Hoei Tjielp (#359),

het is zover! Vandaag hebben wij de sleutels gekregen van ons eigen huisjemeteentuineneenboomerin.
Tadaaaaaaaaaa!

Had je niet gedacht zeker! Gelukkig heb ik zelf nóóit getwijfeld. Daar doe ik niet aan. Waarom zou ik? Heb je anders wel eens gehoord van een aarzelende held? Nou? Nee, dat dacht ik ook.
De hele dag al springt iedereen in het rond van zoveel avontuur ineens. De plannen vliegen me om de oren. Berwtje heeft besloten dat hij een vakkundig huisvrouw wil worden. Hij wil plots niets liever dan leren hoe hij koekjes moet bakken, een moestuin aanleggen, augurken inmaken, vlierbloesemsiroop bottelen, frambozenjam maken, elleboogstukken breien, beenwarmers haken en zijn eigen keukenschort naaien. Ik weet niet waar het allemaal vandaan komt, maar hij houdt bijna niet meer op met praten en zijn wangen worden hoe langer hoe roder. Blosjes blijken hem erg goed te staan.
Verlanglijscht zit ondertussen te loeien dat nu, na het ternauwernood overleven van allerlei zeer traumatische erbarmelijkheden, eindelijk de tijd is gekomen om zijn eigen wens in vervulling te laten gaan en dat wij heus niet moeten denken dat Verlanglijschten geen wensen van zichzelf kunnen hebben, want hij wil toevallig al sinds wensenheugenis het allerliefscht Wenschboom worden en niemand, maar dan ook niemand hoeft het in zijn hoofd te halen om hem daarvan te weerhouden of hij zal wel eens laten zien hoe meedogenloos hij kan zijn. Nou. En dan kijkt hij natuurlijk op karakteristieke wijze vervaarlijk om zich heen, wat tegenwoordig nogal aandoenlijk is, omdat hij sinds kort een piepklein kuiltje in zijn wang heeft dat er met geen mogelijkheid meer uit gaat. En nee Tjielp, dat zeg ik heus niet tegen 'm, wees maar niet bang.
Anyway. Waar was ik? Ja, kei veel plannen dus. Nou, die lijken me allemaal zo gefikst. Hoe moeilijk kan het zijn? We hebben een boom, we hebben een verwensbare Verlanglijscht , we hebben een overijverig Berwtje. Huppetee, niks meer aan doen. Kan ik tenminste ongestoord koekeloeren naar onze spiksplinternieuwe horizon.
Hè toch, het wordt een beetje een lang verslag, sorry hoor. Maar het is dan ook de allerlaatste. Tjielp, mattie, het was aangenaam door jou bedacht te worden. Ons avontuur was mieters, maar het is snetverderrie tijd om er eentje van mezelf te gaan beleven. En dat geldt voor ons allemaal. Wij zijn nog lang niet klaar met bestaan.
Veel succes met de sluiting van de Brievenfabriek over een paar dagen. Berwtje doet je de groeten en vraagt of je zin hebt om eens een keer een kersentaartje te komen eten en o, Verlanglijscht buldert of ik je wil waarschuwen voor het zwarte gat. Bij deze.
Pas goed op jezelf.


Ahoy!


Koekoek

ps. Het adoptiebureau is tot nader order gesloten.. Ik kan geen zielenpoot meer zien. Snotmiljaar, ook helden hebben vakantie nodig.

Liefst Willen (#346),

ga je mee:
zinnenverzotten♥sterrenstaturen♥betovermommen♥herovernachten♥klaprozenbottelen♥wolkenbevaren♥geroessmoezen♥pootjeverbazen♥tijdzeeënroven♥weemoedverzamelen♥flierefanten♥verrewegkijken♥hartediefjemetverlosveroveren♥weldrakenverslaan♥regenboogwortelschieten♥rabarberamen♥horizonnebaden♥binnenstebuitenspelen♥verontwaarschijnen♥nabijnazijn♥oftewellesofgenieten?
Nou? 
Zeg het maar!
 

Tjielp

#341

Saluut Koekoek (#336),

oef, ik zie net dat ik je schabouwelijk lang niet heb geschreven. Sorry hoor, ik ben een schandelijk luie epistelier, dat blijkt maar weer. Nou moet ik zeggen dat ik ook heus wel wat te doen heb natuurlijk. Elke dag een brief schrijven is niet niks. Sjonge! Dat kun je je misschien niet voorstellen Koekoek, maar schrijven gaat niet zonder verschrikkelijk te lijden. En lijden kost nou eenmaal ontzettend veel tijd, dat weet iedereen.
Wel heb ik al je brieven met stijgende bewondering gelezen en dat wil wat zeggen, want daar hou ik niet eens van. Je bent een heuse held, Koekoek, ik ben trots op je.
Hoe ging het verder met het huisjemeteentuineneenboomerin? Is Verlanglijscht inmiddels uitgemonkeld of wat? Als hij nog steeds zit te zeuren over dat er te weinig van hem overblijft nu al die wensen aan de lopende band vervuld worden, dan moet je het maar zeggen. Verzin ik er gewoon een paar nieuwe bij.
Over Verlanglijscht gesproken: meneer Tjielp en ik hebben vandaag ge-guerillagardened of hoe zeg je zoiets? Wij kochten bloemetjes, togen naar een vergeten landje om de hoek, plantten daar, zonder aan iemand te vragen of het mocht, zo hup onze wildgroei in het gras, deden een pirouette tussendoor en voelden ons ongehoord rebels.
Kijk, zo zag het er uit:

Daarna struinden we door de boterbloemen, tuurden naar wat bootjes, de golven, de verte, de grond en dachten heel even aan alles wat lief was en voorbij.



Tjielp


ps. Wil je tegen Berwtje zeggen dat, ook al is er zo nu en dan wel eens een einde in zicht en lijkt soms plotseling alles op te houden met bestaan, er altijd en overal Berwtjes zullen zijn? Niet vergeten, hoor!

Hoi Verhaaltje (#333),

ik ben naar je op zoek.
Je moet met een held die dat niet weet van zichzelf, een vriend met een voorliefde voor bramentaartjes, een dier met praatjes, een droef verlangen, gemompel, een wijze les, onverwachte woorden, een onderweg, een sterrenhemel, een dak, een stad, grapjes, een schommelstoel, krulletjes, vieren, een ontdekking, een glimlach en een voorzichtige duifgrijze liefde.
Mocht jij ook naar mij op zoek zijn, dan ben ik hier.
Kijk maar.
 
 
Tjielp!

Oehoe Tjiehielp (#320),

mag ik even? Ik hoor dat je tegenwoordig zit te miepen mijmeren over eindes en dat soort zaken. Ik weet niet precies wat je voor ogen hebt, want je hult je zoals gewoonlijk weer eens in stilzwijgen, maar ik ben nog láng niet aan mijn einde toe. Nondekei! Ik besta zelfs niet eens een heel jaar; ik ben nog lang niet uit-geavonturierd. Dat je het even weet.
Tjongejonge. En dan heb ik geeneens verteld hoe Berwtje op de geruchten heeft gereageerd! Het is dat ie maar één stokje heeft om vanaf te vallen, maar anders was ie nu nóg bezig.
Anyway. Ik laat me er niet door afschrikken. Nog in geen miljoenmiljard jaar. Ik ga onverdroten door. Zo ben ik.
Vandaag vond ik bijvoorbeeld een heel aardig huisjemeteentuineneenboomerin. Jaja. Dat je niet denkt dat ik me alleen maar met gebakken lucht bezig hou. Niks daarvan, beste Tjielp, kijk maar. Tadááá!

Berwtje viel bijna flauw van zo veel romantiek. Nou heeft ie daar blijkbaar toch al een handje van, maar goed. Wist je trouwens dat hij, behalve op binnenpretjes, ook erg dol is op brandladders? Hij durfde er niet op, maar hij kon niet ophouden er foto´s van te maken. Het zijn er 87 om precies te zijn. Het is wat.
Verlanglijscht is wat minder enthousiast. Als je heel goed kijkt, zie je ´m hier in de boomhut (ja, er is boomhut in de tuin, het is toch niet te geloven!) stuurs voor zich uit zitten te monkelen.

Ik weet niet wat het is met Verlanglijscht, maar die allereerste glimlach vorige week heeft iets bij hem los gemaakt. Levenslust of zoiets dergelijks. Ik betrapte hem gister op een pretoog, toen Berwtje achterover van de keukenstoel viel. Dit huisjemeteentuineneenboommètboomhuterin, in een andere stad nog wel, zou drie wensen ineen vervullen. Drie! Dan is er één klap een stuk minder Verlanglijscht op de wereld en ik heb het vermoeden dat hij nu net de wenselijkheid van zijn eigen bestaan aan het heroverwegen is. Of nou ja, Berwtje kwam met de theorie, maar die is al voor de derde keer 87 foto´s aan het herschikken, dus.
We zullen zien. Ik hou je op de hoogte natuurlijk. Dat zou iedereen eens moeten doen.
Nou. Ik ga een uiltje knappen. Je hebt geen idéé hoe het is om een hele dag rond te sjouwen met een brandtrapfanaat en een boomhutfluisteraar. Werkelijk.

Ajuus!


Koekoek

Och Heden! (#319)

.
 .
t
 a
k
 e 
. 
 .
 .
   i t  
       .
        .
          s ♥ l ♥ o ♥ w . . .

Moshi moshi Tjielp! (#312)

wensen vervullen
van ochtend tot avond, tjielp!
let maar eens goed op

vijf lettergrepen
en dan hier nog eens zeven
haiku in da house!

doorstrepen die wens
en vier het met een dansje
tadááá! groet koekoek

ps. zag je dat?
niks geen jantje-van-leiden!
vier zijn het er, vier!

pps. oja!
verlanglijscht glimlachte net
voor het allereerst!

ppps. zes!
dit is de laatste, hoor tjielp
berwtje wil dansen

Dag Mare (#309),

zo, nu gaan we eens een hele avond lang niets meer zeggen met z'n allen en op onze rug in het gras liggen en de lichten uitdoen en naar de sterren turen.
De regels:
In slaap vallen mag.
Dat geldt ook voor mijmeren, glimlachen, verwonderen en filosoferen, mits het in stilte gebeurt.
Indruk maken op anderen door te vertellen hoe alles daarboven zogenaamd heet, is ten strengste verboden. Net zoals kussen. Ook mag u niet stiekem fluisteren hoe nietig u zich voelt ten overstaan van het heelal of de oneindigheid ervan.
De tijd gaat nu in.


Tjielp

Wees gegroet Tjielp! (#303)

Nou nou nou zeg, ik hoop dat ik nog een beetje fatsoenlijk kan tiepen. Nondebietjes, wat een dag! Wij zijn hier bezig geweest de zonnegroet te leren en nu ligt iedereen in een onherkenbaar hoopje op de grond. Berwtje piept zelfs een beetje.
Snotmiljaar, wat een toestand. Als ik van tevoren had geweten, Tjielp, in hoeveel bochten ik mij moest wringen om van Verlanglijscht af te komen, was ik nóóit op je aanbod ingegaan. Had ik dat al ooit verteld? Nee? Dat mag je anders best weten.  
Mooie praatjes, dát waren het. Avonturen beleven, mijn bips! Als je het avontuurlijk vindt om op je vrije maandagmiddag tussen een langzaam in tweeën scheurende Verlanglijscht en een verrukt Berwtje op je roodaangelopen kop te gaan staan, terwijl de één de hele tijd wemelt dat ie om middernacht naar de maan gaat huilen, omdat het zo zielig is dat de zon alle aandacht krijgt en de ander murmelend en wel telkens op zijn eigen tenen gaat staan en vervolgens iedere keer iemand meeneemt terwijl hij omvalt, ja dán is dit één groot avontuur, ja!
Anyway. Ik ga maar eens kijken hoe het met iedereen is. Berwtje is opgehouden met piepen, maar roept nu: hoe, wat, waaróm? En ik moet Verlanglijscht nog aan elkaar plakken. Die kan zo niet eens praten. Hmm, wacht even ... Misschien ga ik bij nader inzien eerst eens wat naar de horizon turen. Beetje bijkomen enzo. Je weet wel.

Ahoeiiii!


Koekoek

ps. Je krijgt de groeten terug van de zon!

Snotversnaatje Tjielp! (#293)

Dát duurde lang, maar hier ben ik dan eindelijk! Sjongejonge. Ik was wel druk bezig hoor. Dat je niet denkt dat ik maar wat loop te geitenbreien de hele dag. Nee niks! Er zijn al weer twee hele weesdingen geadopteerd en er is hier de halve week ongemeen gewerkt aan de vervulling van een wens.
Jaja. Welke zou het nu weer zijn, hè? Dat wil je vast weten.
Nou, wij hebben hier met z´n allen keihard gelukskoekjes staan bakken. Inclusief Verlanglijscht bedoel ik dan, want dat was toch al een koekenbakker, haha!
Het was een idee van Berwtje. Die dacht dat het Verlanglijscht wel eens goed zou kunnen doen om wat meer betrokken te worden bij zichzelf. Berwtje vermoedt dat Verlanglijscht zich zo nu en dan een beetje ongewenst voelt. Ik heb geen idéé waar hij dat vandaan haalt, maar alla.
Anyway. Gelukskoekjes dus. Het was nog een hele klus. We hadden Verlanglijscht de taak gegeven om voor de spreuken in de koekjes te zorgen, dat leek ons de minst ontvlambare opdracht. Maar we waren voor het gemak vergeten dat Verlanglijscht nogal onheilspellend uit de hoek kan komen en dat doet hij het liefst te midden van de duisternis blijkbaar, want hij heeft ons nachtenlang wakker gehouden met het afwisselend declameren van eigenhandig geschreven erbarmelijke levenswijsheden en het zich luidkeels afvragen of geluk werkelijk bestaat en zo ja, of het dan niet beter afgeschaft kan worden.
Je begrijpt dat het een mirakel is dat die gelukskoekjes er überhaupt gekomen zijn, maar na drie nachten van getob is het Verlanglijscht uiteindelijk toch gelukt om uit zijn zwarte gat te geraken en ons een aantal mismoedige briefjes te overhandigen die we in de koekjes konden stoppen.
Kijk, hier zijn ze. Tadááá!

Enkele levenswijsheden van onze alom gewaardeerde Verlanglijscht:

Zo. Dat zit er weer op. Als je me wilt excuseren, dan ga ik onder zeil. Ik verheug me al de hele dag op een nacht zonder enig gekweel van een zeker iemand.

Tabee!


Koekoek

ps. Dankjewel voor de pizza. Erg knap hoor Tjielp. Ik wist niet dat je het in je had.
Ik zal voor je uitkijken naar een zielig vlinderboek. Ik beloof het.

Lief Briesje (#289)

♥
 I
  want
      to
         take
              your voice and drink it ♥
 

Oeioeioei Koekoek (#283),

sorry dat ik je stoor, je hebt het vast heel druk, maar ik heb weer een wens uit de lucht geplukt. Ik weet het, ik weet het: ik moet het eigenlijk niet doen. We hebben tenslotte al meer dan genoeg te stellen met Verlanglijscht, maar ik kon het niet laten. Er wapperde een vlinderboek voorbij! En nu wil ik een vlinderboek.
Het komt, denk ik, omdat ik afgelopen zondag zomaar een cadeautje kreeg. Een boek over vogels, kijk!

En nu wil ik meer, MEER, MEER!
Zo gaan die dingen.
Oe, heel misschien kom je per ongeluk wel een keer een weesvlinderboek tegen! Stel je voor! Dan zou je Verlanglijscht niet eens lastig hoeven te vallen. Ik zou je werkelijk zeer erkentelijk zijn.
Is de pizza trouwens in goede staat aangekomen? Je had je niet stiekem zelf heel erg verheugd op het vervullen van precies deze ene wens, hè? Nee toch! Dat zou nou echt iets voor mij zijn. Heb ik weer. Snotverderrie. Zeg op Koekoek! Het is toch niet waar zeker?
Okidoki. Ik ga maar eens aan de slag. Er slingert hier van alles rond.

 









En de Brievenfabriek roept.
Hoor maar!


Tjielp

Ahoy Koekoek! (#277)

Bedankt voor je brief. Ik lees dat je spatjes inmiddels weer in vol ornaat present zijn. Berwtje heeft geweldig werk verricht. Het lijkt wel alsof ze meer glimmen dan ooit tevoren. Mooi zo, want ik had het mezelf nooit vergeven als er ook maar ééntje beschadigd was geraakt.
Je bent goed bezig, Koekoek! Daarom heb ik besloten mijn steentje bij te dragen aan het verwensen van Verlanglijscht. Er ploppen hier in de Brievenfabriek bovendien om de haverklap wensen uit mijn oren (buttons maken, ik wil buttons maken! schrijf je 'm erbij?) en is het niemand, en dus ook mij niet, ontgaan dat jullie particuliere situatie dankzij Verlanglijscht tamelijk zorgwekkend is en er iets dient te gebeuren.
Aldus! 

Een huisgemaakte pizza! Zelfgekneed en al! Mooi is ie, hè? Streep die maar door!
Alsjeblieft, helemaal voor jullie! Smakelijk eten!


Tjielp


ps. Ik stuur Berwtjes vriendenboekje mee terug. Wat een charmant idee zeg!
Wil je het aan hem doorgeven? Dankjewel hoor.

Snotverdriedubbeltjes Tjielp (264),

ik dacht dat je het nooit zou vragen! Je had wel gezegd dat ik zelf mocht weten wat ik met al die wensen ging doen, maar ja maar ja! Weggooien, dat doe je niet zomaar, hè? Zo harteloos en onbewimpeld, nee zo ben ik niet. Maar mijn handen jeukten al een tijdje. Dat mag je best weten, Tjielp.
Elke dag wandelen bijvoorbeeld. Hoe kom je er op? Dat is een wens van niks! Die kan helemaal niet uitkomen! Tenzij je vanaf nu elke dag voor de rest van je leven wandelt en nooit, maar dan ook nóóit thuisblijft. Zelfs niet wanneer het oorwurmen regent of als je voeten 's nachts veranderd zijn in regenboogworteltjes. Onmogelijk!
Of: vaker dansen en vaker naar de Hortus. Wat een klets! Een belediging voor de wensheid! Véél te vrijblijvend. Daar kan ik helemaal níks mee. Huppekee, die gaan eruit.
Nou, dan heb je nog die kleding die zo nodig gemaakt of gebreeën moet. Pfff. Alles wat ik nodig heb is mijn cape en voor de rest heb ik echt geen tijd om een beetje op de bank te gaan zitten punniken, dus wat mij betreft zijn ze op staande voet ontwenst. Olé!
Nou, dat was het wel zo'n beetje. Je nieuwe wensen staan op de lijst. Verlanglijscht ademt maar lekker in zijn eigen tijd. Al die hilariteit kan me gestolen worden.
Zo. Dan ga ik nu eens kijken waar het avontuur te vinden is. Ergens verderop in de lente, dát denk ik.


Koekoek


ps. Oja, Berwtje vroeg me of je zijn vriendenboekje wilde invullen. Hij is een beetje verlegen. Die ene brief was werkelijk een grote stap voor hem. Hij bibbert nog steeds een beetje na van zijn eigen bravoure.
Doe je het?  Je zou hem er een groot plezier mee doen.
pps. Zoals je ziet heb ik mijn bladzijden al ingevuld. Met de tiepmasjien. Kan je meteen zien dat ik hartstikke vlot kan tiepen. Gooi ik die halfbakken wens ook meteen van de lijst af. Snotmiljaar, wat ben ik goed zeg!

Ha Koekoek (#263),

ik ben blij dat je het zo sportief opvat allemaal. En wat een goed idee om weer normaal te doen! Ik doe mee!
Zo. Om te beginnen heb ik een voorstel. Wat denk je van een voorjaarsschoonmaak? Van Verlanglijscht welteverstaan. Al die stokoude wensen die hij met zich meedraagt; stel je voor dat hij er wrevelig van wordt! Hahaha!
Sorry Koekoek, ik heb heus met je te doen, maar je moet toegeven dat al die toestanden met Verlanglijscht zo nu en dan best hilarisch zijn. Het meest betreurenswaardige dansje ooit, hoe komt hij erop! Een zekere mate van vindingrijkheid kun je hem toch niet ontzeggen, vind je wel?
Nou goed, waar was ik? Oja! Versleten wensen! Wat dacht je er van om er eens een paar in een wensput te mieteren? Dan doen we er nog iemand een plezier mee en op die manier ontstaat er misschien wel wat ruimte voor Verlanglijscht om te ademen.
Of...
Voor wat nieuws natuurlijk! Zo zou ik dolgraag een polaroidcamera, een pingpongtafel en het aanschouwen van een joekel van een waterval (van veraf èn dichtbij) willen toevoegen aan de lijst.
Laat maar weten wat je er van vindt!



Tjielp

#260

#249

 

Hoi Winkeltje (#244),

ik wil je best beginnen.
Je zou niet groot zijn en alleen te vinden als je weet hebt, of geheimen lief. Er zou een toonbank zijn, en daar stond ik achter, en de hemel keek door de ramen naar binnen om te zien of alles goed was. De deurbel rinkelde -hoera- wanneer iemand je ontdekte en een kijkje nam. Tegen je hoge muren leunden slaperige stapels.
Ik zou niets zeggen, behalve dag, als er vreemde voeten over de drempel stapten. Dan deed ik er een glimlach bij en boog mijn hoofd zó dat ik onzichtbaar werd. Ontdekken gaat het beste in je eentje.
'Ahum', klonk het na een tijdje, en pas dan, wanneer de voeten gingen dralen en wenkbrauwen veranderden in vraagtekens, keek ik weer op en vroeg: ´Kan ik je misschien helpen?´
´Ik ben ontroostbaar´, zou het gezicht boven de voeten in het ergste geval zeggen en er ontsnapte een klein zuchtje.
´Ai´, antwoordde ik dan, ´dat is jammer. Ik verkoop geen troost, maar woorden. Ik heb er waarmee je kunt gooien, die je kunt delen, verslinden of verscheuren. Sommige worden het liefst gezongen, gegiecheld of gefluisterd en andere maken je hoofd licht, knieën wiebelig of doen je haar recht overeind staan. Als je op ze uitgekeken bent, kun je ze nog prima cadeau doen. Ze blijven lang goed. En ze zijn niet duur.'
Ik wachtte. Alles om ons heen hield zijn adem in. De hemel spitste zijn babyblauwe oren.
'De zee', zei ik tenslotte, 'dat is wat ik voor je heb. Neem de zee maar mee. Maak thuis een stapeltje van hoofd op kussen op zee, en slaap zacht.'
  


Tjielp

Lieve Mme. Pia-Pia (#231),

gefeliciteerd met het verwezenlijken van één van jullie wensen: een yurtopeenbergmeteenpingpongtafel! Hourra!
Sjongejonge, dat het gelukt is! Incroyable! Hebben jullie daar jullie eigen Coucou voor of doen jullie dat helemaal zelf?
Nu kan Monsieur Pia-Pia eindelijk luidkeels liederen zingen en naar hartelust edelweissstamppot maken. Ik zie hem al op een bergtop staan: zijn onverwoestbare snor wapperend in de wind, een borstkas vol met frisse lucht en opborrelende deuntjes en Albert naast hem die verwoed probeert zijn liedjes te vangen alsof het vogeltjes zijn.
Hoe is het met Albert eigenlijk? Spint hij nog steeds harder dan jullie kunnen praten? Ik ben benieuwd of hij zal schrikken van zijn eigen echo. Prrrrrt ... Rrrrrt ... Rrt ... T.
Enfin. Wanneer gaan jullie verhuizen? Mogen de bijen mee? En waar verheug je je het meest op?
Hier is alles goed. De snor van meneer Tjielp wil godzijdank nog steeds niet doorkomen en vannacht droomde ik van lange schaduwen die woorden schreven in het gras.


Bonne chance!


Mme. Tjielp