#348

Hoi Wandelgangen (#318),

zal ik jullie eens wat verklappen? Het spookt hier. In de Brievenfabriek, bedoel ik.
's Ochtends als ik wakker word en aan mijn bureau ga zitten, liggen de dingen anders dan ik ze de vorige dag heb achtergelaten. Heel vreemd. Ik kan er mijn vinger niet op leggen, maar ik weet dat het zo is.
Vandaag bijvoorbeeld was er ineens een einde in zicht. Recht voor mijn neus. Pomtiedom, zei die. Nou ja! Die was er eerst niet, echt niet, en hij zat zeker niet te neuriën!
En nog iets, voor het geval jullie me niet geloven: mijn zorgen. Die lagen eerst in hoge stapels om me heen. Zo´n beetje verstrikt in allerlei brieven. Maar tegenwoordig zie ik ze alleen nog in de verte. Geen idee hoe ze daar nou zo plotseling gekomen zijn. Ze zwaaien zelfs naar me, dat deden ze vroeger nooit!
Om eerlijk te zijn was er eerst helemaal geen verte om naar te turen, Wandelgangen, ik heb er tenminste nog nooit één voorbij zien wandelen. Of misschien was het een heel kleintje. Dat zou kunnen. Eentje die niet met zijn hoofd boven de stapels uit kwam. Een vertje.
Goh.
Kleine vertjes worden groot. 
En ze kunnen dansen. Wisten jullie dat? Erg aanstekelijk zelfs, een beetje nukkig en geloken, zoiets. Ik kan het niet uitleggen. Zulke zaken moet je eigenlijk met eigen ogen zien.



Tjielp

O Heremetijd (#299),

ik kocht roze met witte anjers, vond een zelfgemaakt boek en een ansichtkaart uit China in de brievenbus, rook de lindebloesem die door de straten zwiert, ving sproeten, ging op bezoek bij de magnolia, vierde de eerste bij van het jaar, kreeg twee cadeautjes, gaf er één, begon aan iets wenselijks, dacht aan waarom, ontving een bericht van verheugen, en visite, at een appelflap, lustte die voor het eerst en ook voor het laatst en ontdekte dat verhalen altijd bestaan uit dezelfde woorden.
Ondertussen ligt al het andere bijna onhoorbaar te wachten tot het op een dag zoetjesaan gebeuren mag.
Let maar eens op.


T j i e l p

Dag Kleinood (#295),

het liefst is mij
het zingen in de schemering
de jurken die de bomen dragen
de lucht de zon
en dat er mensen zijn die mij vertellen dat het bestaat
dat je
heel soms 
heel vroeg in de ochtend
een nog ongeziene kleur ontwaren kunt
stilte!
hier wordt ontdekt
als je te hard luistert
is het zachtjes
zoek


Tjielp

Hoi Hangmat (#292),

sinds kort probeer ik mij niet meer te verklaren. Nu heb ik tijd om eens rondom te kijken of er niet van alles is wat zich al uit zichzelf verklaart.
Iemand zei tegen mij:
je moet nooit denken dat je gek bent.
En iemand anders:
wist je dat het echt iets is voor gekke mensen om eigenschappen toe te schrijven aan dingen?
Wat vind je daar nou van, Hangmat?
Alsof niet iedereen weet dat jij niets anders bent dan een glimlach tussen een paar bomen.



Tjielp 

Hoi Weerwil (#270),

als alles wat je weet al is verteld
zit er niets anders op
dan
opnieuw kennis te maken.


Tjielp

Dag Treffen (#262),

dit was de dag dat ik voor het eerst mama in mijzelf in de spiegel naar me zag kijken. Ik was nog net op tijd, want ik draaide me al om.
Toen ik haar blik ving.
Ze zat achter mijn ogen in plaats van er in,
en ik morste haar droeve, zachte liefde over de wereld aan mijn voeten.
Ik ben nu net zo oud als zij,
toen wij nog volop bestonden
en zij haar eigen ogen had om iemand anders in terug te vinden.


Tjielp

Beste Bekende Weg (#255),

weet jij waarom ik het ene moment van alles lijk te weten en het volgende vergeten ben dat er ooit iets was wat ik wist? Ik onthoud namelijk maar niet dat ik hier ben.
Hier!  
En niet daar.
En om dán om me heen te kijken wat hier eigenlijk allemaal is: kijk, dan ben ik alweer ginds.
Misschien beland ik iedere keer opnieuw
hier,
in plaats van daar,
om uit te vinden hoe te blijven voordat ik verder ga.


Tjielp

Dag Wedervaren (#252),

de dag is door mijn oor naar binnen geklommen en wil er niet meer uit. Ergens zal hij moeten wachten op de nacht. Waarom niet hier?
Boven op de berg van mijn gedachten zit hij te koekeloeren. Zijn benen willen bengelen, maar er is geen plaats.
Zijn hoofd stoot tegen het dak van het mijne. De dag is een reus.
Samen zijn we te groot om nog ergens heen te gaan. We blijven bij wat hier te vinden is.
Dat is niet erg.
Er komt tenslotte niet elke dag een wemelende reus logeren in mijn hoofd.


Tjielp 

Lieve Onomatopee (#242),

pssst! Ik heb ontdekt dat je bestaat! Ik ben zelfs onderdeel van jou of hoe zeg je zoiets? Niemand die eens een keer op het idee komt om dat even tegen me te zeggen, hè! Ik moet ook alles zelf doen.
Dat is niet jouw schuld. Zo bedoel ik het helemaal niet. Ik snap het best. Ik heb zelf ook nog nooit tegen mijn grote teen gegild: ´Joehoe, grote tééhéén! Hoe is het daar benee? Weet je trouwens wel dat jij bij mij hoort?´
Nee. Zoiets is nog nooit in me opgekomen. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat al mijn tenen daar wel van op de hoogte zijn. Hoewel dat, nu ik er eens wat meer over nadenk, dus helemaal niet zo hoeft te zijn.
Ieks, wat eng! Dat ik blijmoedig aanneem dat mijn teen van mij is, maar mijn teen helemaal niet weet dat ik besta! Misschien voelt hij zich erg eenzaam of heeft hij niet mis te verstane opvattingen over het leven. Straks wil hij een heel andere richting uit!
Zodra deze brief klaar is, ga ik maar eens informeren. Wie weet wat ik niet weet!
Wat ik je wilde vragen is dit: Zou je het erg vinden als ik op mijn visitekaartje zet dat ik jou ben? Tot nu toe ben ik namelijk nog niet erg veel. Alleen brievenschrijver. Of epistelier eigenlijk. Dat vind ik een stuk indrukwekkender klinken en ik heb het ook nog eens zelf verzonnen. Kan ik meteen op mijn visitekaartje kan zetten dat ik uitvinder ben. Ha! 
Ik hoop dat je ja zegt.



Groetjes,

Tjielp
(-epistelier/ uitvinder/ onomatopee-)

Hoi Aarzeling (#238),

in gedane zaken vindt men niets. Vertrouwen is niet nodig als je alles weet. Dit hier, precies waar jij en ik nu zijn, is waar het om gaat.
Hier is geen tijd. Hier is een open plek.
Ik doe mijn ogen dicht
en kijk,
alles mag!


Tjielp

Hoi Rivier (#228),

als je elke dag een brief schrijft en er bijna nooit eentje terug krijgt, word je soms een beetje moedeloos. Dat mag je best weten, Rivier.
Waar blijven al die woorden eigenlijk, vraag ik me dan af.  Willen ze wel op reis? Hoe lang duurt onderweg? Staat er iemand op de plaats van hun bestemming op ze te wachten? Worden ze met open armen ontvangen? En als dat niet zo is, bestaan ze dan nog wel?
Dan vergeet ik om me heen te kijken, mijn oren open te doen en denk ik de wereld.
Maar als ik wèl oplet en me herinner dat ik ogen heb, zie ik dat er van alles terug kletst.
Gisteren had ik bijvoorbeeld plotseling heel even een hoedje op mijn hoofd. Zomaar. Zonder dat ik er mijn best voor deed. Hij paste precies.
Misschien schrijven de dingen me terug door eenvoudigweg te gebeuren, zwaaien ze stiekem naar mijn ooghoeken, geven ze antwoord via de woorden die door mijn oren naar binnen komen waaien.
Ja, zei de hoed op mijn hoofd gister, ik wil ook best wel met jou op stap. Wanneer zullen we? Misschien kunnen we eens bij Rivier langsgaan.


Tjielp

Hoi Tjielp (#218),

dat had ik niet verwacht hè, om een brief van mij te krijgen! Ha, ik had ook nooit gedacht dat ik er één aan me zou schrijven. Sjonge, wat kan ik mijzelf toch ontzettend verrassen.
Eigenlijk schreef ik mij omdat er zoveel gedachten door mijn hoofd vliegen dat ik niets anders meer kon doen. Ik dacht aan het midden van de nacht, aarzelingen, het onbekende, reisjes, kijken met je ogen open en kijken met je ogen dicht, zwijgen, eigenlijk, alsof en over verloren moed en gelukkige vinders.
Ik zocht een plek om dat allemaal te bewaren en een brief is één van de meest geschikte plaatsen om iets op te bergen. Vind ik tenminste. En als dat niet zo zou zijn, zou ik nog steeds zeggen dat ik dat vond. Anders kon ik die hele Brievenfabriek wel opdoeken natuurlijk. En wat moet ik dan? Nou?
Weet ik het.
Rare dingen zijn het eigenlijk. Gedachten bedoel ik. Er moet altijd iets mee, valt me op. Ze komen niet gewoon langs (hé hallo, hoe is het!), ploffen neer op de bank en eten vrolijk zwijgend een borrelnootje mee. Nee, ze moeten zo nodig hun verhaal kwijt. En als ze de indruk hebben dat er niet naar ze geluisterd wordt, dan zeggen ze het nog wel een keer. Tot vervelens toe eigenlijk.
Het helpt niks om er andere gedachten op af te sturen. Daar gaan ze alleen maar steeds harder van gillen. Totdat je er genoeg van hebt omdat je hoofd bijna ontploft, ze onder je arm neemt, het raam open doet en ze er onverbiddelijk uit gooit. Of ze opstuurt in een brief naar jezelf natuurlijk.
Vinden ze niet erg. Ze lijken niets liever te willen dan de wijde wereld in. Hardop leven.
Hé, het valt me nu pas op dat dat precies is wat ik zelf ook graag wil.
Ahoi!


 

Tjielp

Beste Fouten (#217),

ik heb besloten om jullie voortaan met andere ogen te gaan bekijken. Een heus experiment. Dat is precies wat ik nodig heb. Om diverse redenen overigens, maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien. Het is het beste om zo min mogelijk te weten van tevoren.
Ik dacht wel, ik schrijf jullie even wat ik van plan ben voordat jullie denken: wat zit ze ons de hele tijd aan te staren alsof ze ons nog nooit gezien heeft? Hebben we wat van haar aan ofzo? Wat zit ze ons op de vingers te kijken? Heeft ze een oogje op ons? Zijn alle katten in de bomen op? En zijn dat nou argusogen?
Waarom kijkt ze scheel, zit haar ene oog dichtgeplakt, staat ze op haar kop, draagt ze een bril? Gluurde ze altijd al zo door haar oogharen heen?
Hoezo heeft ze haar ogen niet steeds allebei tegelijkertijd open of rolt ze er soms mee, knippert ze haar wimpers maar één keer per kwartier en sluipt ze de hele tijd rond met een loep, een verrekijker en een monocle?
Waarom? Hoe? Wááát?   
We kunnen er niet meer tegen! Jonge! We peren haar in elkaar! Hou ons tegen! Iemand! Hou ons tegen!

Niet doen. Nergens voor nodig.
Dat hóórt dus zo. Dat jullie het weten.
Misschien wordt het wel heel leuk. Dat kan zomaar.


Tjielp

Nondeknetter Tjielp! (#210)

Gaat het wel? Ik hoorde van Karma dat je een beetje zwartgallig over hoeden aan het kletsen bent tegenwoordig. Hij maakt zich zorgen. Niet in de laatste plaats omdat je hem van de week een brief hebt gestuurd waarin je hem van van allerlei dubieuze zaken beschuldigt. Ik heb de brief gelezen, Tjielp, en dubieus is nooit leuk. Je had net zo goed kunnen schrijven dat je het niet persoonlijk bedoelde. Daarvan weet ook iedereen dat dat een vrijbrief is voor hoogst onhoffelijke opmerkingen.
Nee, hier is wat anders aan de hand. Ik vermoed een oververhitte hersenpan in combinatie met een kleine winterdip. En? Heb ik gelijk? Ja, geef het maar toe! Ik heb het bij het rechte eind. Wat ben ik toch goed, zeg. En zomaar uit de losse pols, hè! Ik zou er iets mee moeten doen. Volgens mij heb ik een gave. Maar goed, ik heb het al druk genoeg natuurlijk. Sjonge, ik kom niet eens aan avonturen beleven toe met al die drukte bij mij thuis.
Verlanglijscht blijkt allergisch te zijn voor chipolatapudding! Nu heeft hij overal bultjes en is hij onleesbaar geworden. Nou, dáár word ie pas echt chagrijnig van. Tjeeminee, ik dacht dat het niet erger kon worden, maar jawel hoor, dat kan makkelijk! Hij lijkt te denken dat met zijn leesbaarheid ook zijn bestaansrecht is verdwenen, want nu loopt hij de hele dag alleen maar te bulderen dat hij er heus nog steeds toe doet en dan moeten Berwtje en ik aldoor roepen: ja natuurlijk Verlanglijscht, en heel erg zelfs! En dan moet dat in koor ook nog, hè! Anders gaat ie heel hard jammeren dat het ons niets kan schelen.
Nou ja, hij práát in ieder geval weer. En Berwtje heeft besloten werkelijk te worden in plaats van denkbeeldig te blijven. Dus er is ook goed nieuws gelukkig.
Anyway. Je hebt het dus een beetje moeilijk op het moment. Wat je moet doen is dit: veel lol maken. Zo. Dat is alles. Klinkt simpel. En dat is het ook. Kijk maar naar mij.
Is het bijvoorbeeld niet een idee om eens met een hoed onder je arm naar een plaats te gaan waar niemand je kent en ´m dan daar op je hoofd te zetten? Kun je een beetje uitproberen hoe het voelt en of het je een completere Tjielp maakt. Hahahaha, o sorry, ik liet me even meeslepen. Ik bedoel gewoon te zeggen dat je er dan niet meteen zo´n kwestie van hoeft te maken, zo´n alles of niets toestand, maar het bekijken als een experiment. Een leuk experiment! Niet vergeten!
Ik roep maar wat natuurlijk, maar wat is het weer geniaal. Nou? Zeg het maar hoor, Tjielp, ik ben de beste!


Nou. Hup. Je kunt het.



Koekoek

ps. En bedankt nog voor het cadeau. Ik begrijp nog niet veel van hem en hij snurkt, maar voor de rest is hij volgens mij best aimabel. 

Hoi Hoed (#208),

ik bewonder je enkel vanuit de verte. Ik vraag me af waarom, maar dat hoeft niet, want ik weet waarom.
Je bent één van de dingen die ik liefheb in een ander leven. Maar ik heb alleen dit ene. En jij zit er niet in.
Ik weet niet of het erg is. Misschien niet. Waarschijnlijk kan ik ook best zonder jou. Maar is dat wat ik wil?
Of wil ik het allerliefst van al
niet bang meer zijn om opgemerkt te worden?


 Tjielp

Hoi Karma (#207),

ik weet niet hoor, maar ik heb zo´n idee dat jij de hele tijd mijn brieven aan het onderscheppen en aan het lezen bent. Het is anders toch wel heel erg toevallig dat ik maar een brief over geduld hoef te krijgen en het mijne is pardoes op. Of laatst schreef ik over rodekool en nu ligt er plots eentje in mijn keukenkast een beetje angstvallig om zich heen te kijken. Zonder iets te vragen of zeggen, hè! Uit het niets! Op zijn minst is het verdacht, Karma.
Ik had er nooit zo over nagedacht, maar ik stuur elke dag handenvol woorden de lucht in en daar zit van alles. In de lucht, bedoel ik. Wie weet wat mijn woorden allemaal meemaken voordat ze bij hun plaats van bestemming zijn aangekomen! Misschien botsen ze tegen wolkenkrabbers, worden ze gestoken door driftige hommels of geraakt door de bliksem, vallen ze te vroeg naar beneden of te laat, komen ze terecht in wervelstormen, worden ze gestolen door onverlaten, raken ze de weg kwijt, zichzelf of elkaar! Ik moet er maar niet te veel over nadenken. Er kan van alles misgaan! 
Jij woont er ook. Daar in de lucht. Dat lijkt me tenminste wel de meest geschikte plek om te verblijven als je doet wat ik denk dat jij doet. Je hebt goed overzicht en veel ruimte, je bent lekker wendbaar en dichtbij de zon, er zijn altijd wel ergens een stuk of wat wolken om af en toe een tukje in te doen, je kunt liedjes zingen met de vogels en zo nu en dan kriebelt er opeens een regenboog aan je tenen. Wat wil je nog meer?
Een brief natuurlijk! Je hoogsteigen brief! Een heuse! Van de Brievenfabriek! Ja, dat ik daar nog niet eerder aan had gedacht! (Ik weet wel hoe dat komt hoor, want ik dacht er sowieso pas gister aan dat jij misschien wel eens achter allerlei dubieuze zaken zou kunnen zitten. Leuk dubieus, bedoel ik, hè! Niet de ongure variant, nee, denk dat maar niet!)
In ieder geval. Hier is ie dan! Ik hoop dat je ´m leuk vindt.


Groet,

Tjielp


ps. O, en zou je er misschien voor kunnen zorgen dat dat huisjemeteentuineneenboomerin nou eindelijk eens een keer van de grond komt of heb je precies dáár dan weer over heen gelezen zeker?

Beste Kweepeer (#203),

niemand weet dat jij bestaat, behalve ik.
O, wat klinkt dat goed zeg, maar het is niet waar. Het zou betekenen dat ik jouw ontdekker was en dat ik degene was die je kennis zou laten maken met de wereld. Of de wereld met jou eigenlijk. Dan zou ik je voorstellen en dan wisten de mensen niet wat ze zagen en plopten hun ogen bijna uit hun hoofd van blijdschap en hebberigheid en dan gingen ze gillen en wilden ze je allemaal hebben en dat probeerden ze op allerlei manieren voor elkaar te krijgen en dan moest je een zonnebril op om nog over straat te kunnen. Misschien zelfs een pruik. Oe! Of een plaksnor! Dat zou ik zelf doen.
Tja, dat hoort wel een beetje bij ontdekt worden: dat iedereen met je aan de haal gaat en je zelf helemaal niets, nada, niente meer te zeggen hebt over je leven.
En dan zou je ook helemaal geen Kweepeer heten, maar Tjielpeer, want als je iemand bent die iets ontdekt, dan mag je er je naam aan geven, zodat het van jou is en niet meer van zichzelf. Wat een bijzondere gewoonte eigenlijk, dat we net doen alsof iets pas bestaat als het ontdekt is en benoemd.
Hoe dan ook. Jij bent al lang ontdekt. Je weet waar ik het over heb. Been there, done that. Dat is duidelijk. Door de heer en/ of mevrouw Kwee. Wie kent ze niet?
Gelukkig maar, want Kweepeer klinkt veel beter dan Tjielpeer.  Kweenie. Zo lief en ouderwets en een heel klein beetje droef. Ik zie je zo schuifelen door de straten: je schouders gebogen, oud en haast onzichtbaar. Je hoed waait bijna van je hoofd en je vertelt zachtjes verhaaltjes aan je eigen oren.

Dag Kweepeer, zorg goed voor jezelf.


Tjielp

Lieve Mogelijkheden (#193),

had ik jullie al eens verteld dat ik jullie zo leuk vind? Nee hè, ik geloof van niet.
Och, ik vind jullie zo leuk! Jullie zijn mijn lievelingsdingen van het moment. Ik heb het bijvoorbeeld aan jullie te danken dat ik mijzelf afgelopen week hogelijk verbaasd heb met het maken èn opdrinken van een rodekoolsmoothie.
Wacht, niet ophouden met lezen! Ik weet dat dit zelfs voor jullie ietwat ver gaat. Neem allemaal een vers hapje adem....in... En laat alle ontzetting er maar weer.....uit....
Zo. Gaat het weer een beetje? Ik had het ook niet aan zien komen hoor. Het ging allemaal zo snel. Ik vond het tamelijk lekker. Vooral gezond moet ik eerlijk toegeven. Maar dat heeft ook wel wat.
Vroeger wist ik helemaal niet wie jullie waren en kende ik jullie alleen van horen zeggen. En aangezien zo veel van wat je hoort godsgruwelijke klets is, heb ik eerlijk gezegd lang getwijfeld aan jullie bestaan (sorry).
Nou ja, zo gek is het ook weer niet, want jullie laten je ook niet zo maar zien, hè! Ten eerste moet je jullie willen zien en is dat al een hele toestand voor de meesten van ons. Al die verschillende soorten willen! En dan daar de juiste uit te kiezen: het is een ingewikkelde klus. Als je eenmaal weet hoe het werkt, gaat het wel. Maar je moet het zelf uitvinden. Dat is het punt.
En daarbij komt ook nog dat je je in allerlei bochten moet kunnen wringen om jullie te ontdekken, omdat jullie er een soort sport van maken om alleen zichtbaar te zijn als je op je kop gaat staan of om enkel te verschijnen in dromen of op momenten dat er net iets vreselijks is gebeurd en iedereen in zak en as is of alleen op dinsdag 10 februari 2013 om twaalf over vier 's nachts op Schiermonnikoog. Bijvoorbeeld.
Dus, om jullie tegen te komen, moet je van alles uitproberen, overal uit je doppen kijken en tegelijkertijd niets verwachten. Want jullie vertonen jullie, punt drie, enkel aan degenen die er van houden verrast te worden. 
Maar goed. Dat jullie er zijn, is fijn. En misschien is die moeilijkheid nou juist jullie charme. Het lijkt wel wat op paaseieren zoeken. Je moet er maar net zin in hebben, maar áls je het doet, zorgt elke vondst voor een kleine triomf en een dikke glimlach.
Hup, ik ga maar eens onder de tafel liggen terwijl ik tussen drie oogharen heen gluur. Wie weet wat ik tegen kom. Niet dat ik op zoek ben hoor. Nee, ik zou niet dúrven.

Tot ergens en ooit,


Tjielp

Dag Lievelingsdag (#190),

het zou zo maar kunnen dat je al voorbij bent, maar ik kies er voor te denken dat dat niet zo is.
Ik ben nog nooit naar je op zoek gegaan. Misschien is zoeken niet voor alles de beste manier om iets te vinden, maar kan ik wel met allebei mijn ogen wat vaker op de uitkijk staan.
Hé! De kat heeft twee snorren, de zon schildert witte meeuwenbuiken roze, er klimt een briesje door het raam naar binnen!
Goh.
Zo zie je nog eens wat.


Tjielp