Hola Bedoening (#248),

ik was al zo lang niet op vakantie naar de zon geweest dat ik vergeten was dat het daar ook de hele dag kan regenen.
Gelukkig heb ik maar één broek meegenomen.


Tjielpepiet

Hoi Brief (#195),

ik zou willen dat je een vakantie was. Dan schreef ik er zon in en zachte briesjes, een klein riviertje om in te springen, of een strandje verderop met zand voor tussen mijn tenen, een appelboom om in te klimmen, veldenvol met huizenhoge zonnebloemen, dutjes in de middag, slenterweggetjes, gras waar niemand je kan vinden als je er in ligt, witte lakens op een houten bed, frambozen om te plukken, dikke boeken waar je in kunt wonen, krekels die zo hard zingen in de schemering dat je niet anders kunt dan naar ze luisteren, wakker worden zonder woorden, mezelf, meneer Tjielp en een trein die ons bracht naar waar we maar wilden zijn.
Dan stopte ik je in een envelop, stuurde je op naar mezelf, ontving je met open armen, maakte je voorzichtig open en deed ik er de hele winter over om je te lezen.



Tjielp

Hoi Tijd (#88),

is het niet een idee om eens een keertje op vakantie te gaan? Een weekje ofzo? Je hebt het al sinds mensenheugenis zo verschrikkelijk druk en je gáát máár dóór. Vliegen, wonden helen, raad brengen, rozen baren, komkommers kweken en al dat soort toestanden.
Het is voor iedereen noodzakelijk om zo nu en dan eens op te laden. De boel de boel te laten. Ademhalen.
Dan kun je eens de dingen doen die je altijd al had willen doen. Armpje drukken met Wolk, Zon over zijn bol aaien. O, en eindelijk eens kennismaken met Gezelligheid! Die houdt maar niet op met zeuren over dat ie jou nog nooit heeft ontmoet. Man, wat zou het fijn zijn als onze oren voortaan van zijn verzuchtingen verlost zouden zijn. Niet dat ie altijd maar aan het jammeren is, hoor. Dat doet ie alleen als je wat langer in zijn gezelschap verkeert. Voor de rest is het een tamelijk joviaal typje.
Hoe dan ook. Wij kunnen best even zonder jou. De mensen en de dingen. We vermaken ons wel. Maak je om ons maar geen zorgen. Het zal een beetje zijn alsof we aan het kamperen zijn, denk ik. Niet iedereen houdt daarvan natuurlijk, maar een weekje kan geen kwaad.
Dan moet jij trouwens wel zelf in de gaten houden wanneer die week voorbij is, want wij weten zonder jou niet meer hoe laat het is of wanneer het ooit weer maandag wordt.
Je mag ook langer dan een week hoor. Als je maar even een briefje stuurt: er is nu een week voorbij en ik blijf nog ietsje langer, want mijn hand zit in het verband, Zon is niet zo aardig als ik dacht en ik heb nog niet eens mijn tenen in Zee gestoken!
Bijvoorbeeld. Dan weten wij ook waar we aan toe zijn. En voordat je gaat is het ook wel handig om een adres achter te laten, zodat we je altijd kunnen bereiken mochten we in de war raken. Of juist eruit.
Misschien gaan we je wel missen.


Tjielp

Lieve Vrije Middag (#39),

het huis rook naar citroenen. Ik vond een postpakketje op de trap en ook een ansichtkaart uit een ver land. Ik fietste in de zon met motjes regen, kocht een handgeschreven boekje over blauwe liefde en had nu plotseling een glimlachend geheim. Vlinders deden dansjes in de achtertuin, ik voerde een vreemd gesprekje over aardappels in de vorm van hartjes, er waaiden franse woorden in mijn oren en eerder ook een beetje wind.
Ik dacht aan herinneren en regenbogen.


Tjielp

Hey Wind (#18),

ik zat zo eens te denken, hè, en als je het niks vindt, moet je het eerlijk zeggen, maar zou het nou niet leuk zijn als ik voor jou zou werken. Je hebt het hártstikke druk en ik kan me voorstellen dat je ook weleens vakantie wil. Ik weet wel dat Briesje één van je vaste invalkrachten is, maar die kan ook niet altijd. Bovendien is Briesje eigenlijk maar gespecialiseerd in één ding en ook al is niemand zo goed als Briesje in dat wat Briesje doet, het blijft één ding.
Nee, ik zou juist willen leren wat jij doet. Zo vanalles wat, maar dan heel indrukwekkend. Razen, waaien, warrelen, tieren, stormen, bulderen, huilen. Of wervelen, dat lijkt me zo iets bijzonders! En wat me ook zo aanspreekt in jouw vak, is dat je zo veel met bomen werkt. En je eigen tijd in kan delen. Wat een vrijheid!
Ik heb geen ervaring, maar ben leergierig en enthousiast. Ik kan goed fladderen en ik heb heel veel naar je geluisterd. Ik weet dat het zeeën van tijd zou kosten en bergen geduld, maar ik denk wel dat ik het in me heb. En ik ben niet op zoek naar een fulltime baan, dus je hoeft echt niet bang te zijn dat ik stiekem je plek wil inpikken ofzo.
En anders, als je dit allemaal echt niet ziet zitten, is het dan niet een idee om mij in te schakelen als je er eventjes niet bent en Briesje niet kan. Dat gebeurt namelijk best wel eens en dan is er niemand. Stilte voor de storm. Zo noemen de mensen jouw afwezigheid en dan huiveren ze een beetje en vervolgen vlug hun weg. Ze huiveren, Wind, dat is toch niet goed!
Als we nou doen dat ik dan voortaan de honneurs waarneem? En dan noemen we het ook gewoon Tjielp, goed? Kijk, dat gaat dan bijvoorbeeld zo: sjongejonge, wat is het ineens Tjielp! En dan halen ze glimlachend hun schouders op en doen een klein tapdansje waar ze zelf helemaal verbaasd door zijn. Dat is nog eens andere koek dan huiveren, toch?
Dan kunnen de mensen tenminste weer rustig slapen als jij een dutje doet of wat het dan ook is wat je doet als je niet blaast enzo.

Ik hoor wel wat je er van vindt, maar dat zit vast snor.

Waai ze!

Tjielp

Lief Vroeger (#16),

soms wou ik dat je er nog was. Dan was het nu Grote Vakantie en kon ik me eindeloos vervelen. Alle dagen waren warm. De lucht zoemde van zon en muggen, er stak een grasspriet tussen mijn lippen en al mijn ledematen wisten niet meer waar ze heen moesten van lamlendigheid.
Dan hing ik over stoelen gedrapeerd, liet mijn knieën bruin worden, verslond nog maar eens een boek over koppige meisjes die doldrieste avonturen beleefden op kostscholen of paarden, klierde een broer (en dan ook maar meteen die andere, want anders was het niet eerlijk), zeurde dat het zwembad veel en veel te ver fietsen was, ging eens kijken hoe het met Barbie was, deed haar ene zomerjurk uit en de andere zomerjurk aan, slungelde weer naar buiten, schopte tegen een bal, de muur, mezelf, kreeg op mijn kop, at nog eens een raket, bewonderde mijn steeds zwarter wordende voetzolen, hing tegen mama aan tot onze armen aan elkaar plakten, slenterde de straat op, brandde mijn tenen aan het asfalt, viel van schrik op mijn knie, zette het op een brullen en had de rest van de eeuwigheid die zomer heette, één bruine en één witte knie.

Ja. Dat waren nog eens tijden.


Tjielp

ps. Vergeet ik je nog bijna te zeggen dat Nostalgie hier net op de koffie was. Ik moest je de hartelijke groeten doen!

Dag Oostenrijk (#12),

dat is lang geleden! Ik zag laatst twee naaktslakken en moest aan je denken.
Ik weet het nog als de dag van gister. Dat ik bij je aan het logeren was met mijn ouders en mijn twee broers in dat witte huis op de heuvel. Boven ons logeerden een heel stel meterslange mensen. Die waren ook familie van elkaar. We hadden in ons hele leven nog nooit zoiets groeilustigs gezien.
Ik had een vakantievriendinnetje aan wie ik de hele vakantie lang mijn rijke kennis van het duits tentoon kon spreiden. (Kruuzkot! Dat wisse ik nicht.) Zo voerden we onze eindeloze gesprekken met verlegen stiltes en verschrikte ogen. Ik weet niet meer hoe ze heet.
Het huis zelf heette een chalet. Dat klonk zo frans en exotisch dat we ons heel bijzonder voelden en zo veel mogelijk zinnen met dat woord erin verzonnen. Naast ons chalet was het einde van de heuvel en groeide het gras fris en knisperend naar beneden. Niet te ver. De voet van de heuvel was met blote ogen makkelijk te zien. Een onweerstaanbaar stukje gras om eens lekker naar beneden in te rollen. En dat deden we, mijn broers en ik.
Helaas is dit het punt waarop de naaktslakken hun intrede in dit verhaal doen. Jeetje, ik heb nog nooit zoveel van die beesten bij elkaar gezien. Het was een hele kolonie. Alsof alle naaktslakken in de hele wereld hadden besloten om juist die dag, op dat uur bij elkaar te komen om eens grondig te vergaderen over wat het dan ook was dat zo hoog op de naaktslakkenagenda  stond.
En wij rolden er doorheen.
Nee. Leuk is het niet als je onderweg bent. Onze ogen plopten bijna uit ons hoofd van zoveel afgrijzen. Het schept een band. Dat wel.
Ons eigen naaktslakkenconventie-trauma.

Nou, ik weet niet of je snel nog eens zal zien, laat staan ooit, maar ik wens je ondanks alles het allerbeste, Oostenrijk! Het ga je goed.

Tjielp

ps. O! En de groeten van mijn broers natuurlijk!

Lief Geroezemoes (#7),

ik luister naar je terwijl ik je schrijf. Ik zit verstopt in huis met de ramen wijd open. Je ziet me niet. Het is zomer en het schemert. Ik hoor je scharrelen in de tuin. Je strooit vakantie in de lucht. Ik hou van je lange armen die troost brengen naar mijn stille oren. Ergens onderweg van daar waar de woorden nog heel zijn naar hier waar ik ben, vergeten de woorden wie ze waren en veranderen alle letters en geluiden samen in mijn allerliefste slaapliedje.

Sssstjielp