Oehoe Tjiehielp (#320),

mag ik even? Ik hoor dat je tegenwoordig zit te miepen mijmeren over eindes en dat soort zaken. Ik weet niet precies wat je voor ogen hebt, want je hult je zoals gewoonlijk weer eens in stilzwijgen, maar ik ben nog láng niet aan mijn einde toe. Nondekei! Ik besta zelfs niet eens een heel jaar; ik ben nog lang niet uit-geavonturierd. Dat je het even weet.
Tjongejonge. En dan heb ik geeneens verteld hoe Berwtje op de geruchten heeft gereageerd! Het is dat ie maar één stokje heeft om vanaf te vallen, maar anders was ie nu nóg bezig.
Anyway. Ik laat me er niet door afschrikken. Nog in geen miljoenmiljard jaar. Ik ga onverdroten door. Zo ben ik.
Vandaag vond ik bijvoorbeeld een heel aardig huisjemeteentuineneenboomerin. Jaja. Dat je niet denkt dat ik me alleen maar met gebakken lucht bezig hou. Niks daarvan, beste Tjielp, kijk maar. Tadááá!

Berwtje viel bijna flauw van zo veel romantiek. Nou heeft ie daar blijkbaar toch al een handje van, maar goed. Wist je trouwens dat hij, behalve op binnenpretjes, ook erg dol is op brandladders? Hij durfde er niet op, maar hij kon niet ophouden er foto´s van te maken. Het zijn er 87 om precies te zijn. Het is wat.
Verlanglijscht is wat minder enthousiast. Als je heel goed kijkt, zie je ´m hier in de boomhut (ja, er is boomhut in de tuin, het is toch niet te geloven!) stuurs voor zich uit zitten te monkelen.

Ik weet niet wat het is met Verlanglijscht, maar die allereerste glimlach vorige week heeft iets bij hem los gemaakt. Levenslust of zoiets dergelijks. Ik betrapte hem gister op een pretoog, toen Berwtje achterover van de keukenstoel viel. Dit huisjemeteentuineneenboommètboomhuterin, in een andere stad nog wel, zou drie wensen ineen vervullen. Drie! Dan is er één klap een stuk minder Verlanglijscht op de wereld en ik heb het vermoeden dat hij nu net de wenselijkheid van zijn eigen bestaan aan het heroverwegen is. Of nou ja, Berwtje kwam met de theorie, maar die is al voor de derde keer 87 foto´s aan het herschikken, dus.
We zullen zien. Ik hou je op de hoogte natuurlijk. Dat zou iedereen eens moeten doen.
Nou. Ik ga een uiltje knappen. Je hebt geen idéé hoe het is om een hele dag rond te sjouwen met een brandtrapfanaat en een boomhutfluisteraar. Werkelijk.

Ajuus!


Koekoek

Zeg Tjielp (#253),

zullen we maar weer normaal doen? Ik heb er genoeg van om boos te zijn en Verlanglijscht hangt me zo verschrikkelijk de keel uit dat ik niet eens zin heb om te vertellen dat hij bedacht heeft de uitvinder te willen worden van het meest betreurenswaardige dansje ooit en ons om de haverklap dwingt te kijken naar zijn nieuwste naargeestige danspasjes.
Berwtje heeft m´n cape gewassen en gestreken, mijn spatjes opgeraapt en gepoetst en heeft eigenhandig een adoptie geregeld voor de weesbroers, dus ik hoef eigenlijk niets anders meer te doen dan te beginnen.
Dat heb ik dan maar gedaan. Ik heb vandaag namelijk een boom geplant! Wat zeg ik? Wel zes zelfs! Ja, dat had je niet zien aankomen, hè Tjielp! Het heeft ook helemaal niets te maken met wensen vervullen enzo, maar ik was toevallig in de buurt om samen met Berwtje naar een onvermurwbare horizon te kijken en ik had ineens zo´n trek in iets heldhaftigs. Nou, dat is gelukt! Sjonge, wat waren wij onvervaard zeg! Onze eigen oren klapperden er van.
Anyway. Het is al goed hoor. Ik weet ook wel dat je blij bent dat ik besta, want wie is dat nou niet? Nou?
Zeg nu zelf, Tjielp, jij hebt mij hoogstpersoonlijk bedacht. Kun je er net zo goed mee in je nopjes zijn, toch? Haha! Sorry hoor, dat moest even.
Hup, ik ga maar eens een tukje doen. Wie weet wat voor avonturen ik morgen allemaal wel niet ga beleven.

See you!


Koekoek

ps. Ik ben ook best blij dat jij bestaat.

Lieve Dagdroom (#157),

de beste dagen zijn die waarop je voor de allereerste keer warm rabarbersap met vanillesiroop drinkt, de laatste blaadjes op de grond onder de wielen van je fiets naar je ziet zwaaien, je ziel onder je arm stopt en meeneemt voor een wandeling in de helder frisse lucht, je de spin in het hoekje van de slaapkamer aan zijn hoofd ziet krabben en er maar een klein beetje voor hebt hoeven fantaseren en de herinnering aan het bestaan van lievelingsdagen ineens zachtjes in je oren blaast en je meeneemt op reis.
Voor je het weet word je wakker in een huisje in een eenzame boom in een weitje in je hoofd en ben je omsingeld door een kudde schapen. De zon knippert aan de blauwe hemel en alles is mogelijk.


Dag.
Droom zacht.

Tjielp

Hoi Verstoppertje (#156)

Hoi Herfst, ik ook van jou! (#96)

Hey Poes in de Boom (#38),

      
p                                          p
o                                          o
e                                          e
s klimmaaropm´nladdertjevanletters...eerst s
p                                          p
o                                          o
e                                          e
s opde-hvanhéélvoorzichtig...endannaarde   s
p                                          p
o                                          o
e                                          e
s -evanééntreetjenaarbenee...stapmaaropde  s
p                                          p
o                                          o
e                                          e
s -lvankijkhierishetalveelleukerofdievan   s
p                                          p
o                                          o
e                                          e
s huppekeeikschrijferzónog´nlijstertjebij  s
p                                          p
o                                          o
e                                          e
s (*hap*)poespoespoes!jebenterbijnaalleen  s
p                                          p
o                                          o
e                                          e
s nogde-dvandroomdurfdoedanweeseenheld!!!  s
p                                          p
o                                          o
e                                          e
s                                          s                                               

Hoi Gras (#26),

dankjewel voor de heerlijke picknick! En wat gezellig om Treurbeuk eens te ontmoeten. Ik wist helemaal niet dat hij bestond! Dat was geheel wederzijds trouwens. En dat terwijl we Treurwilg allebei al zo lang kennen! Sjonge, hoe de Dingen toch gek kunnen lopen.
Maar goed. Wat ik je eigenlijk al heel lang wilde vragen en steeds vergeet: hoe krijg je het toch voor elkaar om zo lekker te ruiken als je net geknipt bent? Ik heb dat helemaal niet!
Hoe doe je dat? Zou je het me willen leren?
Het lijkt me zo leuk om al die neuzen de lucht in te zien gaan als ik voorbij kom met mijn versgeknipte haren en dan van die gelukzalige zuchten nog net mijn oren te horen bereiken.


Groetjes,

Tjielp

Lieve Omgehakte Boom (#2),

ik fietste vandaag mijn lievelingsweggetje van werk naar huis en ik miste je. Over het dijkje met de bloemen in de berm, langs de omaatjes die de ganzen te eten geven en het hans-en-grietje-kraken-een-huisje en dan, nog net voor het spoor en midden op een stukje gras wat iemand daar per ongeluk lijkt te hebben verloren, daar hoor jij te staan.
Dag boom, glimlachte ik altijd in gedachten als ik voorbij fietste, en ik knikte er zo zachtjes mogelijk bij. Het is tenslotte niet zo heel gewoon om in het wilde weg naar bomen te knikken. De bomen zwaaien wel naar ons, maar wij niet naar de bomen. Zo denken de mensen.
Ik was niet de enige die wist dat jij bestond. Onder je takken stonden altijd twee kleine houten stoeltjes te wachten op lome luierende mensen die zin hadden om hun tenen te laten kriebelen door het gras. Iemand heeft ze daar neer gezet. Dat moet. Ik denk.....
.......een mevrouw met heel veel dromen en een man die altijd lief voor haar is en ondertussen alles repareert, mocht dat nodig zijn natuurlijk. Samen zaten ze vlakbij jou in de middagzon. Ze kusten wat en aten kersen en net voordat ik langs kwam fietsen, zegden ze je gedag, en kuierden weer eens op huis aan.
Ik heb nooit ècht iemand in de stoeltjes zien zitten, maar elke keer als ik jou daar zag staan, kon ik het me zó voorstellen. Dat was zo bijzonder aan jou. Je ging vanzelf dromen als je jou zag.


Tjielp


ps. Het gras mist je ook. Het groeit in een hartje om de plek waar je stond.