hoi zee, zei ik
sjjj sjjj, lispelde de zee
ik trok mijn wrozelig gezicht aan - nieuw!
en liet het zien aan de horizon - niets!
bijziend, mompelde het strand,
de verte kan zichzelf niet zien en
haar oneindige verdriet kabbelt zachtjes om jouw tenen
sjjj
Tjielp
....... don´t worry, nothing is under control .......
Posts tonen met het label zee. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zee. Alle posts tonen
zaterdag 25 mei 2013
vrijdag 24 mei 2013
zaterdag 27 april 2013
Hoi Waterlanders (#301),
als de wereld in mijn hoofd zou passen
zijn mijn ogen de rivier
in mijn oren ruist de zee
kom maar zwemmen
als je durft
het ene oor in
door het andere er uit
kopje op kopje onder
ik heb de zomer in mijn bol
Tjielp
zijn mijn ogen de rivier
in mijn oren ruist de zee
kom maar zwemmen
als je durft
het ene oor in
door het andere er uit
kopje op kopje onder
ik heb de zomer in mijn bol
Tjielp
maandag 4 maart 2013
Best Gewag (#247),
vandaag vloog ik door de wolken. Daar haal ik mijn neus niet voor op.
Beneden zag ik bergen, blauw van de kou. En een zee die zich door niemand liet verrassen.
Ik zei er niks van.
Ik glimlachte niet. Ik zwaaide nergens naar. Ook niet naar de maan die maar niet naar huis wilde. Of de horizon die wel van stoepkrijt leek.
Zo was ik de enige die wist dat ik bewogen was.
Tjielp
Beneden zag ik bergen, blauw van de kou. En een zee die zich door niemand liet verrassen.
Ik zei er niks van.
Ik glimlachte niet. Ik zwaaide nergens naar. Ook niet naar de maan die maar niet naar huis wilde. Of de horizon die wel van stoepkrijt leek.
Zo was ik de enige die wist dat ik bewogen was.
Tjielp
vrijdag 1 maart 2013
Hoi Winkeltje (#244),
ik wil je best beginnen.
Je zou niet groot zijn en alleen te vinden als je weet hebt, of geheimen lief. Er zou een toonbank zijn, en daar stond ik achter, en de hemel keek door de ramen naar binnen om te zien of alles goed was. De deurbel rinkelde -hoera- wanneer iemand je ontdekte en een kijkje nam. Tegen je hoge muren leunden slaperige stapels.
Ik zou niets zeggen, behalve dag, als er vreemde voeten over de drempel stapten. Dan deed ik er een glimlach bij en boog mijn hoofd zó dat ik onzichtbaar werd. Ontdekken gaat het beste in je eentje.
'Ahum', klonk het na een tijdje, en pas dan, wanneer de voeten gingen dralen en wenkbrauwen veranderden in vraagtekens, keek ik weer op en vroeg: ´Kan ik je misschien helpen?´
´Ik ben ontroostbaar´, zou het gezicht boven de voeten in het ergste geval zeggen en er ontsnapte een klein zuchtje.
´Ai´, antwoordde ik dan, ´dat is jammer. Ik verkoop geen troost, maar woorden. Ik heb er waarmee je kunt gooien, die je kunt delen, verslinden of verscheuren. Sommige worden het liefst gezongen, gegiecheld of gefluisterd en andere maken je hoofd licht, knieën wiebelig of doen je haar recht overeind staan. Als je op ze uitgekeken bent, kun je ze nog prima cadeau doen. Ze blijven lang goed. En ze zijn niet duur.'
Ik wachtte. Alles om ons heen hield zijn adem in. De hemel spitste zijn babyblauwe oren.
'De zee', zei ik tenslotte, 'dat is wat ik voor je heb. Neem de zee maar mee. Maak thuis een stapeltje van hoofd op kussen op zee, en slaap zacht.'
Tjielp
Je zou niet groot zijn en alleen te vinden als je weet hebt, of geheimen lief. Er zou een toonbank zijn, en daar stond ik achter, en de hemel keek door de ramen naar binnen om te zien of alles goed was. De deurbel rinkelde -hoera- wanneer iemand je ontdekte en een kijkje nam. Tegen je hoge muren leunden slaperige stapels.
Ik zou niets zeggen, behalve dag, als er vreemde voeten over de drempel stapten. Dan deed ik er een glimlach bij en boog mijn hoofd zó dat ik onzichtbaar werd. Ontdekken gaat het beste in je eentje.
'Ahum', klonk het na een tijdje, en pas dan, wanneer de voeten gingen dralen en wenkbrauwen veranderden in vraagtekens, keek ik weer op en vroeg: ´Kan ik je misschien helpen?´
´Ik ben ontroostbaar´, zou het gezicht boven de voeten in het ergste geval zeggen en er ontsnapte een klein zuchtje.
´Ai´, antwoordde ik dan, ´dat is jammer. Ik verkoop geen troost, maar woorden. Ik heb er waarmee je kunt gooien, die je kunt delen, verslinden of verscheuren. Sommige worden het liefst gezongen, gegiecheld of gefluisterd en andere maken je hoofd licht, knieën wiebelig of doen je haar recht overeind staan. Als je op ze uitgekeken bent, kun je ze nog prima cadeau doen. Ze blijven lang goed. En ze zijn niet duur.'
Ik wachtte. Alles om ons heen hield zijn adem in. De hemel spitste zijn babyblauwe oren.
'De zee', zei ik tenslotte, 'dat is wat ik voor je heb. Neem de zee maar mee. Maak thuis een stapeltje van hoofd op kussen op zee, en slaap zacht.'
Tjielp
vrijdag 18 januari 2013
Zeg Zeeschildpad (#202),
wij kennen elkaar niet, maar dat deert niets natuurlijk. Juist niet eigenlijk.
Stel je voor dat ik je wel zou kennen. Dan wist ik misschien dat je helemaal niet zo van brieven houdt, omdat het water ze onleesbaar maakt en je de hele nacht ligt te prakkiseren wiens en welke woorden het nou zouden zijn die speciaal aan jou waren geschreven bijvoorbeeld.
Of misschien vind je soms dat je per se een brief terug moet schrijven, terwijl je veel liever zwemmend op je rug naar de glinsteringen in de verte kijkt.
Wie weet zou ik er dan allang achter zijn dat je helemaal niets moet hebben van mijmeringen, nachtblauwe luchten of gedeelde verontwaardiging! Nou ja zeg! Dan zou ik dit helemaal niet kunnen schrijven!
Of vragen. Het kan maar zo dat je zo iemand bent die daar absoluut niet van gediend is. Wat dan, Zeeschildpad, wat dan? Aan wie zou ik dan moeten vragen hoe golven eruit zien aan de onderkant, of je ook kunt zingen onder water en waar de walvis slaapt?
Ammehoela!
Ik heb een voorstel.
Laten we voor altijd en eeuwig elkaars beste vreemdelingen blijven en van nu af aan enkel nog heel af en toe aan elkaar denken en elkaar dan de beminnelijkste eigenschappen toedichten. Ik denk bijvoorbeeld dat jij heel vermetel bent, Zeeschildpad. En onversaagd. Dat ook.
Tot nooit!
Tjielp
Stel je voor dat ik je wel zou kennen. Dan wist ik misschien dat je helemaal niet zo van brieven houdt, omdat het water ze onleesbaar maakt en je de hele nacht ligt te prakkiseren wiens en welke woorden het nou zouden zijn die speciaal aan jou waren geschreven bijvoorbeeld.
Of misschien vind je soms dat je per se een brief terug moet schrijven, terwijl je veel liever zwemmend op je rug naar de glinsteringen in de verte kijkt.
Wie weet zou ik er dan allang achter zijn dat je helemaal niets moet hebben van mijmeringen, nachtblauwe luchten of gedeelde verontwaardiging! Nou ja zeg! Dan zou ik dit helemaal niet kunnen schrijven!
Of vragen. Het kan maar zo dat je zo iemand bent die daar absoluut niet van gediend is. Wat dan, Zeeschildpad, wat dan? Aan wie zou ik dan moeten vragen hoe golven eruit zien aan de onderkant, of je ook kunt zingen onder water en waar de walvis slaapt?
Ammehoela!
Ik heb een voorstel.
Laten we voor altijd en eeuwig elkaars beste vreemdelingen blijven en van nu af aan enkel nog heel af en toe aan elkaar denken en elkaar dan de beminnelijkste eigenschappen toedichten. Ik denk bijvoorbeeld dat jij heel vermetel bent, Zeeschildpad. En onversaagd. Dat ook.
Tot nooit!
Tjielp
vrijdag 4 januari 2013
maandag 19 november 2012
zondag 30 september 2012
September! (#92)
Ga je er al weer vandoor? Ik zie het nu pas. Mag ik vragen waarom? Je bent er net! Moet je morgen vroeg op? Heb je dringende zaken te bespreken ergens? Met iemand die ik niet ken? Is het geheim? Amoureus? Luchthartig? Geef me eens één goeie reden om nu al weg te gaan.
We hebben het niet eens gehad over herfst, veranderingen en frambozen. Of trammelant! Dat kan toch niet!
Blijf je niet nog eventjes hangen? Ja? Gezellig! Nog één dagje. Eentje maar. Doe eens gek. Echt alleen maar die ene. De laatste. De aller- allerlaatste.
En dán mag je naar huis of wat het ook is waar je zo nodig naar toe moet zonder aan mij te vragen of ik misschien zin heb om een stukje met je mee te gaan. (Mag ik even? Tsss.)
Oktober vindt het vast niet erg om een dagje later te beginnen. Kan ie ook eens uitslapen.
Tot morgen, hoor!
Tjielp
ps. Mocht ik je nou onverhoopt tóch niet meer zien, dan was het gister fijn met jou aan zee.
We hebben het niet eens gehad over herfst, veranderingen en frambozen. Of trammelant! Dat kan toch niet!
Blijf je niet nog eventjes hangen? Ja? Gezellig! Nog één dagje. Eentje maar. Doe eens gek. Echt alleen maar die ene. De laatste. De aller- allerlaatste.
En dán mag je naar huis of wat het ook is waar je zo nodig naar toe moet zonder aan mij te vragen of ik misschien zin heb om een stukje met je mee te gaan. (Mag ik even? Tsss.)
Oktober vindt het vast niet erg om een dagje later te beginnen. Kan ie ook eens uitslapen.
Tot morgen, hoor!
Tjielp
ps. Mocht ik je nou onverhoopt tóch niet meer zien, dan was het gister fijn met jou aan zee.
woensdag 26 september 2012
Hoi Tijd (#88),
is het niet een idee om eens een keertje op vakantie te gaan? Een weekje ofzo? Je hebt het al sinds mensenheugenis zo verschrikkelijk druk en je gáát máár dóór. Vliegen, wonden helen, raad brengen, rozen baren, komkommers kweken en al dat soort toestanden.
Het is voor iedereen noodzakelijk om zo nu en dan eens op te laden. De boel de boel te laten. Ademhalen.
Dan kun je eens de dingen doen die je altijd al had willen doen. Armpje drukken met Wolk, Zon over zijn bol aaien. O, en eindelijk eens kennismaken met Gezelligheid! Die houdt maar niet op met zeuren over dat ie jou nog nooit heeft ontmoet. Man, wat zou het fijn zijn als onze oren voortaan van zijn verzuchtingen verlost zouden zijn. Niet dat ie altijd maar aan het jammeren is, hoor. Dat doet ie alleen als je wat langer in zijn gezelschap verkeert. Voor de rest is het een tamelijk joviaal typje.
Hoe dan ook. Wij kunnen best even zonder jou. De mensen en de dingen. We vermaken ons wel. Maak je om ons maar geen zorgen. Het zal een beetje zijn alsof we aan het kamperen zijn, denk ik. Niet iedereen houdt daarvan natuurlijk, maar een weekje kan geen kwaad.
Dan moet jij trouwens wel zelf in de gaten houden wanneer die week voorbij is, want wij weten zonder jou niet meer hoe laat het is of wanneer het ooit weer maandag wordt.
Je mag ook langer dan een week hoor. Als je maar even een briefje stuurt: er is nu een week voorbij en ik blijf nog ietsje langer, want mijn hand zit in het verband, Zon is niet zo aardig als ik dacht en ik heb nog niet eens mijn tenen in Zee gestoken!
Bijvoorbeeld. Dan weten wij ook waar we aan toe zijn. En voordat je gaat is het ook wel handig om een adres achter te laten, zodat we je altijd kunnen bereiken mochten we in de war raken. Of juist eruit.
Misschien gaan we je wel missen.
Tjielp
Het is voor iedereen noodzakelijk om zo nu en dan eens op te laden. De boel de boel te laten. Ademhalen.
Dan kun je eens de dingen doen die je altijd al had willen doen. Armpje drukken met Wolk, Zon over zijn bol aaien. O, en eindelijk eens kennismaken met Gezelligheid! Die houdt maar niet op met zeuren over dat ie jou nog nooit heeft ontmoet. Man, wat zou het fijn zijn als onze oren voortaan van zijn verzuchtingen verlost zouden zijn. Niet dat ie altijd maar aan het jammeren is, hoor. Dat doet ie alleen als je wat langer in zijn gezelschap verkeert. Voor de rest is het een tamelijk joviaal typje.
Hoe dan ook. Wij kunnen best even zonder jou. De mensen en de dingen. We vermaken ons wel. Maak je om ons maar geen zorgen. Het zal een beetje zijn alsof we aan het kamperen zijn, denk ik. Niet iedereen houdt daarvan natuurlijk, maar een weekje kan geen kwaad.
Dan moet jij trouwens wel zelf in de gaten houden wanneer die week voorbij is, want wij weten zonder jou niet meer hoe laat het is of wanneer het ooit weer maandag wordt.
Je mag ook langer dan een week hoor. Als je maar even een briefje stuurt: er is nu een week voorbij en ik blijf nog ietsje langer, want mijn hand zit in het verband, Zon is niet zo aardig als ik dacht en ik heb nog niet eens mijn tenen in Zee gestoken!
Bijvoorbeeld. Dan weten wij ook waar we aan toe zijn. En voordat je gaat is het ook wel handig om een adres achter te laten, zodat we je altijd kunnen bereiken mochten we in de war raken. Of juist eruit.
Misschien gaan we je wel missen.
Tjielp
donderdag 13 september 2012
donderdag 16 augustus 2012
Lieve Walvis (#47),
o wat had ik je graag willen zien! Jij staat op mijn verlanglijst! Nou ja, niet jijzelf, maar dat ik jou zie daarginds in de verte.
Maar ik was hier.
Mijn wensen kabbelen een beetje in mijn hoofd, zoals de zee schommelt om jou heen. En er maakt er geen één zulke mooie sprongetjes als jij dat kunt. Ik denk dat ze in slaap zijn gevallen door al dat heen-en-weer-gedein. En ikzelf ook een beetje. Want nu jij zo dichtbij was, bedacht ik me opeens dat de kans om jou per ongeluk te zien heel klein is als je in je huis en in je hoofd je wensen zit te wiegen. Met mijn ene voet in het zand, de ander op een kwal en met als horizon de zee, ben je al een stukje dichterbij. Ik, bedoel ik. Jij was immers dichterbij dan ooit.
Tjielp
Maar ik was hier.
Mijn wensen kabbelen een beetje in mijn hoofd, zoals de zee schommelt om jou heen. En er maakt er geen één zulke mooie sprongetjes als jij dat kunt. Ik denk dat ze in slaap zijn gevallen door al dat heen-en-weer-gedein. En ikzelf ook een beetje. Want nu jij zo dichtbij was, bedacht ik me opeens dat de kans om jou per ongeluk te zien heel klein is als je in je huis en in je hoofd je wensen zit te wiegen. Met mijn ene voet in het zand, de ander op een kwal en met als horizon de zee, ben je al een stukje dichterbij. Ik, bedoel ik. Jij was immers dichterbij dan ooit.
Tjielp
zondag 8 juli 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)