zeg Tjielp, vroeg iemand mij laatst, word je niet ongelofelijk moe van al die brieven elke dag weer?
Nou, als ik heel eerlijk ben: ja, dat word ik zo nu en dan best. Om je de waarheid te zeggen houd ik eigenlijk helemaal niet van brieven schrijven. Dat had je vast nooit gedacht, maar het is echt waar.
Ik vind er níets aan om de hele tijd te moeten vertellen hoe het met me is (dichtbij mijn nopjes), wat ik allemaal heb gedaan (ik at mandarijnenijs) of juist niet (uit het raam van de trein staren) en wat mijn plannen zijn (ik wil meer kleren met stippeltjes).
Vragen stellen, dat gaat dan nog wel.
Zo zou ik bijvoorbeeld best willen weten of je een snor hebt en zo ja, wat voor een, of je blij wordt van waterijs, slaapt met je oren open, wat je lievelingsweer is, of je in het geheim verliefd bent, hoe je stem klinkt als je droevig bent, of er iets is wat je nooit meer wil zien, of je houdt van sluimeren, bang bent voor je schaduw, wat je favoriete gevoel is, of je ooit nadenkt over het geel van de zon, wat je zou willen zijn als je niet jezelf mocht zijn en of je graag je ogen dicht hebt als je danst.
Ja ja, dat zijn er nogal wat, dat weet ik. Zal ik anders eerst? Makkelijk zat.
Nee, maar vroeger had ik er wel eens een van melk, hoera voor citroen, soms vraag ik me af of dromen niet gemaakt worden van nachtgeluiden, zon met een briesje in mijn nek, dat vertel ik lekker toch niet, zachtjes en weinig, loochening, heel erg, wat een rare vraag, verheugen, best vaak, maar mijn mening is onlangs gewijzigd, golven, het liefst.
Zo, en nu jij!
Tjielp
....... don´t worry, nothing is under control .......
Posts tonen met het label denken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label denken. Alle posts tonen
maandag 10 juni 2013
donderdag 30 mei 2013
Hoi Zin (#334),
soms denk ik je te kennen, maar kan dat eigenlijk wel?
Ken ik mijn eigen elleboog? Die bestaat, want ik heb er een. Twee! Zonder mij zijn ze nergens. Als ik niet aan ze vast zat, bestonden ze helemaal niet. Maar om te zeggen dat ik ze ken, nee dat gaat me een beetje ver.
Jij bent precies hetzelfde. Jij bent niet van jezelf, maar je behoort aan anderen toe. En als ik jou niet zie, dan is dat omdat ik niet zie waar je aan vast zit of omdat je bent losgeraakt van de rest.
(Pas op! Loslopende zin!)
Ken jij mij eigenlijk wel, Zin? Laten we het daar eens over hebben. Weet jij bijvoorbeeld dat ik nog nooit in de woestijn ben geweest? Ik heb haar zelfs niet eens een keer een brief geschreven. Dan weet je vermoedelijk meteen dat ik ook nog nooit op een kameel heb gezeten. Niet dat ik daar puf voor heb trouwens. Ik kijk liever op mijn rug in het gras naar de gaten in de wolken en blaas letters in de lucht
v
o
l
z
i
n
!
Tjielp
Ken ik mijn eigen elleboog? Die bestaat, want ik heb er een. Twee! Zonder mij zijn ze nergens. Als ik niet aan ze vast zat, bestonden ze helemaal niet. Maar om te zeggen dat ik ze ken, nee dat gaat me een beetje ver.
Jij bent precies hetzelfde. Jij bent niet van jezelf, maar je behoort aan anderen toe. En als ik jou niet zie, dan is dat omdat ik niet zie waar je aan vast zit of omdat je bent losgeraakt van de rest.
(Pas op! Loslopende zin!)
Ken jij mij eigenlijk wel, Zin? Laten we het daar eens over hebben. Weet jij bijvoorbeeld dat ik nog nooit in de woestijn ben geweest? Ik heb haar zelfs niet eens een keer een brief geschreven. Dan weet je vermoedelijk meteen dat ik ook nog nooit op een kameel heb gezeten. Niet dat ik daar puf voor heb trouwens. Ik kijk liever op mijn rug in het gras naar de gaten in de wolken en blaas letters in de lucht
v
o
l
z
i
n
!
Tjielp
donderdag 18 april 2013
Hoi Hangmat (#292),
sinds kort probeer ik mij niet meer te verklaren. Nu heb ik tijd om eens rondom te kijken of er niet van alles is wat zich al uit zichzelf verklaart.
Iemand zei tegen mij:
je moet nooit denken dat je gek bent.
En iemand anders:
wist je dat het echt iets is voor gekke mensen om eigenschappen toe te schrijven aan dingen?
Wat vind je daar nou van, Hangmat?
Alsof niet iedereen weet dat jij niets anders bent dan een glimlach tussen een paar bomen.
Tjielp
Iemand zei tegen mij:
je moet nooit denken dat je gek bent.
En iemand anders:
wist je dat het echt iets is voor gekke mensen om eigenschappen toe te schrijven aan dingen?
Wat vind je daar nou van, Hangmat?
Alsof niet iedereen weet dat jij niets anders bent dan een glimlach tussen een paar bomen.
Tjielp
donderdag 28 maart 2013
Hela Kniesoor (#271),
jaja,
het waait/ de wereld is een tranendal/ het is donderdag/ je houdt niet van insecten/ je tenen zijn zo slungelig/ je kunt niet tegen scheve bomen en vooral niet als ze onbedaarlijk ruisen/ er komt vast niemand/ je ellebogen zijn niet rond genoeg/ je bent maar in je eentje/ en wat te denken van de zwaartekracht/...
Nu
weten
we
het
wel.
Alles kan.
Alles kan.
Alles kan!
Tjielp
het waait/ de wereld is een tranendal/ het is donderdag/ je houdt niet van insecten/ je tenen zijn zo slungelig/ je kunt niet tegen scheve bomen en vooral niet als ze onbedaarlijk ruisen/ er komt vast niemand/ je ellebogen zijn niet rond genoeg/ je bent maar in je eentje/ en wat te denken van de zwaartekracht/...
Nu
weten
we
het
wel.
Alles kan.
Alles kan.
Alles kan!
Tjielp
dinsdag 12 maart 2013
Beste Bekende Weg (#255),
weet jij waarom ik het ene moment van alles lijk te weten en het volgende vergeten ben dat er ooit iets was wat ik wist? Ik onthoud namelijk maar niet dat ik hier ben.
Hier!
En niet daar.
En om dán om me heen te kijken wat hier eigenlijk allemaal is: kijk, dan ben ik alweer ginds.
Misschien beland ik iedere keer opnieuw
hier,
in plaats van daar,
om uit te vinden hoe te blijven voordat ik verder ga.
Tjielp
Hier!
En niet daar.
En om dán om me heen te kijken wat hier eigenlijk allemaal is: kijk, dan ben ik alweer ginds.
Misschien beland ik iedere keer opnieuw
hier,
in plaats van daar,
om uit te vinden hoe te blijven voordat ik verder ga.
Tjielp
zaterdag 9 maart 2013
Dag Wedervaren (#252),
de dag is door mijn oor naar binnen geklommen en wil er niet meer uit. Ergens zal hij moeten wachten op de nacht. Waarom niet hier?
Boven op de berg van mijn gedachten zit hij te koekeloeren. Zijn benen willen bengelen, maar er is geen plaats.
Zijn hoofd stoot tegen het dak van het mijne. De dag is een reus.
Samen zijn we te groot om nog ergens heen te gaan. We blijven bij wat hier te vinden is.
Dat is niet erg.
Er komt tenslotte niet elke dag een wemelende reus logeren in mijn hoofd.
Tjielp
Boven op de berg van mijn gedachten zit hij te koekeloeren. Zijn benen willen bengelen, maar er is geen plaats.
Zijn hoofd stoot tegen het dak van het mijne. De dag is een reus.
Samen zijn we te groot om nog ergens heen te gaan. We blijven bij wat hier te vinden is.
Dat is niet erg.
Er komt tenslotte niet elke dag een wemelende reus logeren in mijn hoofd.
Tjielp
zondag 24 februari 2013
Hoi Poosje (#239),
weet je waar ik zin in heb?
In zomaar ergens heen wandelen met z´n twee en dat er, aan het eind ervan, een bankje staat met daarboven precies genoeg zonnestralen om vier wangen te verwarmen en een verte om naar te turen, het liefst iets met golfjes.
En dat we dan gaan zitten en niets zeggen en ik mijn hoofd op jouw schouder leg: niet zó dat ik me de hele tijd afvraag of mijn hoofd niet te groot is of dat jouw schouder te veel hoeken heeft, maar zó dat ik vergeet dat ik een hoofd heb en jij een schouder. En als we stil genoeg zijn en blijven staren zonder dat we willen zien wat we denken te moeten zien, worden onze gedachten maanreizigers.
En omdat zij dwarrelen,
dwarrelen
wij.
E n d a a r n a , a l s o n z e l i c h t e
v o e t e n e n o n z e
l u c h t i g e h a r t e n
m e t e e n
plof
weer op de aarde zijn geland, halen we een ijsje.
Toe!
Tjielp
In zomaar ergens heen wandelen met z´n twee en dat er, aan het eind ervan, een bankje staat met daarboven precies genoeg zonnestralen om vier wangen te verwarmen en een verte om naar te turen, het liefst iets met golfjes.
En dat we dan gaan zitten en niets zeggen en ik mijn hoofd op jouw schouder leg: niet zó dat ik me de hele tijd afvraag of mijn hoofd niet te groot is of dat jouw schouder te veel hoeken heeft, maar zó dat ik vergeet dat ik een hoofd heb en jij een schouder. En als we stil genoeg zijn en blijven staren zonder dat we willen zien wat we denken te moeten zien, worden onze gedachten maanreizigers.
En omdat zij dwarrelen,
dwarrelen
wij.
E n d a a r n a , a l s o n z e l i c h t e
v o e t e n e n o n z e
l u c h t i g e h a r t e n
m e t e e n
plof
weer op de aarde zijn geland, halen we een ijsje.
Toe!
Tjielp
woensdag 6 februari 2013
Best Ondenkbare (#221),
ik schrijf je een brief, dacht ik net, maar ik weet niet meer precies wat er in moet. Ik wilde je vragen wat het dan is dat zó bijzonder is dat het niet te denken is, maar op de een of andere manier is de betekenis van die vraag ergens onderweg van mijn idee naar hier in de letters zoekgeraakt.
Hoe kan dat nou weer? Ik kan toch zeker alles denken! Besta jij eigenlijk wel? Doe je alsof? Of is het geheim?
En waar is die betekenis eigenlijk gebleven? Hij was er net nog. Is ie zijn eigen weg gegaan of heeft hij er de brui aan gegeven? Heb jij ´m gevonden soms, en opgeruimd? Ontrafeld? Verstopt? Weggegeven? Opgegeten misschien? Dat laatste zou me wel een beetje van je tegenvallen.
Mijn hersenen krullen er alle kanten van op. Ze proberen weg te rennen, maar ze hebben geen benen. Dat kan ik wel makkelijk denken hoor. Een stelletje brullende wriemelende hersens op pootjes. Hup. Zo gedacht. Dus dát is het niet wat jij bewaakt.
Er was nog iets wat ik je wilde vragen .....
Oja, nu weet ik het weer! Als ik jou niet kan denken, kan ik je dan niet een keertje dansen?
Dat is toch wel het minste wat je voor me kunt doen.
Tjielp
Hoe kan dat nou weer? Ik kan toch zeker alles denken! Besta jij eigenlijk wel? Doe je alsof? Of is het geheim?
En waar is die betekenis eigenlijk gebleven? Hij was er net nog. Is ie zijn eigen weg gegaan of heeft hij er de brui aan gegeven? Heb jij ´m gevonden soms, en opgeruimd? Ontrafeld? Verstopt? Weggegeven? Opgegeten misschien? Dat laatste zou me wel een beetje van je tegenvallen.
Mijn hersenen krullen er alle kanten van op. Ze proberen weg te rennen, maar ze hebben geen benen. Dat kan ik wel makkelijk denken hoor. Een stelletje brullende wriemelende hersens op pootjes. Hup. Zo gedacht. Dus dát is het niet wat jij bewaakt.
Er was nog iets wat ik je wilde vragen .....
Oja, nu weet ik het weer! Als ik jou niet kan denken, kan ik je dan niet een keertje dansen?
Dat is toch wel het minste wat je voor me kunt doen.
Tjielp
zondag 3 februari 2013
Hoi Tjielp (#218),
dat had ik niet verwacht hè, om een brief van mij te krijgen! Ha, ik had ook nooit gedacht dat ik er één aan me zou schrijven. Sjonge, wat kan ik mijzelf toch ontzettend verrassen.
Eigenlijk schreef ik mij omdat er zoveel gedachten door mijn hoofd vliegen dat ik niets anders meer kon doen. Ik dacht aan het midden van de nacht, aarzelingen, het onbekende, reisjes, kijken met je ogen open en kijken met je ogen dicht, zwijgen, eigenlijk, alsof en over verloren moed en gelukkige vinders.
Ik zocht een plek om dat allemaal te bewaren en een brief is één van de meest geschikte plaatsen om iets op te bergen. Vind ik tenminste. En als dat niet zo zou zijn, zou ik nog steeds zeggen dat ik dat vond. Anders kon ik die hele Brievenfabriek wel opdoeken natuurlijk. En wat moet ik dan? Nou?
Weet ik het.
Rare dingen zijn het eigenlijk. Gedachten bedoel ik. Er moet altijd iets mee, valt me op. Ze komen niet gewoon langs (hé hallo, hoe is het!), ploffen neer op de bank en eten vrolijk zwijgend een borrelnootje mee. Nee, ze moeten zo nodig hun verhaal kwijt. En als ze de indruk hebben dat er niet naar ze geluisterd wordt, dan zeggen ze het nog wel een keer. Tot vervelens toe eigenlijk.
Het helpt niks om er andere gedachten op af te sturen. Daar gaan ze alleen maar steeds harder van gillen. Totdat je er genoeg van hebt omdat je hoofd bijna ontploft, ze onder je arm neemt, het raam open doet en ze er onverbiddelijk uit gooit. Of ze opstuurt in een brief naar jezelf natuurlijk.
Vinden ze niet erg. Ze lijken niets liever te willen dan de wijde wereld in. Hardop leven.
Hé, het valt me nu pas op dat dat precies is wat ik zelf ook graag wil.
Ahoi!
Tjielp
Eigenlijk schreef ik mij omdat er zoveel gedachten door mijn hoofd vliegen dat ik niets anders meer kon doen. Ik dacht aan het midden van de nacht, aarzelingen, het onbekende, reisjes, kijken met je ogen open en kijken met je ogen dicht, zwijgen, eigenlijk, alsof en over verloren moed en gelukkige vinders.
Ik zocht een plek om dat allemaal te bewaren en een brief is één van de meest geschikte plaatsen om iets op te bergen. Vind ik tenminste. En als dat niet zo zou zijn, zou ik nog steeds zeggen dat ik dat vond. Anders kon ik die hele Brievenfabriek wel opdoeken natuurlijk. En wat moet ik dan? Nou?
Weet ik het.
Rare dingen zijn het eigenlijk. Gedachten bedoel ik. Er moet altijd iets mee, valt me op. Ze komen niet gewoon langs (hé hallo, hoe is het!), ploffen neer op de bank en eten vrolijk zwijgend een borrelnootje mee. Nee, ze moeten zo nodig hun verhaal kwijt. En als ze de indruk hebben dat er niet naar ze geluisterd wordt, dan zeggen ze het nog wel een keer. Tot vervelens toe eigenlijk.
Het helpt niks om er andere gedachten op af te sturen. Daar gaan ze alleen maar steeds harder van gillen. Totdat je er genoeg van hebt omdat je hoofd bijna ontploft, ze onder je arm neemt, het raam open doet en ze er onverbiddelijk uit gooit. Of ze opstuurt in een brief naar jezelf natuurlijk.
Vinden ze niet erg. Ze lijken niets liever te willen dan de wijde wereld in. Hardop leven.
Hé, het valt me nu pas op dat dat precies is wat ik zelf ook graag wil.
Ahoi!
Tjielp
zaterdag 26 januari 2013
Nondeknetter Tjielp! (#210)
Gaat het wel? Ik hoorde van Karma dat je een beetje zwartgallig over hoeden aan het kletsen bent tegenwoordig. Hij maakt zich zorgen. Niet in de laatste plaats omdat je hem van de week een brief hebt gestuurd waarin je hem van van allerlei dubieuze zaken beschuldigt. Ik heb de brief gelezen, Tjielp, en dubieus is nooit leuk. Je had net zo goed kunnen schrijven dat je het niet persoonlijk bedoelde. Daarvan weet ook iedereen dat dat een vrijbrief is voor hoogst onhoffelijke opmerkingen.
Nee, hier is wat anders aan de hand. Ik vermoed een oververhitte hersenpan in combinatie met een kleine winterdip. En? Heb ik gelijk? Ja, geef het maar toe! Ik heb het bij het rechte eind. Wat ben ik toch goed, zeg. En zomaar uit de losse pols, hè! Ik zou er iets mee moeten doen. Volgens mij heb ik een gave. Maar goed, ik heb het al druk genoeg natuurlijk. Sjonge, ik kom niet eens aan avonturen beleven toe met al die drukte bij mij thuis.
Verlanglijscht blijkt allergisch te zijn voor chipolatapudding! Nu heeft hij overal bultjes en is hij onleesbaar geworden. Nou, dáár word ie pas echt chagrijnig van. Tjeeminee, ik dacht dat het niet erger kon worden, maar jawel hoor, dat kan makkelijk! Hij lijkt te denken dat met zijn leesbaarheid ook zijn bestaansrecht is verdwenen, want nu loopt hij de hele dag alleen maar te bulderen dat hij er heus nog steeds toe doet en dan moeten Berwtje en ik aldoor roepen: ja natuurlijk Verlanglijscht, en heel erg zelfs! En dan moet dat in koor ook nog, hè! Anders gaat ie heel hard jammeren dat het ons niets kan schelen.
Nou ja, hij práát in ieder geval weer. En Berwtje heeft besloten werkelijk te worden in plaats van denkbeeldig te blijven. Dus er is ook goed nieuws gelukkig.
Anyway. Je hebt het dus een beetje moeilijk op het moment. Wat je moet doen is dit: veel lol maken. Zo. Dat is alles. Klinkt simpel. En dat is het ook. Kijk maar naar mij.
Is het bijvoorbeeld niet een idee om eens met een hoed onder je arm naar een plaats te gaan waar niemand je kent en ´m dan daar op je hoofd te zetten? Kun je een beetje uitproberen hoe het voelt en of het je een completere Tjielp maakt. Hahahaha, o sorry, ik liet me even meeslepen. Ik bedoel gewoon te zeggen dat je er dan niet meteen zo´n kwestie van hoeft te maken, zo´n alles of niets toestand, maar het bekijken als een experiment. Een leuk experiment! Niet vergeten!
Ik roep maar wat natuurlijk, maar wat is het weer geniaal. Nou? Zeg het maar hoor, Tjielp, ik ben de beste!
Nou. Hup. Je kunt het.
Koekoek
ps. En bedankt nog voor het cadeau. Ik begrijp nog niet veel van hem en hij snurkt, maar voor de rest is hij volgens mij best aimabel.
Nee, hier is wat anders aan de hand. Ik vermoed een oververhitte hersenpan in combinatie met een kleine winterdip. En? Heb ik gelijk? Ja, geef het maar toe! Ik heb het bij het rechte eind. Wat ben ik toch goed, zeg. En zomaar uit de losse pols, hè! Ik zou er iets mee moeten doen. Volgens mij heb ik een gave. Maar goed, ik heb het al druk genoeg natuurlijk. Sjonge, ik kom niet eens aan avonturen beleven toe met al die drukte bij mij thuis.
Verlanglijscht blijkt allergisch te zijn voor chipolatapudding! Nu heeft hij overal bultjes en is hij onleesbaar geworden. Nou, dáár word ie pas echt chagrijnig van. Tjeeminee, ik dacht dat het niet erger kon worden, maar jawel hoor, dat kan makkelijk! Hij lijkt te denken dat met zijn leesbaarheid ook zijn bestaansrecht is verdwenen, want nu loopt hij de hele dag alleen maar te bulderen dat hij er heus nog steeds toe doet en dan moeten Berwtje en ik aldoor roepen: ja natuurlijk Verlanglijscht, en heel erg zelfs! En dan moet dat in koor ook nog, hè! Anders gaat ie heel hard jammeren dat het ons niets kan schelen.
Nou ja, hij práát in ieder geval weer. En Berwtje heeft besloten werkelijk te worden in plaats van denkbeeldig te blijven. Dus er is ook goed nieuws gelukkig.
Anyway. Je hebt het dus een beetje moeilijk op het moment. Wat je moet doen is dit: veel lol maken. Zo. Dat is alles. Klinkt simpel. En dat is het ook. Kijk maar naar mij.
Is het bijvoorbeeld niet een idee om eens met een hoed onder je arm naar een plaats te gaan waar niemand je kent en ´m dan daar op je hoofd te zetten? Kun je een beetje uitproberen hoe het voelt en of het je een completere Tjielp maakt. Hahahaha, o sorry, ik liet me even meeslepen. Ik bedoel gewoon te zeggen dat je er dan niet meteen zo´n kwestie van hoeft te maken, zo´n alles of niets toestand, maar het bekijken als een experiment. Een leuk experiment! Niet vergeten!
Ik roep maar wat natuurlijk, maar wat is het weer geniaal. Nou? Zeg het maar hoor, Tjielp, ik ben de beste!
Nou. Hup. Je kunt het.
Koekoek
ps. En bedankt nog voor het cadeau. Ik begrijp nog niet veel van hem en hij snurkt, maar voor de rest is hij volgens mij best aimabel.
vrijdag 18 januari 2013
Zeg Zeeschildpad (#202),
wij kennen elkaar niet, maar dat deert niets natuurlijk. Juist niet eigenlijk.
Stel je voor dat ik je wel zou kennen. Dan wist ik misschien dat je helemaal niet zo van brieven houdt, omdat het water ze onleesbaar maakt en je de hele nacht ligt te prakkiseren wiens en welke woorden het nou zouden zijn die speciaal aan jou waren geschreven bijvoorbeeld.
Of misschien vind je soms dat je per se een brief terug moet schrijven, terwijl je veel liever zwemmend op je rug naar de glinsteringen in de verte kijkt.
Wie weet zou ik er dan allang achter zijn dat je helemaal niets moet hebben van mijmeringen, nachtblauwe luchten of gedeelde verontwaardiging! Nou ja zeg! Dan zou ik dit helemaal niet kunnen schrijven!
Of vragen. Het kan maar zo dat je zo iemand bent die daar absoluut niet van gediend is. Wat dan, Zeeschildpad, wat dan? Aan wie zou ik dan moeten vragen hoe golven eruit zien aan de onderkant, of je ook kunt zingen onder water en waar de walvis slaapt?
Ammehoela!
Ik heb een voorstel.
Laten we voor altijd en eeuwig elkaars beste vreemdelingen blijven en van nu af aan enkel nog heel af en toe aan elkaar denken en elkaar dan de beminnelijkste eigenschappen toedichten. Ik denk bijvoorbeeld dat jij heel vermetel bent, Zeeschildpad. En onversaagd. Dat ook.
Tot nooit!
Tjielp
Stel je voor dat ik je wel zou kennen. Dan wist ik misschien dat je helemaal niet zo van brieven houdt, omdat het water ze onleesbaar maakt en je de hele nacht ligt te prakkiseren wiens en welke woorden het nou zouden zijn die speciaal aan jou waren geschreven bijvoorbeeld.
Of misschien vind je soms dat je per se een brief terug moet schrijven, terwijl je veel liever zwemmend op je rug naar de glinsteringen in de verte kijkt.
Wie weet zou ik er dan allang achter zijn dat je helemaal niets moet hebben van mijmeringen, nachtblauwe luchten of gedeelde verontwaardiging! Nou ja zeg! Dan zou ik dit helemaal niet kunnen schrijven!
Of vragen. Het kan maar zo dat je zo iemand bent die daar absoluut niet van gediend is. Wat dan, Zeeschildpad, wat dan? Aan wie zou ik dan moeten vragen hoe golven eruit zien aan de onderkant, of je ook kunt zingen onder water en waar de walvis slaapt?
Ammehoela!
Ik heb een voorstel.
Laten we voor altijd en eeuwig elkaars beste vreemdelingen blijven en van nu af aan enkel nog heel af en toe aan elkaar denken en elkaar dan de beminnelijkste eigenschappen toedichten. Ik denk bijvoorbeeld dat jij heel vermetel bent, Zeeschildpad. En onversaagd. Dat ook.
Tot nooit!
Tjielp
woensdag 16 januari 2013
Ha Neuriën! (#200)
Jaaaaaaa, je bent jarig vandaag! Dat heb ik nèt bedacht! Dat kan dus gewoon hè, dat ik dat bedenk en dat het dan zo is. Kijk maar:
Gefeliciteerd en driewerf hoera!
Zie je wel?
Ik heb alleen geen cadeau voor je, want het was wel een beetje kort dag, dit hele gefeest en al. En zingen is niet zo gepast natuurlijk. Juist op jouw verjaardag zeker een beetje gaan zingen! Brrr!
Nee, dit is juist een dag om de onaffe dingen te vieren. De dingen die zogenaamd niet zo veel voorstellen. Die mislukt zijn of onvindbaar of pas laat ontdekt, niet tot bloei gekomen of alleen handig voor onderweg. Die niet zo opvallend, veel te bescheiden, nog niet begonnen of al weer voorbij zijn. De onopgemerkte, kleine, zachte, onhoorbare dingen.
Zoals jij.
Dat bedoel ik niet stom ofzo, maar zingen staat nu eenmaal hoger in het vaandel bij de meeste mensen dan jij. Ja, zo is het wel. Dat betekent niet dat het ook echt zo is. Er zijn zo veel dingen die zogenaamd beter zijn dan andere. Bij mensen is dat ook trouwens. Dat is om een beetje orde in de wereld te krijgen, want anders moet iedereen de hele dag nadenken en dat is zo veel gedoe. Hoewel ik zelf denk dat als iedereen wat meer zou denken er veel minder gedoe zou zijn.
Maar goed, genoeg gefilosofeerd! Het is feest! Hoezee! Voel je je al jarig? Ben je eigenlijk al weleens eerder jarig geweest? Wat vind je er van? Met wie zou je het liefst willen vieren? Hou je van cadeautjes? En wat zou je dan willen krijgen?
Weet je, ik zat te denken. Zullen we samen bedenken dat alles kan! Echt alles, hè! Als wij dat nou met z'n tweeën doen, dan is het gewoon zo. Kijk maar:
Alles kan!
Sjee, wat een feest! Ik denk dat het de allerbijzonderste onopgemerkte verjaardag allertijden is.
Zo. Ik ga nu bedenken dat er een klein kersentaartje voor m' n neus staat. Wil je er ook één?
Dikke verjaarszoen,
Tjielp
Gefeliciteerd en driewerf hoera!
Zie je wel?
Ik heb alleen geen cadeau voor je, want het was wel een beetje kort dag, dit hele gefeest en al. En zingen is niet zo gepast natuurlijk. Juist op jouw verjaardag zeker een beetje gaan zingen! Brrr!
Nee, dit is juist een dag om de onaffe dingen te vieren. De dingen die zogenaamd niet zo veel voorstellen. Die mislukt zijn of onvindbaar of pas laat ontdekt, niet tot bloei gekomen of alleen handig voor onderweg. Die niet zo opvallend, veel te bescheiden, nog niet begonnen of al weer voorbij zijn. De onopgemerkte, kleine, zachte, onhoorbare dingen.
Zoals jij.
Dat bedoel ik niet stom ofzo, maar zingen staat nu eenmaal hoger in het vaandel bij de meeste mensen dan jij. Ja, zo is het wel. Dat betekent niet dat het ook echt zo is. Er zijn zo veel dingen die zogenaamd beter zijn dan andere. Bij mensen is dat ook trouwens. Dat is om een beetje orde in de wereld te krijgen, want anders moet iedereen de hele dag nadenken en dat is zo veel gedoe. Hoewel ik zelf denk dat als iedereen wat meer zou denken er veel minder gedoe zou zijn.
Maar goed, genoeg gefilosofeerd! Het is feest! Hoezee! Voel je je al jarig? Ben je eigenlijk al weleens eerder jarig geweest? Wat vind je er van? Met wie zou je het liefst willen vieren? Hou je van cadeautjes? En wat zou je dan willen krijgen?
Weet je, ik zat te denken. Zullen we samen bedenken dat alles kan! Echt alles, hè! Als wij dat nou met z'n tweeën doen, dan is het gewoon zo. Kijk maar:
Alles kan!
Sjee, wat een feest! Ik denk dat het de allerbijzonderste onopgemerkte verjaardag allertijden is.
Zo. Ik ga nu bedenken dat er een klein kersentaartje voor m' n neus staat. Wil je er ook één?
Dikke verjaarszoen,
Tjielp
vrijdag 2 november 2012
Hoi Bloemkool (#125),
sjonge zeg, kom ik er vandaag achter dat emoties helemaal geen rare dingen zijn, maar dat ze een andere taal spreken dan mijn gedachten! Ze komen langs en roepen iets, dat had ik in de gaten, ja. Maar dat ze eigenlijk iets anders betekenen dan hoe ik ze hoor in mijn hoofd, dat wist ik nog niet zo precies.
Nou wil je natuurlijk een voorbeeld, hè Bloemkool, want je snapt er vast niks van. Nou, kijk:
Als ik zin heb om mensen pootje te lappen en/of heel hard in hun oren te tetteren dat ze echt kei stom zijn, dan betekent dat helemaal niet dat ik daadwerkelijk de stoute schoenen moet aantrekken om hier en daar een muilpeer uit te delen. Nee. Het betekent dat ik zin heb om een hele dag lang in mijn eentje te lanterfanten. Zo. Dat is nogal een verschil, hè? Zeg nou zelf, B. Een hele wereld!
Ik denk zelfs dat veel meer mensen dat hebben. Echt! Ik dacht vroeger altijd dat ik de enige was met van alles, maar dat is helemaal niet zo. Bijna niemand is ergens de enige van. Misschien weten veel mensen er niks van dat emoties altijd in vermomming komen. Ja, zo is het eigenlijk. Het zijn een soort mystery guests. Niet dat ze zich als gasten gedragen, want die komen niet vervaarlijk brullend de drempel over gesjeesd. Maar je snapt mijn punt.
Moet je je eens voorstellen hoeveel werelden verschil als iedereen dit weet! Want pas als je iets weet, dan kun je er wat mee doen. Dat weet iedereen. Ehm. Behalve de mensen die nog niet weten dat je iets kunt doen met wat je weet natuurlijk.
Door alle consternatie ben je wel een beetje in een mislukte stamppot beland, zie ik net. Mijn excuses. Het lijkt wel soep. Dat zeg ik niet tegen meneer Tjielp hoor, want die gaat heel vervaarlijk kijken van soep. Ik ben benieuwd wat dáár achter zit, want ik weet nu dat het in ieder geval niet betekent dat hij een persoonlijke vete heeft met soep.
Kom, ik ga je eens opeten. Want voor het oplossen van een vers raadsel is een goede bodem onontbeerlijk, dat weet iedereen.
Groet van Tjielp
Nou wil je natuurlijk een voorbeeld, hè Bloemkool, want je snapt er vast niks van. Nou, kijk:
Als ik zin heb om mensen pootje te lappen en/of heel hard in hun oren te tetteren dat ze echt kei stom zijn, dan betekent dat helemaal niet dat ik daadwerkelijk de stoute schoenen moet aantrekken om hier en daar een muilpeer uit te delen. Nee. Het betekent dat ik zin heb om een hele dag lang in mijn eentje te lanterfanten. Zo. Dat is nogal een verschil, hè? Zeg nou zelf, B. Een hele wereld!
Ik denk zelfs dat veel meer mensen dat hebben. Echt! Ik dacht vroeger altijd dat ik de enige was met van alles, maar dat is helemaal niet zo. Bijna niemand is ergens de enige van. Misschien weten veel mensen er niks van dat emoties altijd in vermomming komen. Ja, zo is het eigenlijk. Het zijn een soort mystery guests. Niet dat ze zich als gasten gedragen, want die komen niet vervaarlijk brullend de drempel over gesjeesd. Maar je snapt mijn punt.
Moet je je eens voorstellen hoeveel werelden verschil als iedereen dit weet! Want pas als je iets weet, dan kun je er wat mee doen. Dat weet iedereen. Ehm. Behalve de mensen die nog niet weten dat je iets kunt doen met wat je weet natuurlijk.
Door alle consternatie ben je wel een beetje in een mislukte stamppot beland, zie ik net. Mijn excuses. Het lijkt wel soep. Dat zeg ik niet tegen meneer Tjielp hoor, want die gaat heel vervaarlijk kijken van soep. Ik ben benieuwd wat dáár achter zit, want ik weet nu dat het in ieder geval niet betekent dat hij een persoonlijke vete heeft met soep.
Kom, ik ga je eens opeten. Want voor het oplossen van een vers raadsel is een goede bodem onontbeerlijk, dat weet iedereen.
Groet van Tjielp
maandag 29 oktober 2012
Hoi Ozewiezewozewiezewallakristalla (#121),
ik verveel me en dacht: ach, wat kan mij het schelen, ik schrijf die Ozewiezewo eens een brief. Nou. Zo gedacht, zo gedaan natuurlijk.
Weet je dat ik dat ik best eens vaker zou mogen doen? Doen wat ik denk, bedoel ik. In plaats van nog een keertje denken wat ik denk. Sommige dingen komen maar één keer voorbij en dan moet je snel zijn.
Aanwezig.
Niet zo zitten te slapen.
Het gaat voorbij, het gaat voorbij. Oude mensen. Dingen.
Trouwens, Ozewie, heb jij ook dat verveling gepaard gaat met elastieken ledematen? Als dat zo is, lijkt me dat lastig. Volgens mij heb jij daar hele kluwens van. Ik weet niet waarom ik dat denk, maar ik stel me jou voor met allemaal van die wapperende armen die uit je rug en schouders groeien en zweven door de lucht in slowmotion en daaronder een stel benen dat alle kanten op wil rennen. Ha! Als je het zo bekijkt is verveling eigenlijk wel een welkome afwisseling voor jou.
Maar goed. Heb je dan ook dat er te veel gedachten in je hoofd zijn, maar ze zitten met z´n allen op een plek waar je er net niet bij kunt. zodat je ze ook niet aan hun oren naar buiten kunt slingeren? En de bank zit niet lekker en de vloer staat niet lekker en favoriete liedjeszingers klinken ineens als ouwe zeurpieten en je kunt geen pepernoten meer eten omdat je lange tanden zo in de weg zitten?
Dat soort zaken, Oze, je weet wel.
Pfff.
Gelukkig is verveling een eendagsvlieg. Als je er tenminste een beetje aan toegeeft. Want dat is volgens mij wel de bedoeling. Dat je niks doet als je nergens zin in hebt. Ik ga mijn gedachten niet dwingen zich te openbaren als ze zich liever willen verstoppen. Wie weet zie ik ze nooit meer terug als ik dat wel doe!
Nou O., ik ga maar weer eens kijken of er hier iets in de buurt zwiert waar ik een beetje tegenaan kan schoppen. Dat wil nog weleens helpen.
Groetjes!
Tjielp
ps. Niet terugschrijven, hoor! Daar heb ik helemaal geen zin in.
pps. Zegt er nou nooit eens iemand tegen jou: Ozewiezewozewiezewie? Hahahaha, zou ik wel doen als ik mij was.
Weet je dat ik dat ik best eens vaker zou mogen doen? Doen wat ik denk, bedoel ik. In plaats van nog een keertje denken wat ik denk. Sommige dingen komen maar één keer voorbij en dan moet je snel zijn.
Aanwezig.
Niet zo zitten te slapen.
Het gaat voorbij, het gaat voorbij. Oude mensen. Dingen.
Trouwens, Ozewie, heb jij ook dat verveling gepaard gaat met elastieken ledematen? Als dat zo is, lijkt me dat lastig. Volgens mij heb jij daar hele kluwens van. Ik weet niet waarom ik dat denk, maar ik stel me jou voor met allemaal van die wapperende armen die uit je rug en schouders groeien en zweven door de lucht in slowmotion en daaronder een stel benen dat alle kanten op wil rennen. Ha! Als je het zo bekijkt is verveling eigenlijk wel een welkome afwisseling voor jou.
Maar goed. Heb je dan ook dat er te veel gedachten in je hoofd zijn, maar ze zitten met z´n allen op een plek waar je er net niet bij kunt. zodat je ze ook niet aan hun oren naar buiten kunt slingeren? En de bank zit niet lekker en de vloer staat niet lekker en favoriete liedjeszingers klinken ineens als ouwe zeurpieten en je kunt geen pepernoten meer eten omdat je lange tanden zo in de weg zitten?
Dat soort zaken, Oze, je weet wel.
Pfff.
Gelukkig is verveling een eendagsvlieg. Als je er tenminste een beetje aan toegeeft. Want dat is volgens mij wel de bedoeling. Dat je niks doet als je nergens zin in hebt. Ik ga mijn gedachten niet dwingen zich te openbaren als ze zich liever willen verstoppen. Wie weet zie ik ze nooit meer terug als ik dat wel doe!
Nou O., ik ga maar weer eens kijken of er hier iets in de buurt zwiert waar ik een beetje tegenaan kan schoppen. Dat wil nog weleens helpen.
Groetjes!
Tjielp
ps. Niet terugschrijven, hoor! Daar heb ik helemaal geen zin in.
pps. Zegt er nou nooit eens iemand tegen jou: Ozewiezewozewiezewie? Hahahaha, zou ik wel doen als ik mij was.
donderdag 18 oktober 2012
Lief Nergens (#110),
je neemt misschien geen plek in, maar je bestaat wel. En als jij bestaat, bestaat alles. Net zoals niets.
Niks ingewikkelds aan.
Ik kan tegen je praten en je een brief schrijven. Naar je op weg gaan. Van je vandaan komen. Je heel hard roepen. Of zachtjes vervloeken. Dat kan ook.
Ik denk jou. En alles wat ik denk, bestaat. Soms maar heel even. En vaak ben ik de enige die er weet van heeft. Maar bestaan doet het.
Hmm. Als iedereen dat nou doet, dan denken we dus onze eigen wereld tot bestaan.
Ha!
En als er niemand is die me gelooft, kan ik in ieder geval altijd bij jou terecht.
Dag Nergens!
Ik ben blij dat je bestaat.
Tjielp
Niks ingewikkelds aan.
Ik kan tegen je praten en je een brief schrijven. Naar je op weg gaan. Van je vandaan komen. Je heel hard roepen. Of zachtjes vervloeken. Dat kan ook.
Ik denk jou. En alles wat ik denk, bestaat. Soms maar heel even. En vaak ben ik de enige die er weet van heeft. Maar bestaan doet het.
Hmm. Als iedereen dat nou doet, dan denken we dus onze eigen wereld tot bestaan.
Ha!
En als er niemand is die me gelooft, kan ik in ieder geval altijd bij jou terecht.
Dag Nergens!
Ik ben blij dat je bestaat.
Tjielp
zaterdag 13 oktober 2012
Dag Luisterend Oor (#105),
soms hè, dan weet ik het niet meer. Of, nou ja, best vaak eigenlijk. Meestal is dat nadat ik eerst heel luidruchtig heb zitten rondblaten hoe het in elkaar zit allemaal en onderwijl zo een beetje vergenoegd met mezelf en het leven heb zitten te glimmen. Dan kan ik er eigenlijk al vanuit gaan dat het niet lang meer duurt voor ik weer eens op een willekeurige ochtend, niet ver van hier, wakker word en bemerk dat ik al mijn verworven zekerheden ergens heb achtergelaten in mijn slaap. Misschien dienen ze wel als betaalmiddel in dromen. Eén keer vliegen kost anderhalve zekerheid. Zoiets.
Toch vergeet ik het elke keer weer.
Ach ja, je krijgt er best wel wat voor terug eigenlijk. Vragen bijvoorbeeld.
Soms hè, Luisterend Oor, heb ik zo'n zin om eens een buitensporig gemene brief de deur uit te doen. Om maar eens wat te noemen. Of eentje met maar één woord. Of met zulke lelijke woorden dat het pijn doet aan je ogen. Of met helemaal niks er in. Een brief waarvan iedereen in de war raakt. Of waarin ik verkondig alles vanaf nu heel stom te vinden. Tot nader order. Of waarin ik precies het tegenovergestelde schrijf van wat ik bedoel. Buiten de lijntjes spring. Mijn ongezouten mening geef. Of de brui er aan. Oe. Dat zou ik zo graag willen. Soms hè, soms!
Ik doe het niet natuurlijk. Nee, stel je voor. Straks vinden de Dingen me niet meer aardig! En dan?
Ja. En dan? Wat is er voorbij mijn eigen grenzen van wat mag en wat niet?
Die vraag lag vanochtend, achter een zootje stoffige gedachten die me bozig aan zaten te kijken zodra ik wakker werd en mijn eerste oog open deed, keurig te wachten tot ik ´m op zou rapen. En dat deed ik.
Oeioeioeioeioeioeioei!
Er gebeurde niet zo veel eigenlijk. Misschien komt het nog.
Poep!
(Kijk. Daar heb je het al.)
Tjielp
zondag 16 september 2012
Beste Dingen (#78),
jullie zijn een stuk weerbarstiger dan ik dacht van tevoren. Mijn brieven botsen nogal eens. Zo voel ik dat althans. Soms breken ze onderweg in duizend-en-één stukjes uit elkaar. En ik daardoor ook een beetje.
Het geeft niet. Ik vraag me alleen weleens af waarom.
Misschien had ik jullie eerst moeten vragen of jullie wel zin hadden in de woorden die ik jullie stuur. Daar heb ik vooraf niet over gedacht. Ik ben gewoon begonnen.
Het is niet dat ik niet veel denk. Juist wel. Maar niet aan dat soort zaken. Ik doe meer aan herkauwen. Daar heb je eigenlijk niks aan. Je krijgt er glazige ogen van. En een zwaar gemoed.
Doen. Dat hoort bij jullie. En ik geloof ook dat dat de reden is dat ik jullie steeds maar weer lastig val met al mijn brieven. Ik ben op zoek naar hoe dat werkt. Doen, bedoel ik. Ik vergeet vaak dat het bestaat. Want ik denk. En als ik me herinner dat er mogelijkheden te over zijn in Doen, dan draaien mijn handen zich spontaan om van schrik. (O mijn God, hoe moet dat? Dat denkt mijn Denken, maar Denken is, naar het zich laat aanzien, soms dus niets anders dan moeilijk Doen.)
Dit is het. En ik vertel het jullie omdat ik mijzelf wil blijven herinneren.
Mijn brieven zijn bedoeld om te spelen, te experimenteren, te mijmeren, te onderzoeken, te leren. Ik schrijf om de Dingen te vinden die bij mij horen en waar ik graag bij pas. Wil ik op Reis, blieft mijn hoofd een Hoedje, ben ik liever Alleen dan dat ik lief ben met z´n twee?
Ik heb zin in helderheid, frisse plannen, nieuwe vergezichten.
Want ik ben nog lang niet af. Ik kom pas net kijken.
Tjielp
Het geeft niet. Ik vraag me alleen weleens af waarom.
Misschien had ik jullie eerst moeten vragen of jullie wel zin hadden in de woorden die ik jullie stuur. Daar heb ik vooraf niet over gedacht. Ik ben gewoon begonnen.
Het is niet dat ik niet veel denk. Juist wel. Maar niet aan dat soort zaken. Ik doe meer aan herkauwen. Daar heb je eigenlijk niks aan. Je krijgt er glazige ogen van. En een zwaar gemoed.
Doen. Dat hoort bij jullie. En ik geloof ook dat dat de reden is dat ik jullie steeds maar weer lastig val met al mijn brieven. Ik ben op zoek naar hoe dat werkt. Doen, bedoel ik. Ik vergeet vaak dat het bestaat. Want ik denk. En als ik me herinner dat er mogelijkheden te over zijn in Doen, dan draaien mijn handen zich spontaan om van schrik. (O mijn God, hoe moet dat? Dat denkt mijn Denken, maar Denken is, naar het zich laat aanzien, soms dus niets anders dan moeilijk Doen.)
Dit is het. En ik vertel het jullie omdat ik mijzelf wil blijven herinneren.
Mijn brieven zijn bedoeld om te spelen, te experimenteren, te mijmeren, te onderzoeken, te leren. Ik schrijf om de Dingen te vinden die bij mij horen en waar ik graag bij pas. Wil ik op Reis, blieft mijn hoofd een Hoedje, ben ik liever Alleen dan dat ik lief ben met z´n twee?
Ik heb zin in helderheid, frisse plannen, nieuwe vergezichten.
Want ik ben nog lang niet af. Ik kom pas net kijken.
Tjielp
zondag 19 augustus 2012
Lieve Plant (#50),
je weet dat ik van redden houd en daarom woon je hier natuurlijk ook. Maar het past allemaal niet meer en jij bent ook zo iemand die zich niets aantrekt van mijn ruimtelijke ordening. Je breidt je naar alle kanten en believen uit. Dat is niet zo handig, Plant.
Ik heb daarom lang nagedacht. Gewikt, gewogen, gepiekerd, geprakkizeerd. Maar uiteindelijk hielp dat allemaal niets en kwam ik gewoon heel toevallig een mederedster tegen die zich speciaal richt op groeiende dingen zoals jij. Ze runt een soort weesplantjeshuis. Dat klinkt heel naar, maar dat is het niet. Kijk! Hier ga je wonen. Er is al een briefje onderweg.
Het is niet dat ik je niet goed genoeg vind, want jouw groen is van het állermooiste groen en ik zou je het líefst door het plafond naar de wolken laten groeien. Ik word alleen zo droevig als de poezen je weer eens hebben uitgegraven en je al een hele nacht lang met je wortels aan de verkeerde kant van de aarde aan het spartelen bent. Je kijkt dan echt héél zielig. Ik kan daar niet tegen.
Dus. Zo gaat het. Sorry.
Ik zal je uitzwaaien met twee armen, nadat ik je heel, heel, héél voorzichtig heb geknuffeld.
En ik kom je opzoeken. Echt waar!
Mismoedige groeten,
Tjielp
Ik heb daarom lang nagedacht. Gewikt, gewogen, gepiekerd, geprakkizeerd. Maar uiteindelijk hielp dat allemaal niets en kwam ik gewoon heel toevallig een mederedster tegen die zich speciaal richt op groeiende dingen zoals jij. Ze runt een soort weesplantjeshuis. Dat klinkt heel naar, maar dat is het niet. Kijk! Hier ga je wonen. Er is al een briefje onderweg.
Het is niet dat ik je niet goed genoeg vind, want jouw groen is van het állermooiste groen en ik zou je het líefst door het plafond naar de wolken laten groeien. Ik word alleen zo droevig als de poezen je weer eens hebben uitgegraven en je al een hele nacht lang met je wortels aan de verkeerde kant van de aarde aan het spartelen bent. Je kijkt dan echt héél zielig. Ik kan daar niet tegen.
Dus. Zo gaat het. Sorry.
Ik zal je uitzwaaien met twee armen, nadat ik je heel, heel, héél voorzichtig heb geknuffeld.
En ik kom je opzoeken. Echt waar!
Mismoedige groeten,
Tjielp
woensdag 25 juli 2012
Dag Denken (#25),
je bent een wonderbaarlijk iets, laat ik dat voorop stellen. Je bent veelzijdig, buitengewoon getalenteerd, onvermoeibaar, je staat meteen klaar als er wat is (en zelfs als er niets is, erg attent) en geeft nooit op.
Maar soms hè, moet je misschien ook eens wat ruimte voor anderen overlaten. Je kunt veel, dat is zo, maar niet alles. Er zijn nog meer Dingen die ergens goed in zijn.
Voelen bijvoorbeeld. Die is zó bijzonder. Die kun je misschien redelijk benaderen of nabootsen, en dat doe je van tijd tot tijd ook echt heel knap hoor, Denken! Maar er is niemand in de hele wijde wereld zoals Voelen.
Intuïtie is ook zo'n type. Zo zeldzaam en mysterieus en uitermate kundig, maar ook zeer bescheiden. Die zal zich nou nooit opdringen of de hele tijd heel hard gillen in mijn oren dat-het-misschien-wel-dit-of-zou-het-misschien-zo-dat-en-laten-we-alles-nóg-eens-eentweedriekeertjes-langslopen. Nee. Die doet gewoon heel zachtjes, heel eventjes ergens in m'n hoofd een piepklein lichtje aan
*hier is wat je zoekt*
en sluipt op kousevoeten weg. Een prettige manier van doen vind ik dat. Verfrissend.
De komende tijd zou ik graag anderen, zoals Intuïtie, een kans geven zich wat meer te ontwikkelen. Ik stel daarom voor dat jij je de komende tijd enkel en alleen op je eigen, oorspronkelijke taken richt. Inventariseren, plannen, kennis vergaren, ordenen, her en der wat analyseren en praktische probleempjes oplossen, je kent het wel. Ik snap dat dit niet is waar je op zit te wachten na al die jaren van keihard werken, maar het is niet allemaal achteruitgang en inkrimping. Ik heb ook nog iets leuks voor je in petto. Een projectje waar je eens lekker je tanden in kan zetten. Wat dacht je van een taalcursus? Het is misschien wel leuk om er dan samen met Intuïtie eentje uit te zoeken.
Nou, ik hoor binnenkort wel wat het is geworden, hè?
Tot snel en doe de groeten aan Tussen-De-Oren,
Tjielp
Maar soms hè, moet je misschien ook eens wat ruimte voor anderen overlaten. Je kunt veel, dat is zo, maar niet alles. Er zijn nog meer Dingen die ergens goed in zijn.
Voelen bijvoorbeeld. Die is zó bijzonder. Die kun je misschien redelijk benaderen of nabootsen, en dat doe je van tijd tot tijd ook echt heel knap hoor, Denken! Maar er is niemand in de hele wijde wereld zoals Voelen.
Intuïtie is ook zo'n type. Zo zeldzaam en mysterieus en uitermate kundig, maar ook zeer bescheiden. Die zal zich nou nooit opdringen of de hele tijd heel hard gillen in mijn oren dat-het-misschien-wel-dit-of-zou-het-misschien-zo-dat-en-laten-we-alles-nóg-eens-eentweedriekeertjes-langslopen. Nee. Die doet gewoon heel zachtjes, heel eventjes ergens in m'n hoofd een piepklein lichtje aan
*hier is wat je zoekt*
en sluipt op kousevoeten weg. Een prettige manier van doen vind ik dat. Verfrissend.
De komende tijd zou ik graag anderen, zoals Intuïtie, een kans geven zich wat meer te ontwikkelen. Ik stel daarom voor dat jij je de komende tijd enkel en alleen op je eigen, oorspronkelijke taken richt. Inventariseren, plannen, kennis vergaren, ordenen, her en der wat analyseren en praktische probleempjes oplossen, je kent het wel. Ik snap dat dit niet is waar je op zit te wachten na al die jaren van keihard werken, maar het is niet allemaal achteruitgang en inkrimping. Ik heb ook nog iets leuks voor je in petto. Een projectje waar je eens lekker je tanden in kan zetten. Wat dacht je van een taalcursus? Het is misschien wel leuk om er dan samen met Intuïtie eentje uit te zoeken.
Nou, ik hoor binnenkort wel wat het is geworden, hè?
Tot snel en doe de groeten aan Tussen-De-Oren,
Tjielp
dinsdag 24 juli 2012
Hoi Klaagmuur (#24),
sinds kort ben ik klaarblijkelijk op Avontuur en ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Het is heel anders dan ik van te voren dacht. Er komt bijvoorbeeld een hele hoop Twijfel bij kijken. En Onzekerheid. Elke dag weer, hè Klaagmuur, elke dag!
Getsiederrie.
Weet je wat ik dacht? Ik dacht: jeej, ik ga op Avontuur, gezellig!
Hahahahaha! (O sorry, mag ik eigenlijk wel lachen tegen jou? Als het je geruststelt: het was een sarcastische lach. En Sarcasme is ook een beetje een zeurpiet natuurlijk.)
Ik was vergeten dat Avonturen altijd zó gaan. Dat je de deur uitstapt en in plaats van dat je naar rechts gaat, zoals altijd, ga je nu naar links en je loopt door. Met zo´n kriebel ergens ter hoogte van je hart die roept: hoeiiiiii, we waaien mee met waar de dag ons brengt, maar waar dat is, weet niemand! En je staat op een kruispunt, stil, en luistert naar iets waar je nooit naar luistert, maar het zit in jezelf en het weet precies waar dít te vinden is wat past bij dát waarvan je niet eens wist dat je het zocht.
Maar voordat je dat bereikt in een Avontuur, moet je eerst worstelen. Hoort er bij. Alle avonturiers worstelen zich te pletter. Soms ook echt. Met draken en struikrovers enzo, maar veel vaker met zichzelf. En hun gedachten. Hersenen lijken ook een beetje op worstelarmen nu ik er zo eens over nadenk.
In ieder geval. Ik had het eigenlijk wel kunnen weten. Dat Avonturen gaan over moeilijkheden en angsten overwinnen, vijanden trotseren, bergen beklimmen, keihard van je strijdros gezwaardvecht worden, in de cel gesmeten, eenzaam en verlaten zijn, vanalles verliezen wat je dierbaar is, hernieuwde moed vinden, hoopgevende ontmoetingen op onverwachte plekken, hinderlagen ontwijken en nieuwe vrienden maken.
Er staat me nog een heleboel te wachten. Gelukkig ben ik niet op een Queeste. Hoop ik. Want dat is nog veel erger. Dan ben je verzekerd van bergen ellende voordat je als Held uit de strijd komt.
Godnondepielekes, heb ik wéér wat om over na te denken!
Grmblende groet,
Tjiiiiiiielp
Getsiederrie.
Weet je wat ik dacht? Ik dacht: jeej, ik ga op Avontuur, gezellig!
Hahahahaha! (O sorry, mag ik eigenlijk wel lachen tegen jou? Als het je geruststelt: het was een sarcastische lach. En Sarcasme is ook een beetje een zeurpiet natuurlijk.)
Ik was vergeten dat Avonturen altijd zó gaan. Dat je de deur uitstapt en in plaats van dat je naar rechts gaat, zoals altijd, ga je nu naar links en je loopt door. Met zo´n kriebel ergens ter hoogte van je hart die roept: hoeiiiiii, we waaien mee met waar de dag ons brengt, maar waar dat is, weet niemand! En je staat op een kruispunt, stil, en luistert naar iets waar je nooit naar luistert, maar het zit in jezelf en het weet precies waar dít te vinden is wat past bij dát waarvan je niet eens wist dat je het zocht.
Maar voordat je dat bereikt in een Avontuur, moet je eerst worstelen. Hoort er bij. Alle avonturiers worstelen zich te pletter. Soms ook echt. Met draken en struikrovers enzo, maar veel vaker met zichzelf. En hun gedachten. Hersenen lijken ook een beetje op worstelarmen nu ik er zo eens over nadenk.
In ieder geval. Ik had het eigenlijk wel kunnen weten. Dat Avonturen gaan over moeilijkheden en angsten overwinnen, vijanden trotseren, bergen beklimmen, keihard van je strijdros gezwaardvecht worden, in de cel gesmeten, eenzaam en verlaten zijn, vanalles verliezen wat je dierbaar is, hernieuwde moed vinden, hoopgevende ontmoetingen op onverwachte plekken, hinderlagen ontwijken en nieuwe vrienden maken.
Er staat me nog een heleboel te wachten. Gelukkig ben ik niet op een Queeste. Hoop ik. Want dat is nog veel erger. Dan ben je verzekerd van bergen ellende voordat je als Held uit de strijd komt.
Godnondepielekes, heb ik wéér wat om over na te denken!
Grmblende groet,
Tjiiiiiiielp
Abonneren op:
Posts (Atom)