Voor Onderweg (#363)

Hoi Boek (#362),

ik zou je willen maken.
As het stil was, aan een houten tafel
aan een raam.
Ik was niet alleen, er was
tijd. We hadden niet veel nodig.
Ik dronk thee met gember nou en
of met citroen. En ik ademde diep. Niet eens, maar
elke dag weer. Een zucht is een
verhaal in de lucht.

Ik hield mijn mond.
En leefde langzaam, met mijn voeten
op de grond
alsof ik een boom was.
Ik keek, ik luisterde. Ik werd
het kijken, ik werd het luisteren.
Er waren ochtenden, er was een maan, er was
een plaats om voor het eerst te komen en
daarna steeds weer terug te gaan.

Eens
was
er.




Tjielp

Hoi Elfje (#360),

noen
toe hoor!
achter de geluiden
poezen stillen nietsvermoedend slaap
roezesoesjes


Tjielp

Lief Propje (#354),

ik raap je op ik neem je mee ik
stop je in een bedje van papieren dekens van belang
mijn laatste woorden van de dag leg ik
daar waar ik jouw oor bedenk
dan doe ik mijn lippen
sleutel om tot morgen
op een stapeltje
voor
de
nacht
slaapzacht


Tjielp

Aan Mettertijd (#351),

ergens
ginds weg
wacht zachtjes
een nog te bevangen begrip
een ruimte waar ik met mijn armen wijd en mijn ogen
dicht open dicht
rondjes draai tot ik terug ben waar ik was gebleven
toen ik nog niet wist dat ik
allang begonnen was


Tjielp

Geachte mejuffrouw Tjielp (#349),

omdat ik onlangs heb mogen vernemen dat u plotsklaps behept geworden bent met enige poëtische genegenheid, heb ik een gedicht voor u geschreven. Voelt u zich vooral niet bezwaard. Het is maar een aardigheidje. 
Als ik het mij correct herinner, was het Kweepeer die mijn oor befluisterde met deze alleraardigste noviteit. Om u de waarheid te zeggen had ik nimmer enige dichterlijke neigingen in u vermoed. Dat leek mij niet in uw aard liggen. Zo ziet u maar weer dat zelfs ik nu en dan geplaagd word door een enkele abusiviteit. Ik hoop van harte dat u de welgemeende excuses voor mijn misvattingen aanvaarden kunt. 
Graag had ik mijn dichtstuk persoonlijk aan u voorgedragen, zoals de romantiek dat voorschrijft, maar mij is ter ore gekomen dat u niet bijzonder gesteld bent op contacten met de dingen buiten uw schriftelijke realiteit. Ik kan mijzelf tot op zekere hoogte vinden in uw tamelijk merkwaardige sociale gezindheid. Immers, wie weet hoe wij elkaar in de lijfelijke wereld tegemoet zouden treden? Wellicht stellen wij teleur, krenken we elkander, bevalt mijn stemgeluid u niet of staat uw luisterend oor mij geenszins aan. 
Wat zou u er nochtans van vinden om mijn vers hardop voor te lezen met de stem waarvan u meent dat die mij toebehoort? Zo kom ik toch enigermate tot leven in uw letterlijke wereld.
Afijn, ik zal u niet langer ophouden van de wezenlijkheid van ons wedervaren. Het was mij een genoegen.


Toffe Peer 

Het liefst wil ik
Rabarber heten,
met Pompelmoes als tweede naam.
Dan zou niemand me vergeten.
Dan zou ik glorieus bestaan.



Met waardige groeten,

Aardpeer 


ps. Mocht mijn verdichtsel uw hart bezwaard hebben, en ik neem het u niet kwalijk wanneer dat zo is, staat het u uiteraard vrij mij epistolair te benaderen.

Voor Lieverlee (#343),

ik luisterde nog niet
naar mezelf vandaag
hallo! ach, daar ben ik dag!
ssst wees eens stil eens ssst
anders zeg ik nog niet
wat ik mezelf te horen heb
rombadabom
knots
O
 O
  alles is een liedje



Tjielp

Dag Zandkasteel (#329),

hoi zee, zei ik
sjjj sjjj, lispelde de zee
ik trok mijn wrozelig gezicht aan - nieuw!
en liet het zien aan de horizon - niets!
bijziend, mompelde het strand,
de verte kan zichzelf niet zien en
haar oneindige verdriet kabbelt zachtjes om jouw tenen
sjjj



Tjielp

Aan Gezicht (#323),

ik ken een man wiens ledematen
het liefst van al
huppelen
dat zie je zo als je tenminste lezen kan
zijn wenkbrauwen klimmen onwillekeurig omhoog en zijn benen
kunnen nauwelijks aan zichzelf overgelaten worden
met van die knieën die in een vorig leven heel waarschijnlijk
wolken waren zoiets gaat nooit goed zul je zien
hup!
gelukkig
schik is vlugger geschreven dan schrik


Tjielp

Moshi moshi Tjielp! (#312)

wensen vervullen
van ochtend tot avond, tjielp!
let maar eens goed op

vijf lettergrepen
en dan hier nog eens zeven
haiku in da house!

doorstrepen die wens
en vier het met een dansje
tadááá! groet koekoek

ps. zag je dat?
niks geen jantje-van-leiden!
vier zijn het er, vier!

pps. oja!
verlanglijscht glimlachte net
voor het allereerst!

ppps. zes!
dit is de laatste, hoor tjielp
berwtje wil dansen

Lief Thuis (#310),

soms woon ik in de wind en
als die er niet is in de lucht
niet van die verre blauwe maar de gewone
die er is die je niet ziet die tussen jou en mij in
dan lijkt het wel alsof ik dichterbij ben
dichter bij jou mij niet gezien
alles waait weg daarbuiten mezelf
buiten mijzelf



Tjielp

Hoi Versje (#306),

tien kleine briefjes waaiden door de regen
eentje viel er in een plas
toen waren er nog negen

negen kleine briefjes snelden door de zwarte nacht
eentje durfde niet te kijken
toen waren er nog acht

acht kleine briefjes, met zoete woorden volgeschreven
eentje werd er misselijk van
toen waren er nog zeven

zeven kleine briefjes, ver van hun eindadres
eentje wist een kortere route
toen waren er nog zes

zes kleine briefjes, een vliegend postbedrijf
eentje wilde met de trein
toen waren er nog vijf

vijf kleine briefjes, o zo stout en fier
eentje kreeg het in zijn bol
toen waren er nog vier

vier kleine briefjes, waarheen gingen die?
eentje kon het niets meer schelen
toen waren er nog drie

drie kleine briefjes vlogen over zee
eentje viel achter de horizon
toen waren er nog twee

twee kleine briefjes keken om zich heen
beiden voelden ze de bui al hangen
en toen was er nog maar één

één klein briefje, het bibberde van schrik
bange woorden spookten door zijn hoofd:
dadelijk ben ik!



Tjielp

Best Doen (#305),

je kunt het ook
overslaan
er aan voorbij gaan
laten wat is
voor de volgende
voor iedereen of liever nog
niemand

je kunt het
voor je houden
niet vertellen
met je meenemen
in je gedachten je hart
of je graf
de zee

je kunt
kijken
of het een eigen weg vindt
een eigen maat houdt
wat het betekent als het aan zichzelf
ligt



Tjielp

Hoi Waterlanders (#301),

als de wereld in mijn hoofd zou passen
zijn mijn ogen de rivier
in mijn oren ruist de zee 
kom maar zwemmen
als je durft
het ene oor in
door het andere er uit
kopje op kopje onder
ik heb de zomer in mijn bol



Tjielp

Dag Kleinood (#295),

het liefst is mij
het zingen in de schemering
de jurken die de bomen dragen
de lucht de zon
en dat er mensen zijn die mij vertellen dat het bestaat
dat je
heel soms 
heel vroeg in de ochtend
een nog ongeziene kleur ontwaren kunt
stilte!
hier wordt ontdekt
als je te hard luistert
is het zachtjes
zoek


Tjielp

Hoi Verpozing (#287),

ik doe een deksel op de wereld
vandaag kan niets er in
of uit
eens even kijken wat we hebben
eens even loeren naar de buit
wie wil tellen?
wie helpt mee?
ik heb al zeven meertjes
en een zee
woestijnen hier
vulkanen daar
iemand graag een evenaar?


Tjielp

Dag Strand (#286),

alles wat ik wou was alles
met een regenboog
toe
maar ik kreeg
niets op
een schipbreuk
op het eiland dat ik zelf ben
na



Tjielp

Dag Wandelende Tak (278),

ik leefde lang,
lang in gelukkige letters.
Tussen de regels vond ik vrienden en we
kwink;sloe-gen) elkaar op de schouders
en wanneer we dansten,
deelden we het denken dat we dansten.
Onze lichamen waren hoofden geworden waarin woorden
woonden die ons leven leefden.

In de wereld van mijn lijf en leden zag ik oude mensen. De
oude mensen bestonden uit niets dan lichamen.
Lichamen van porseleinen pijn.
Van ergens vandaan en nergens naar toe.
Uit rimpelige monden kwamen hakkelende woorden. Het leven was
geleden. De woorden woonden in cementen hoofden die wisten
dat het vroeger beter was en deden niet anders dan

zichzelf
beleefd
herhalen.

Ze
zeggen:
dat wat je ziet, word je,
de letters en de oude mensen.
Nu dans ik alleen nog
in de ee en de er en de wee en de aa en de es en de ee en
de ee en de en en de es van
er

  was

     eens

           .




 Tjielp

Hoi Woestenij (#273),

de dag zegt ach
wat maakt het uit dat
je wangen rood waaien
dat de armen van de zon niet lang genoeg groeien
om er sterrenstelsels te tekenen
ik ben 
een dag is een dag is een dag
niet alles wat waard is komt uit de hemel
en niet iedereen
v
  a
 l
      t
 



Tjielp

Hoi Wissewasje (#259),

vannacht heb ik de maan zien varen
ze ging zomaar ergens heen
ik wou niet mee
ik bleef benee
iemand moet er zwaaien


Tjielp