Hoi Tjielp (#161),

allereerst wil ik je mijn excuses aanbieden voor het feit dat het al heel wat meer dan honderd dagen geleden is dat je mij een brief stuurde en ik nu pas gelegenheid heb gevonden om te reageren. Het spijt mij zeer.
Ter verdediging kan ik aanvoeren dat mijn intenties aanzienlijk sneller zijn dan mijn handelingen, maar dat ik behoorlijk veel last ondervind van horten en stoten. Ik weet niet of je ze kent Tjielp, maar die zorgen danig voor vertraging en dat verklaart weeral het gapende gat tussen mijn wil en mijn wapenfeiten.
Mijn hele familie is er overigens mee behept. Wij groeien en worden geknipt, beginnen opnieuw en worden gemaaid. Dit leidt ertoe dat wij een ietwat complexe relatie hebben met de continuïteit in ons bestaan. Gesprekken gaan moeizaam, want wij worden elke keer onderbroken. Het kortwieken neemt een deel van ons mee en vaak zijn dat precies de zaken waar we op dat moment mee bezig zijn.
Jouw vraag is zodoende talloze keren verdwenen en pas enige tijd later weer opgedoken. We zijn met velen en, ook al is het een uitdaging om tot een gezamenlijk standpunt te komen als je ontelbaar bent en artikel 4.b van de graswet voorschrijft dat besluiten altijd unaniem genomen moeten worden, we raken nooit iets voor altijd kwijt. Er is steevast een spriet die weet waar we gebleven waren, ook al is het een hele toestand om uit te zoeken wie nou precies wat bewaard heeft.
Dit alles zorgt er evenwel voor dat men vrijgevig met zijn tijd moet zijn en geduld een schone zaak is wanneer men ons een vraagstuk toespeelt. Bovendien houden wij er van om alles tot in detail uit te pluizen en zijn we lang van stof. Misschien komt dat omdat wij over het algemeen zo kort worden gehouden.
Hoe dan ook. Hoewel wij lang met elkaar hebben gesproken over je vraag kan ik over de uitkomst van onze discussie kort zijn: nee, ik kan je niet vertellen hoe je kunt bereiken wat wij hebben bereikt op geurgebied. Ons familierecept is eeuwenoud en wordt langer dan wij ons kunnen heugen van generatie op generatie doorgegeven door middel van langdurige rituelen en met behulp van de taal van het wuiven, dat misschien wel wat lijkt op dat armetierige gezwaai van jullie mensen, maar veel subtieler is en dusdanig verweven met ons groen-zijn dat het welhaast onmogelijk is om zelfs maar een begin te maken met uitleggen hoe wij ruiken zoals wij ruiken. Laat staan wat de onderliggende betekenis is. Hahaha. Pardon. Maar de gedachte alleen al doet me grinniken.
Nee. Zonder ons geheim zouden we niet zijn wie we zijn. En daar houden we niet zo van.
Ik hoop dat je onze beslissing kunt respecteren.


Ik zie je in het voorjaar!



Groeten,

Gras

Hoi Gras (#26),

dankjewel voor de heerlijke picknick! En wat gezellig om Treurbeuk eens te ontmoeten. Ik wist helemaal niet dat hij bestond! Dat was geheel wederzijds trouwens. En dat terwijl we Treurwilg allebei al zo lang kennen! Sjonge, hoe de Dingen toch gek kunnen lopen.
Maar goed. Wat ik je eigenlijk al heel lang wilde vragen en steeds vergeet: hoe krijg je het toch voor elkaar om zo lekker te ruiken als je net geknipt bent? Ik heb dat helemaal niet!
Hoe doe je dat? Zou je het me willen leren?
Het lijkt me zo leuk om al die neuzen de lucht in te zien gaan als ik voorbij kom met mijn versgeknipte haren en dan van die gelukzalige zuchten nog net mijn oren te horen bereiken.


Groetjes,

Tjielp

Dag Oostenrijk (#12),

dat is lang geleden! Ik zag laatst twee naaktslakken en moest aan je denken.
Ik weet het nog als de dag van gister. Dat ik bij je aan het logeren was met mijn ouders en mijn twee broers in dat witte huis op de heuvel. Boven ons logeerden een heel stel meterslange mensen. Die waren ook familie van elkaar. We hadden in ons hele leven nog nooit zoiets groeilustigs gezien.
Ik had een vakantievriendinnetje aan wie ik de hele vakantie lang mijn rijke kennis van het duits tentoon kon spreiden. (Kruuzkot! Dat wisse ik nicht.) Zo voerden we onze eindeloze gesprekken met verlegen stiltes en verschrikte ogen. Ik weet niet meer hoe ze heet.
Het huis zelf heette een chalet. Dat klonk zo frans en exotisch dat we ons heel bijzonder voelden en zo veel mogelijk zinnen met dat woord erin verzonnen. Naast ons chalet was het einde van de heuvel en groeide het gras fris en knisperend naar beneden. Niet te ver. De voet van de heuvel was met blote ogen makkelijk te zien. Een onweerstaanbaar stukje gras om eens lekker naar beneden in te rollen. En dat deden we, mijn broers en ik.
Helaas is dit het punt waarop de naaktslakken hun intrede in dit verhaal doen. Jeetje, ik heb nog nooit zoveel van die beesten bij elkaar gezien. Het was een hele kolonie. Alsof alle naaktslakken in de hele wereld hadden besloten om juist die dag, op dat uur bij elkaar te komen om eens grondig te vergaderen over wat het dan ook was dat zo hoog op de naaktslakkenagenda  stond.
En wij rolden er doorheen.
Nee. Leuk is het niet als je onderweg bent. Onze ogen plopten bijna uit ons hoofd van zoveel afgrijzen. Het schept een band. Dat wel.
Ons eigen naaktslakkenconventie-trauma.

Nou, ik weet niet of je snel nog eens zal zien, laat staan ooit, maar ik wens je ondanks alles het allerbeste, Oostenrijk! Het ga je goed.

Tjielp

ps. O! En de groeten van mijn broers natuurlijk!

Hoi Wolk (#3),

hierbij nodig ik je uit voor een kleine picknick volgende week ergens in de namiddag. Gras, Zon en Hemel komen ook.
Ik weet dat je tegenwoordig dikke vrienden bent met Regen en dat snap ik, want het is ook heus wel een toffe peer. Maar ik zou het toch fijn vinden als je 'm voor één keertje thuis zou kunnen laten. Regen heeft soms wel een beetje de neiging om wat nadrukkelijk aanwezig te zijn, vind ik. Niet tegen 'm zeggen, hoor! Ook niet over de picknick alsjeblieft. Zeg maar dat je op bezoek gaat bij Mist ofzo. Daar gaat ie toch nóóit of te nimmer mee naar toe.
Weet je wat het namelijk is? Ik zou het zo fijn vinden om je eens een keertje alleen te zien. Dan kan ik eindelijk weer eens liggen in Gras (dat heb ik ´m al zo lang beloofd en hij gaat speciaal voor de gelegenheid zijn sappigste en groenste pak aantrekken!) en kun jij lekker bijkletsen met Zon en Hemel (o, Hemel komt in het strakblauw trouwens). En als jij dan eventueelmisschienalsjeblieft je zachte wollige witte schaapjesjurk aan zou willen doen? Weet je wel? Die ene die de hele tijd van vorm verandert. Die vind ik zo lekker feestelijk.
Dan wordt het een heel gelukkige middag. Ik weet het zeker.

Tot dan, Wolkiepolkie!

Luchtzoen,

Tjielp

ps. Ik weet nog niet precies tot hoe laat de picknick duurt, want Zeeën van Tijd komen ook, dus dan weet je het wel. Kijk maar waar je zin in hebt. Je mag altijd blijven logeren. Misschien komt Maan wel langs!