Hoi Brui (#345),

zeg Tjielp, vroeg iemand mij laatst, word je niet ongelofelijk moe van al die brieven elke dag weer?
Nou, als ik heel eerlijk ben: ja, dat word ik zo nu en dan best. Om je de waarheid te zeggen houd ik eigenlijk helemaal niet van brieven schrijven. Dat had je vast nooit gedacht, maar het is echt waar.
Ik vind er níets aan om de hele tijd te moeten vertellen hoe het met me is (dichtbij mijn nopjes), wat ik allemaal heb gedaan (ik at mandarijnenijs) of juist niet (uit het raam van de trein staren) en wat mijn plannen zijn (ik wil meer kleren met stippeltjes).
Vragen stellen, dat gaat dan nog wel.
Zo zou ik bijvoorbeeld best willen weten of je een snor hebt en zo ja, wat voor een, of je blij wordt van waterijs, slaapt met je oren open, wat je lievelingsweer is, of je in het geheim verliefd bent, hoe je stem klinkt als je droevig bent, of er iets is wat je nooit meer wil zien, of je houdt van sluimeren, bang bent voor je schaduw, wat je favoriete gevoel is, of je ooit nadenkt over het geel van de zon, wat je zou willen zijn als je niet jezelf mocht zijn en of je graag je ogen dicht hebt als je danst.
Ja ja, dat zijn er nogal wat, dat weet ik. Zal ik anders eerst? Makkelijk zat.
Nee, maar vroeger had ik er wel eens een van melk, hoera voor citroen, soms vraag ik me af of dromen niet gemaakt worden van nachtgeluiden, zon met een briesje in mijn nek, dat vertel ik lekker toch niet, zachtjes en weinig, loochening, heel erg, wat een rare vraag, verheugen, best vaak, maar mijn mening is onlangs gewijzigd, golven, het liefst.
Zo, en nu jij!


Tjielp

Lieve Mme. Pia-Pia (#231),

gefeliciteerd met het verwezenlijken van één van jullie wensen: een yurtopeenbergmeteenpingpongtafel! Hourra!
Sjongejonge, dat het gelukt is! Incroyable! Hebben jullie daar jullie eigen Coucou voor of doen jullie dat helemaal zelf?
Nu kan Monsieur Pia-Pia eindelijk luidkeels liederen zingen en naar hartelust edelweissstamppot maken. Ik zie hem al op een bergtop staan: zijn onverwoestbare snor wapperend in de wind, een borstkas vol met frisse lucht en opborrelende deuntjes en Albert naast hem die verwoed probeert zijn liedjes te vangen alsof het vogeltjes zijn.
Hoe is het met Albert eigenlijk? Spint hij nog steeds harder dan jullie kunnen praten? Ik ben benieuwd of hij zal schrikken van zijn eigen echo. Prrrrrt ... Rrrrrt ... Rrt ... T.
Enfin. Wanneer gaan jullie verhuizen? Mogen de bijen mee? En waar verheug je je het meest op?
Hier is alles goed. De snor van meneer Tjielp wil godzijdank nog steeds niet doorkomen en vannacht droomde ik van lange schaduwen die woorden schreven in het gras.


Bonne chance!


Mme. Tjielp

Hoi Zeeleeuw (#219),

je woont sinds kort in mijn hoofd en daar ben ik blij mee. Elke keer als ik los wil zijn van alles, dan hoef ik alleen maar aan jou te denken en zie ik je zwieren op je rug met je ogen dicht en de allerdikste glimlach die ik ooit zag onder de allerbeste snor die er maar te vinden is. En dan zweef ik even met je mee.
Dat kan. Wist je dat? Als je goed van binnen naar buiten kijkt, dan komt er een beetje van buiten naar binnen en voor je het weet, vind je de hele wereld in jezelf.
Ik ben benieuwd waar je aan denkt onderweg, of je kriebels in je buik krijgt, of het water wijsjes zingt en of je nooit bang bent om te botsen.
Het lijkt me van niet. Dat jij ooit ergens bang voor bent, bedoel ik.
Van zwieren word je groot en sterk.


Tjielp

Lieve Mme. Pia-Pia (#176),

merde (excusez le mot)! Ik ben een oelewapper! Een flapdrol! Un oeuf! Hebben jullie het einde van de wereld eigenlijk wel overleefd daar aan de andere kant van het wormgat?
Mon dieu, ik heb er helemaal niet aan gedacht dat het voor jullie best eens een heel ander verhaal kan zijn! Tot vandaag natuurlijk, want anders schreef ik deze brief nu niet.
Olala, wat een toestand!
Ik hoop dat het meevalt en alleen de snor van Monsieur Pia-Pia per ongeluk vergaan is.
S'il vous plaît.



Adieu!


Mme. Tjielp

Hoi Parallel Leven (#57),

hoe is het met mijn franse, bijenhoudende, taartjesbakkende, onder-de-hazelaar-luierende, balletdansende, knotdragende parallelle zelf? Ik heb vernomen dat ze is begonnen met een herbarium. Wat een goed idee! Wat vindt meneer Tjielp (excusez moi) Monsieur Pia-Pia daar van?
Trouwens. Nu we het toch over Monsieur Pia-Pia hebben. Die laat zich wel hélemaal gaan wat betreft zijn snor zeg. Mon Dieu, wat een gevaarte! Als ik Madame Pia-Pia was, dan wist ik het wel. Adieu moustache! Wat denkt ie wel niet!
Enfin. Ik wilde eigenlijk alleen even laten weten dat hier alles goed is. De bomen ruisen zachtjes en ik ruik een pietsie zee.


Salut,

Mme. Tjielp

Arme Baard (#35),

het was niet mijn bedoeling je te verwaarlozen, maar er kwamen wat dingen tussen sinds ik aan Snor schreef. Ik moet toegeven dat ik met jou niet zulke grootse plannen heb als met Snor. Je bent al gearriveerd. Jij bent tenslotte de bewaker-van-het-gebroken-hart-van-de-liefdesverdrietige-man. Dat is niet niks. Ik geef het je te doen. Elke keer als er een man de deur wordt gewezen weef jij van zijn tranen een droef dekentje van haar, zodat iedereen kan zien hoe het ervoor staat. Eigenlijk is het wel mooi. Jij bent er voor het verdriet en, als alle plannen doorgaan, zorgt Snor er voor dat er ook nog iets te vieren valt.
Waar ik nou zo benieuwd naar ben, hè Baard, en ik hoop dat je me er een klein ietsje over kunt vertellen (jaja, baardgeheim, wéét ik), maar wie is nou die vrouw die Sinterklaas zo van z'n padje af heeft doen wandelen? Die man is bijna niets méér dan een zilveren tranenbaard! Ik heb met 'm te doen. Al die moeite die hij neemt om te doen alsof het allemaal wel meevalt met die boottocht, en die vlaggen, dat gezwaai en die cadeaus die hij uitdeelt om iedereen om de tuin te leiden. Maar ondertussen hangt hij gewoon de rest van het jaar de onbereikbare kluizenaar uit. Volgens mij buitelen die Pieten alleen zo belachelijk enthousiast over elkaar heen, omdat ze blij zijn dat ze een keertje naar buiten mogen en even niet hoeven te luisteren naar het eeuwigdurende verdriet van Sinterklaas.

Nou? Zeg op. Heb ik gelijk?


Groetjes van Tjielp

Beste Snor (#27),

het lijkt mij het beste als je alleen je nestjes nog bouwt op de bovenlippen van ouwe murmelende opaatjes. En vooruit, woeste zeemannen mogen ook.
Dan staat meneer Tjielp tenminste niet meer elke ochtend in de spiegel naar de lege ruimte onder zijn neus te staren. Och, och, och. Met zijn droevige ogen en een wolkje boven zijn hoofd waarin staat geschreven: waar o waar blijf je nou, mijn Snor?
O, weet je wat we doen? Ik weet het! We doen dat jij een soort zeldzame tropische bloem bent die één keer in iemands leven tot bloei komt! Dat is leuk! Bijvoorbeeld op de dag dat mannen zeventig jaar worden. Dat het zo´n ding wordt in iemands leven. Een heuse mijlpaal.
Met een ochtend van verwachtingsvol en met kriebelige buik wakker worden na een nacht van ik-heb-bijna-niet-kunnen-slapen-oei-oei-oei. En dat jij dan zó gaat groeien zoals iemand ècht is! Frivool, nukkig, langdradig, rebels, muf, je kan er álle kanten mee op. En dan komt iedereen langs om je te bezichtigen en bewonderen en als je dan weer bent verdwenen na jouw dag van glorie, praten de mensen nog weken over de buitengewone vormen en kleuren die je tentoonspreidde en de verborgen kwaliteiten van de manspersoon in kwestie die jij zo prachtig naar buiten wist te brengen.
En we noemen het: De Enige Dag Van De Snor.

Slaap er maar eens een nachtje over, Snor.
(Twee mag ook.)


Tjielp