef eigenlijk niets anders meer te doen dan te beginnen.
Dat heb ik dan maar gedaan. Ik heb vandaag namelijk een boom geplant! Wat zeg ik? Wel zes zelfs! Ja, dat had je niet zien aankomen, hè Tjielp! Het heeft ook helemaal niets te maken met wensen vervullen enzo, maar ik was toevallig in de buurt om samen met Berwtje naar een onvermurwbare horizon te kijken en ik had ineens zo´n trek in iets heldhaftigs. Nou, dat is gelukt! Sjonge, wat waren wij onvervaard zeg! Onze eigen oren klapperden er van.
Anyway. Het is al goed hoor. Ik weet ook wel dat je blij bent dat ik besta, want wie is dat nou niet? Nou?
Zeg nu zelf, Tjielp, jij hebt mij hoogstpersoonlijk bedacht. Kun je er net zo goed mee in je nopjes zijn, toch? Haha! Sorry hoor, dat moest even.
Hup, ik ga maar eens een tukje doen. Wie weet wat voor avonturen ik morgen allemaal wel niet ga beleven.

See you!


Koekoek

ps. Ik ben ook best blij dat jij bestaat.

Best Ondenkbare (#221),

ik schrijf je een brief, dacht ik net, maar ik weet niet meer precies wat er in moet. Ik wilde je vragen wat het dan is dat zó bijzonder is dat het niet te denken is, maar op de een of andere manier is de betekenis van die vraag ergens onderweg van mijn idee naar hier in de letters zoekgeraakt.
Hoe kan dat nou weer? Ik kan toch zeker alles denken! Besta jij eigenlijk wel? Doe je alsof? Of is het geheim?
En waar is die betekenis eigenlijk gebleven? Hij was er net nog. Is ie zijn eigen weg gegaan of heeft hij er de brui aan gegeven? Heb jij ´m gevonden soms, en opgeruimd? Ontrafeld? Verstopt? Weggegeven? Opgegeten misschien? Dat laatste zou me wel een beetje van je tegenvallen.
Mijn hersenen krullen er alle kanten van op. Ze proberen weg te rennen, maar ze hebben geen benen. Dat kan ik wel makkelijk denken hoor. Een stelletje brullende wriemelende hersens op pootjes. Hup. Zo gedacht. Dus dát is het niet wat jij bewaakt.
Er was nog iets wat ik je wilde vragen .....
Oja, nu weet ik het weer! Als ik jou niet kan denken, kan ik je dan niet een keertje dansen?
Dat is toch wel het minste wat je voor me kunt doen.



Tjielp

Hoi Sneeuw (#199)

  d
      ♥  n           
             c  e     
                       d    ♥ n  c   e    
                                        
          d
              ♥   c       e
               n           
                              

Hoi Liedje (#143),

zullen we alsjeblieft, vooréénkeerenhééleventjesmaarikbelóófhet, wisselen van plaats of hoe zeg je dat? Dat jij even mij bent en uit volle borst met jezelf, die ik dan dus ben, meezingt. Als je meer van neuriën houdt, mag dat natuurlijk ook, alhoewel we het, als we dan toch bezig zijn, net zo goed meteen perfect kunnen doen naar mijn bescheiden mening.
Het allerliefst zou ik dat dan in de woonkamer willen laten plaatsvinden, want dan kun je er ook rare dansjes bij doen. Dat is me wat hoor, Liedje. Dan zet je je hersenen op pauze en kijkt eens wat je ledematen allemaal kunnen als ze het helemaal zelf mogen weten. Dat moet je echt een keer meegemaakt hebben. Als je het goed doet, gaan je wenkbrauwen op een gegeven ogenblik in de vorm van een vraagteken staan, omdat je armen ineens de zee nadoen en je haren het wier (*goh dat dat bestaat!* wolkt er dan plots voorbij in je hoofd), krullen je mondhoeken daarna omhoog, beginnen je tenen zachtjes te jubelen, doen je benen een onbedwingbare boogiewoogie, ben je aan het eind helemaal uitgeput en door elkaar geschud en terwijl je verdwaasd om je heen kijkt als mijn laatste tonen weg ebben, houden de kriebels in je buik nog een kleine afterparty.
Nou! Daar kun je toch geen nee tegen zeggen? Zeg nu zelf!
Wanneer zullen we?


Tjielp

Dag ipad (#28),

ik wil best toegeven dat je een goeie uitvinding bent, maar laten we niet overdrijven. Je haalt het niet bij soep, sokken, dansjes en zoenen.
En dan hebben we het nog niet eens over kriebelen, pootjebaden of stoepkrijt.
Slingers.
Gedichten.
Schommelstoelen.

Om maar eens wat te noemen.


Tssssschüss,

Tjielp