Dag Wandelende Tak (278),

ik leefde lang,
lang in gelukkige letters.
Tussen de regels vond ik vrienden en we
kwink;sloe-gen) elkaar op de schouders
en wanneer we dansten,
deelden we het denken dat we dansten.
Onze lichamen waren hoofden geworden waarin woorden
woonden die ons leven leefden.

In de wereld van mijn lijf en leden zag ik oude mensen. De
oude mensen bestonden uit niets dan lichamen.
Lichamen van porseleinen pijn.
Van ergens vandaan en nergens naar toe.
Uit rimpelige monden kwamen hakkelende woorden. Het leven was
geleden. De woorden woonden in cementen hoofden die wisten
dat het vroeger beter was en deden niet anders dan

zichzelf
beleefd
herhalen.

Ze
zeggen:
dat wat je ziet, word je,
de letters en de oude mensen.
Nu dans ik alleen nog
in de ee en de er en de wee en de aa en de es en de ee en
de ee en de en en de es van
er

  was

     eens

           .




 Tjielp

Beste Opsomming (#196),

• nu, laat ik vertellen over een koning en een koningin met een koninkrijk zo klein dat de inwoners op
• één hand te tellen waren: de koning, de koningin, een norse prinsen
• tweeling die dol op pluizige monsters was en een heks met 
• drie tanden die nooit haar verjaardag 
• vierde, zich vaak het
• vijfde wiel aan de wagen voelde en ook al had ze 
• zes van de 
• zeven schoonheden (ja, zelfs met die tanden) en verw
• achtte ze niet veel van het leven, zij was steeds meer ge
• negen het koninkrijk clandes
• tien te verlaten om eens op zoek te gaan naar zichz
• elf en na lang wikken en wegen trok zij op
• twaalf januari van het jaar tweeduizend
• dertien haar stoute schoenen aan en vertrok, geheel in stijl, midden in de nacht op haar bezemsteel en de maan was de enige die het zag gebeuren.

  
    Tjielp

Dag Doornroosje (#155)

#146