Voor Onderweg (#363)

Hoi Boek (#362),

ik zou je willen maken.
As het stil was, aan een houten tafel
aan een raam.
Ik was niet alleen, er was
tijd. We hadden niet veel nodig.
Ik dronk thee met gember nou en
of met citroen. En ik ademde diep. Niet eens, maar
elke dag weer. Een zucht is een
verhaal in de lucht.

Ik hield mijn mond.
En leefde langzaam, met mijn voeten
op de grond
alsof ik een boom was.
Ik keek, ik luisterde. Ik werd
het kijken, ik werd het luisteren.
Er waren ochtenden, er was een maan, er was
een plaats om voor het eerst te komen en
daarna steeds weer terug te gaan.

Eens
was
er.




Tjielp

Aan Mettertijd (#351),

ergens
ginds weg
wacht zachtjes
een nog te bevangen begrip
een ruimte waar ik met mijn armen wijd en mijn ogen
dicht open dicht
rondjes draai tot ik terug ben waar ik was gebleven
toen ik nog niet wist dat ik
allang begonnen was


Tjielp

Aan Schaap Op 't Droge (#328)

Hoi Wandelgangen (#318),

zal ik jullie eens wat verklappen? Het spookt hier. In de Brievenfabriek, bedoel ik.
's Ochtends als ik wakker word en aan mijn bureau ga zitten, liggen de dingen anders dan ik ze de vorige dag heb achtergelaten. Heel vreemd. Ik kan er mijn vinger niet op leggen, maar ik weet dat het zo is.
Vandaag bijvoorbeeld was er ineens een einde in zicht. Recht voor mijn neus. Pomtiedom, zei die. Nou ja! Die was er eerst niet, echt niet, en hij zat zeker niet te neuriën!
En nog iets, voor het geval jullie me niet geloven: mijn zorgen. Die lagen eerst in hoge stapels om me heen. Zo´n beetje verstrikt in allerlei brieven. Maar tegenwoordig zie ik ze alleen nog in de verte. Geen idee hoe ze daar nou zo plotseling gekomen zijn. Ze zwaaien zelfs naar me, dat deden ze vroeger nooit!
Om eerlijk te zijn was er eerst helemaal geen verte om naar te turen, Wandelgangen, ik heb er tenminste nog nooit één voorbij zien wandelen. Of misschien was het een heel kleintje. Dat zou kunnen. Eentje die niet met zijn hoofd boven de stapels uit kwam. Een vertje.
Goh.
Kleine vertjes worden groot. 
En ze kunnen dansen. Wisten jullie dat? Erg aanstekelijk zelfs, een beetje nukkig en geloken, zoiets. Ik kan het niet uitleggen. Zulke zaken moet je eigenlijk met eigen ogen zien.



Tjielp

Tjielp! (#307)

Even tussendoor en met de deur in huis: ik heb vandaag een weesding te vondeling gelegd. Tadááá!! Sjongejonge, wat was dat avontuurlijk zeg! 
Ik kon er namelijk niet meer tegen. En guppie zelf ook niet. Dat slingerde hier maar mistroostig en ongewenst door het huis. Alsof het een lieve lust was. Daar moest iets mee.
Wees niet bezorgd. Het was zijn eigen idee. Avonden lang heeft hij peinzend voor zich uit gestaard en toen hij eindelijk zijn mond open deed, was het om te zeggen dat het zijn enige wens was om op avontuur te gaan. Nou, als er iemand is die weet hoe het voelt als er een avontuur in je buik begint te borrelen, dan ben ik het wel natuurlijk. Ik heb ´m stevig ingepakt, vrolijk aangekleed en met oren vol knopen en goede raad op reis gestuurd.
Hij heeft beloofd zo nu en dan een kaartje te schrijven, zodat we weten hoe het met ´m is.
Nou, dat was het weer voor vandaag. Ik heb hier een arm Berwtje te troosten. Hij houdt niet zo van afscheid nemen en zeker niet als het om weesguppies gaat.


Ajuus!


Koekoek

Hoi Wissewasje (#259),

vannacht heb ik de maan zien varen
ze ging zomaar ergens heen
ik wou niet mee
ik bleef benee
iemand moet er zwaaien


Tjielp

Hoi Poosje (#239),

weet je waar ik zin in heb?
In zomaar ergens heen wandelen met z´n twee en dat er, aan het eind ervan, een bankje staat met daarboven precies genoeg zonnestralen om vier wangen te verwarmen en een verte om naar te turen, het liefst iets met golfjes.
En dat we dan gaan zitten en niets zeggen en ik mijn hoofd op jouw schouder leg: niet zó dat ik me de hele tijd afvraag of mijn hoofd niet te groot is of dat jouw schouder te veel hoeken heeft, maar zó dat ik vergeet dat ik een hoofd heb en jij een schouder. En als we stil genoeg zijn en blijven staren zonder dat we willen zien wat we denken te moeten zien, worden onze gedachten maanreizigers.
En omdat zij dwarrelen,
dwarrelen
wij.

E      n         d    a        a          r               n           a  ,                a                      l                 s                               o             n       z          e      l                  i           c          h       t                 e
 v         o   e           t    e                          n             e       n              o  n               z          e
             l u    c             h          t          i        g      e       h   a        r            t e           n
      m           e       t                   e                       e                   n

plof

weer op de aarde zijn geland, halen we een ijsje.
Toe!



Tjielp

#234

Dag Ontmoeting (#233),

ik woonde in een boek vandaag. Het ging per ongeluk. Ik verfrommelde het hier en nu en liet alles achter. Alleen mijn ogen nam ik mee. De middagzon tuurde door de ramen. Af en toe klonk er gesnurk van poes. Ik hoefde niets te doen en er gebeurde toch.
Ik honkbalde, trouwde, zwom in een meer, dronk tequila, kuste, kocht een huis, zat in het donker in een bubbelbad, klom in een boom, twijfelde aan alles en raakte verdwaald in een ander hoofd dan het mijne.
Ik weet niet waar ik morgen ben.
Toch zeker ergens anders dan daar waar ik gisteren gebleven was.



Tjielp

Beste Opsomming (#196),

• nu, laat ik vertellen over een koning en een koningin met een koninkrijk zo klein dat de inwoners op
• één hand te tellen waren: de koning, de koningin, een norse prinsen
• tweeling die dol op pluizige monsters was en een heks met 
• drie tanden die nooit haar verjaardag 
• vierde, zich vaak het
• vijfde wiel aan de wagen voelde en ook al had ze 
• zes van de 
• zeven schoonheden (ja, zelfs met die tanden) en verw
• achtte ze niet veel van het leven, zij was steeds meer ge
• negen het koninkrijk clandes
• tien te verlaten om eens op zoek te gaan naar zichz
• elf en na lang wikken en wegen trok zij op
• twaalf januari van het jaar tweeduizend
• dertien haar stoute schoenen aan en vertrok, geheel in stijl, midden in de nacht op haar bezemsteel en de maan was de enige die het zag gebeuren.

  
    Tjielp

Hoi Tussentijd (#182),

er valt nu niets anders meer te doen dan niks. De oude tijd is op en de nieuwe begint pas wanneer iedereen het zegt en we allemaal bewezen hebben nog steeds van tien terug naar nul te kunnen tellen. Ondertussen ben jij er. Hallo!
Ik kijk, slenter, verveel, dutsel, klier, hang, wacht en probeer hardop te bedenken wat het ook weer was waar ik nu afscheid van moet nemen en wat er straks allemaal mee mag naar de andere kant van de laatste middernacht.
Ik ga op reis naar een nieuw jaar en ik neem mee: een berg ongedane dansjes, wat onbeleefde lol, een stelletje onvervulde wensen, meneer Tjielp, één hoelahoep, een zootje rondslingerende woorden van divers allooi, één dappere Koekoek en een appel voor onderweg.


Tjielp

Dag Onding (#162),

mijn
hoofd
is
een
herberg.
De
woorden
willen
niet
op
reis
vandaag.
Kijk,
zeggen
ze,
we
schrijven
hier
een
stapelbed
en
blijven
met
z´n
allen
slapen.
Welterusten
Tjielp.

 

Lieve Dagdroom (#157),

de beste dagen zijn die waarop je voor de allereerste keer warm rabarbersap met vanillesiroop drinkt, de laatste blaadjes op de grond onder de wielen van je fiets naar je ziet zwaaien, je ziel onder je arm stopt en meeneemt voor een wandeling in de helder frisse lucht, je de spin in het hoekje van de slaapkamer aan zijn hoofd ziet krabben en er maar een klein beetje voor hebt hoeven fantaseren en de herinnering aan het bestaan van lievelingsdagen ineens zachtjes in je oren blaast en je meeneemt op reis.
Voor je het weet word je wakker in een huisje in een eenzame boom in een weitje in je hoofd en ben je omsingeld door een kudde schapen. De zon knippert aan de blauwe hemel en alles is mogelijk.


Dag.
Droom zacht.

Tjielp

Lieve Zolder (#137),

het liefst zou ik naar jou op vakantie gaan en hele dagen lang op een piepende oude schommelstoel bijna vergeten boekjes lezen, schatzoeken in het stof, een grote kist met rare jurken vinden, ze één voor één aantrekken en ook een keer tegelijk, naar krakerige liedjes luisteren op een grammofoon, springen op een bed met veren, zo veel mogelijk pirouettes draaien achter elkaar, uitgeteld onder een stapel donzen dekens door het dakraam naar de sterren kijken en dromen van levens van eerder en later.
Maar ik weet niet waar ik je kan vinden, behalve dicht onder het dak van mijn eigen hoofd.


Tjielp

Lief Voornemen (#128),

kom, we maken een klein reisje. Meneer Tjielp gaat mee en we nemen de trein. We turen uren uit het raam, het is winter, we zijn op weg naar brede straten waar wind ieders hoofd fris waait en we vieren ons begin, toen de dagen haast te klein waren voor al ons onvoorzien geluk. We groeten onze vrienden, spreken vreemde woorden, kijken naar de lucht.
We dansen, we lachen, we herinneren. We gaan eens kijken wie we waren.
En waar we inmiddels zijn.


♥ Tjielp

#91

Dag Nils Holgersson (#69),

het liefst zou ik mezelf opvouwen en meesturen met deze brief. Dat is weer eens wat anders.
Het lijkt me zo fijn om op weg te zijn naar Ergens en dat er Iets is wat me draagt en doet vliegen en zelf hoef ik niets anders te doen dan mijn ogen dicht.
Voelen, ademen, luisteren. En zo´n beetje glimmen in mijn eentje in het donker.
En niet aankomen.
Dat vooral.




Tjielp


ps. En de groeten aan je hamster natuurlijk!
    Sjongejonge.

Beste Concentratie (#66),

jij bent ver te zoeken als je kwijt bent. Dat zegt men. Die mededeling gaat over het algemeen gepaard met rollende ogen en een heel dikke zucht, zoals je misschien wel weet. (Ik deed dat ook zo hoor! Sorry.)
Maar ik dacht nu ineens: ik kan het ook positief bekijken. Het is in ieder geval een duidelijke aanwijzing waar ik naar toe moet, mocht ik je kwijt zijn en nog willen vinden ook. Misschien kan ik er eens heen!
Ver.
Het klinkt heel exotisch.
Ik bedenk me wel, nu ik dit schrijf, dat ik jou eigenlijk eerst nodig heb om jou te zoeken. Dat is onmogelijk! Heb je dat zelf bedacht? Is het omdat je eigenlijk niet gevonden wíl worden? Of omdat je alleen aanwezig wil zijn als je daar zelf zin in hebt? Een klein autoriteitsprobleempje? Ja, dat is het, hè? Geef maar toe!
Wat rebels! Tjeempie. Ik dacht altijd dat jij zo'n braverik was. Nou nou nou. Het moet wel het een en ander bij je los hebben gemaakt.
Die verte.
Vind je het leuk als ik een keer met je mee ga? Ik word er wel nieuwsgierig van.


Tjielp

Knotje! (#55)

Ik zie je de laatste dagen zo vaak voorbij fietsen! Op allerlei verschillende hoofden. En dan zwaaien ik en mijn waaihaartjes een beetje heen en weer bij wijze van groet, maar misschien zie je dat helemaal niet en dus schrijf ik je een brief.
(Dit is ´m.)
Ik word altijd vrolijk van jou. Je ziet eruit alsof je elke keer weer onderweg naar een vers avontuur bent. Je kiest een hoofd dat je aanstaat en hup, daar ga je! Je zoekt ook altijd zulke zwierige mensen uit om mee op reis te gaan. Ongrijpbare meisjes die zorgeloos dromen zoeken in de wereld. Of van die ronde vrouwen met kleurige brillen en wapperkleren die weten wat ze willen.
De knotjesmens is een aparte mensensoort. Je hebt er zelfs jongens van. Die trekken zich al helemáál niets aan van de gebaande paden. Dat kan haast niet anders.
Je houdt van mensen die ergens heen gaan. Dat moet natuurlijk ook, want anders kom je nergens. Zo hoog boven alles en iedereen uit, zie je alles van de wereld. En toch blijf je onverstoorbaar onbekommerd.
Stiekem moet ik altijd een beetje zuchten van jouw lichtvoetigheid. Dat je zo kunt wiebelen en toch niet bang bent om om te vallen.

Dag!


Tjielp en haar ...!!!!!.... (kijk, een bosje waaihaartjes!)