als de wereld in mijn hoofd zou passen
zijn mijn ogen de rivier
in mijn oren ruist de zee
kom maar zwemmen
als je durft
het ene oor in
door het andere er uit
kopje op kopje onder
ik heb de zomer in mijn bol
Tjielp
....... don´t worry, nothing is under control .......
Posts tonen met het label hoofd. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hoofd. Alle posts tonen
zaterdag 27 april 2013
donderdag 4 april 2013
Dag Wandelende Tak (278),
ik leefde lang,
lang in gelukkige letters.
Tussen de regels vond ik vrienden en we
kwink;sloe-gen) elkaar op de schouders
en wanneer we dansten,
deelden we het denken dat we dansten.
Onze lichamen waren hoofden geworden waarin woorden
woonden die ons leven leefden.
In de wereld van mijn lijf en leden zag ik oude mensen. De
oude mensen bestonden uit niets dan lichamen.
Lichamen van porseleinen pijn.
Van ergens vandaan en nergens naar toe.
Uit rimpelige monden kwamen hakkelende woorden. Het leven was
geleden. De woorden woonden in cementen hoofden die wisten
dat het vroeger beter was en deden niet anders dan
zichzelf
beleefd
herhalen.
Ze
zeggen:
dat wat je ziet, word je,
de letters en de oude mensen.
Nu dans ik alleen nog
in de ee en de er en de wee en de aa en de es en de ee en
de ee en de en en de es van
er
was
eens
.
Tjielp
lang in gelukkige letters.
Tussen de regels vond ik vrienden en we
kwink;sloe-gen) elkaar op de schouders
en wanneer we dansten,
deelden we het denken dat we dansten.
Onze lichamen waren hoofden geworden waarin woorden
woonden die ons leven leefden.
In de wereld van mijn lijf en leden zag ik oude mensen. De
oude mensen bestonden uit niets dan lichamen.
Lichamen van porseleinen pijn.
Van ergens vandaan en nergens naar toe.
Uit rimpelige monden kwamen hakkelende woorden. Het leven was
geleden. De woorden woonden in cementen hoofden die wisten
dat het vroeger beter was en deden niet anders dan
zichzelf
beleefd
herhalen.
Ze
zeggen:
dat wat je ziet, word je,
de letters en de oude mensen.
Nu dans ik alleen nog
in de ee en de er en de wee en de aa en de es en de ee en
de ee en de en en de es van
er
was
eens
.
Tjielp
dinsdag 2 april 2013
Hoi 't Een of 't Ander (#276),
de lucht zit vol met nieuwe plannen. Steek je neus er maar eens in.
Nou?
Ruik je het?
Mmm.
Oe, daar komt er eentje aan met een kleine tweepersoonsfabriek en een schoorsteentje dat geen wolken, maar ideeën blaast er in. Ho, stop! Die is voor mij! Toch tenminste voor de helft!
Zo. Die past precies in mijn hoofd. Kijk, hij doet het al. Er warrelen verhalen van een enkele zin uit, en boekjes met ondenkbare woorden.
Ha! Nu komt er zelfs een mintgroene ijscokar met kersenrode biesjes aangewaaid. Ruik! Ik ben benieuwd waar díe naar toe gaat.
Voorbij waar ik ben zo te zien. Dat is niet erg. Ik kan kei goed zwaaien.
Tjielp
Nou?
Ruik je het?
Mmm.
Oe, daar komt er eentje aan met een kleine tweepersoonsfabriek en een schoorsteentje dat geen wolken, maar ideeën blaast er in. Ho, stop! Die is voor mij! Toch tenminste voor de helft!
Zo. Die past precies in mijn hoofd. Kijk, hij doet het al. Er warrelen verhalen van een enkele zin uit, en boekjes met ondenkbare woorden.
Ha! Nu komt er zelfs een mintgroene ijscokar met kersenrode biesjes aangewaaid. Ruik! Ik ben benieuwd waar díe naar toe gaat.
Voorbij waar ik ben zo te zien. Dat is niet erg. Ik kan kei goed zwaaien.
Tjielp
vrijdag 22 maart 2013
Voor Heug en Meug (#265),
nee, zegt mijn hoofd, vandaag krijg je niks. De winter heeft alle woorden opgegeten. Ik moet dringend nieuwe maken. Scheer je weg!
De brievenfabriek kraakt in zijn voegen.
De oostenwind trekt aan het dak
en roept
woei!
In de verte,
daar is het lente.
Tjielp
De brievenfabriek kraakt in zijn voegen.
De oostenwind trekt aan het dak
en roept
woei!
In de verte,
daar is het lente.
Tjielp
zaterdag 9 maart 2013
Dag Wedervaren (#252),
de dag is door mijn oor naar binnen geklommen en wil er niet meer uit. Ergens zal hij moeten wachten op de nacht. Waarom niet hier?
Boven op de berg van mijn gedachten zit hij te koekeloeren. Zijn benen willen bengelen, maar er is geen plaats.
Zijn hoofd stoot tegen het dak van het mijne. De dag is een reus.
Samen zijn we te groot om nog ergens heen te gaan. We blijven bij wat hier te vinden is.
Dat is niet erg.
Er komt tenslotte niet elke dag een wemelende reus logeren in mijn hoofd.
Tjielp
Boven op de berg van mijn gedachten zit hij te koekeloeren. Zijn benen willen bengelen, maar er is geen plaats.
Zijn hoofd stoot tegen het dak van het mijne. De dag is een reus.
Samen zijn we te groot om nog ergens heen te gaan. We blijven bij wat hier te vinden is.
Dat is niet erg.
Er komt tenslotte niet elke dag een wemelende reus logeren in mijn hoofd.
Tjielp
zondag 24 februari 2013
Hoi Poosje (#239),
weet je waar ik zin in heb?
In zomaar ergens heen wandelen met z´n twee en dat er, aan het eind ervan, een bankje staat met daarboven precies genoeg zonnestralen om vier wangen te verwarmen en een verte om naar te turen, het liefst iets met golfjes.
En dat we dan gaan zitten en niets zeggen en ik mijn hoofd op jouw schouder leg: niet zó dat ik me de hele tijd afvraag of mijn hoofd niet te groot is of dat jouw schouder te veel hoeken heeft, maar zó dat ik vergeet dat ik een hoofd heb en jij een schouder. En als we stil genoeg zijn en blijven staren zonder dat we willen zien wat we denken te moeten zien, worden onze gedachten maanreizigers.
En omdat zij dwarrelen,
dwarrelen
wij.
E n d a a r n a , a l s o n z e l i c h t e
v o e t e n e n o n z e
l u c h t i g e h a r t e n
m e t e e n
plof
weer op de aarde zijn geland, halen we een ijsje.
Toe!
Tjielp
In zomaar ergens heen wandelen met z´n twee en dat er, aan het eind ervan, een bankje staat met daarboven precies genoeg zonnestralen om vier wangen te verwarmen en een verte om naar te turen, het liefst iets met golfjes.
En dat we dan gaan zitten en niets zeggen en ik mijn hoofd op jouw schouder leg: niet zó dat ik me de hele tijd afvraag of mijn hoofd niet te groot is of dat jouw schouder te veel hoeken heeft, maar zó dat ik vergeet dat ik een hoofd heb en jij een schouder. En als we stil genoeg zijn en blijven staren zonder dat we willen zien wat we denken te moeten zien, worden onze gedachten maanreizigers.
En omdat zij dwarrelen,
dwarrelen
wij.
E n d a a r n a , a l s o n z e l i c h t e
v o e t e n e n o n z e
l u c h t i g e h a r t e n
m e t e e n
plof
weer op de aarde zijn geland, halen we een ijsje.
Toe!
Tjielp
vrijdag 8 februari 2013
Dag Stand van Zaken (#223),
wat ik zie vandaag is niet zo veel. En alles wat ik zie, bevindt zich buiten. Ik zie poes in zonneschijn. Ik zie wolken op weg. Ik zie bomen met geduld. De wind gaapt en duwt hier en daar lui een tak opzij.
Als ik mijn ogen dicht doe, is er niemand thuis. Niets te zien aan stilte. Dat is voor oren, niet voor ogen bedoeld. Er hangt geen briefje op mijn deur, want een hoofd is geen huis en geen huizen hebben geen deuren.
Mijn ogen zijn vensters, zeggen ze, dus daar door klim ik naar benee.
Klimop, klimaf.
De wereld is mijn achtertuin.
Tjielp
Als ik mijn ogen dicht doe, is er niemand thuis. Niets te zien aan stilte. Dat is voor oren, niet voor ogen bedoeld. Er hangt geen briefje op mijn deur, want een hoofd is geen huis en geen huizen hebben geen deuren.
Mijn ogen zijn vensters, zeggen ze, dus daar door klim ik naar benee.
Klimop, klimaf.
De wereld is mijn achtertuin.
Tjielp
maandag 4 februari 2013
Hoi Zeeleeuw (#219),
je woont sinds kort in mijn hoofd en daar ben ik blij mee. Elke keer als ik los wil zijn van alles, dan hoef ik alleen maar aan jou te denken en zie ik je zwieren op je rug met je ogen dicht en de allerdikste glimlach die ik ooit zag onder de allerbeste snor die er maar te vinden is. En dan zweef ik even met je mee.
Dat kan. Wist je dat? Als je goed van binnen naar buiten kijkt, dan komt er een beetje van buiten naar binnen en voor je het weet, vind je de hele wereld in jezelf.
Ik ben benieuwd waar je aan denkt onderweg, of je kriebels in je buik krijgt, of het water wijsjes zingt en of je nooit bang bent om te botsen.
Het lijkt me van niet. Dat jij ooit ergens bang voor bent, bedoel ik.
Van zwieren word je groot en sterk.
Tjielp
Dat kan. Wist je dat? Als je goed van binnen naar buiten kijkt, dan komt er een beetje van buiten naar binnen en voor je het weet, vind je de hele wereld in jezelf.
Ik ben benieuwd waar je aan denkt onderweg, of je kriebels in je buik krijgt, of het water wijsjes zingt en of je nooit bang bent om te botsen.
Het lijkt me van niet. Dat jij ooit ergens bang voor bent, bedoel ik.
Van zwieren word je groot en sterk.
Tjielp
zondag 3 februari 2013
Hoi Tjielp (#218),
dat had ik niet verwacht hè, om een brief van mij te krijgen! Ha, ik had ook nooit gedacht dat ik er één aan me zou schrijven. Sjonge, wat kan ik mijzelf toch ontzettend verrassen.
Eigenlijk schreef ik mij omdat er zoveel gedachten door mijn hoofd vliegen dat ik niets anders meer kon doen. Ik dacht aan het midden van de nacht, aarzelingen, het onbekende, reisjes, kijken met je ogen open en kijken met je ogen dicht, zwijgen, eigenlijk, alsof en over verloren moed en gelukkige vinders.
Ik zocht een plek om dat allemaal te bewaren en een brief is één van de meest geschikte plaatsen om iets op te bergen. Vind ik tenminste. En als dat niet zo zou zijn, zou ik nog steeds zeggen dat ik dat vond. Anders kon ik die hele Brievenfabriek wel opdoeken natuurlijk. En wat moet ik dan? Nou?
Weet ik het.
Rare dingen zijn het eigenlijk. Gedachten bedoel ik. Er moet altijd iets mee, valt me op. Ze komen niet gewoon langs (hé hallo, hoe is het!), ploffen neer op de bank en eten vrolijk zwijgend een borrelnootje mee. Nee, ze moeten zo nodig hun verhaal kwijt. En als ze de indruk hebben dat er niet naar ze geluisterd wordt, dan zeggen ze het nog wel een keer. Tot vervelens toe eigenlijk.
Het helpt niks om er andere gedachten op af te sturen. Daar gaan ze alleen maar steeds harder van gillen. Totdat je er genoeg van hebt omdat je hoofd bijna ontploft, ze onder je arm neemt, het raam open doet en ze er onverbiddelijk uit gooit. Of ze opstuurt in een brief naar jezelf natuurlijk.
Vinden ze niet erg. Ze lijken niets liever te willen dan de wijde wereld in. Hardop leven.
Hé, het valt me nu pas op dat dat precies is wat ik zelf ook graag wil.
Ahoi!
Tjielp
Eigenlijk schreef ik mij omdat er zoveel gedachten door mijn hoofd vliegen dat ik niets anders meer kon doen. Ik dacht aan het midden van de nacht, aarzelingen, het onbekende, reisjes, kijken met je ogen open en kijken met je ogen dicht, zwijgen, eigenlijk, alsof en over verloren moed en gelukkige vinders.
Ik zocht een plek om dat allemaal te bewaren en een brief is één van de meest geschikte plaatsen om iets op te bergen. Vind ik tenminste. En als dat niet zo zou zijn, zou ik nog steeds zeggen dat ik dat vond. Anders kon ik die hele Brievenfabriek wel opdoeken natuurlijk. En wat moet ik dan? Nou?
Weet ik het.
Rare dingen zijn het eigenlijk. Gedachten bedoel ik. Er moet altijd iets mee, valt me op. Ze komen niet gewoon langs (hé hallo, hoe is het!), ploffen neer op de bank en eten vrolijk zwijgend een borrelnootje mee. Nee, ze moeten zo nodig hun verhaal kwijt. En als ze de indruk hebben dat er niet naar ze geluisterd wordt, dan zeggen ze het nog wel een keer. Tot vervelens toe eigenlijk.
Het helpt niks om er andere gedachten op af te sturen. Daar gaan ze alleen maar steeds harder van gillen. Totdat je er genoeg van hebt omdat je hoofd bijna ontploft, ze onder je arm neemt, het raam open doet en ze er onverbiddelijk uit gooit. Of ze opstuurt in een brief naar jezelf natuurlijk.
Vinden ze niet erg. Ze lijken niets liever te willen dan de wijde wereld in. Hardop leven.
Hé, het valt me nu pas op dat dat precies is wat ik zelf ook graag wil.
Ahoi!
Tjielp
dinsdag 29 januari 2013
donderdag 27 december 2012
Hoi Verte (#180),
nou is het jaar bijna voorbij en ben ik nog steeds niet bij je op visite geweest. En eerlijk gezegd weet ik ook niet of ik je kan beloven om je in het nieuwe jaar met een bezoekje te vereren.
Ik ben namelijk sinds kort anders gaan denken over plannen, beloftes, voornemens en al dat soort zaken. Ik geloof dat ik ze niet zo goed vind werken. Tot nu toe hebben ze me in ieder geval nog niet bij jou gebracht.
Ik heb vandaag zelfs besloten eens een tijdje niets vooruit te willen. Ik hou er mee op te bedenken dat ik jou straks, wanneer ik de tijd geschikter acht, graag wil zien en dat ik die wens dan veilig in een laatje tussen mijn hersenkronkels opgeborgen hou tot dat moment is aangebroken. Ver weg in mijn hoofd van bewaring.
Willen verandert in moeten als je het te lang vasthoudt. En als dat eenmaal gebeurd is, kun je er niets meer aan doen. Moeten is onwrikbaar. Volgens mij werkt het veel beter om elke dag opnieuw om je heen te kijken en te zien wat er vandaag allemaal te willen is.
En als ik dan iedere dag doe wat ik op dat moment wil, dan kan het niet anders dan dat ik een keer ineens zomaar op je stoep sta. Of je er vervolgens bent, is weer een andere vraag. Misschien ging jij intussen precies de andere kant op.
Spannend hè, Verte!
Groet van Tjielp
ps. Dit is geen voornemen.
Ik ben namelijk sinds kort anders gaan denken over plannen, beloftes, voornemens en al dat soort zaken. Ik geloof dat ik ze niet zo goed vind werken. Tot nu toe hebben ze me in ieder geval nog niet bij jou gebracht.
Ik heb vandaag zelfs besloten eens een tijdje niets vooruit te willen. Ik hou er mee op te bedenken dat ik jou straks, wanneer ik de tijd geschikter acht, graag wil zien en dat ik die wens dan veilig in een laatje tussen mijn hersenkronkels opgeborgen hou tot dat moment is aangebroken. Ver weg in mijn hoofd van bewaring.
Willen verandert in moeten als je het te lang vasthoudt. En als dat eenmaal gebeurd is, kun je er niets meer aan doen. Moeten is onwrikbaar. Volgens mij werkt het veel beter om elke dag opnieuw om je heen te kijken en te zien wat er vandaag allemaal te willen is.
En als ik dan iedere dag doe wat ik op dat moment wil, dan kan het niet anders dan dat ik een keer ineens zomaar op je stoep sta. Of je er vervolgens bent, is weer een andere vraag. Misschien ging jij intussen precies de andere kant op.
Spannend hè, Verte!
Groet van Tjielp
ps. Dit is geen voornemen.
zondag 16 december 2012
Hoi Watjekouw (#169),
help! Kom je alsjeblieft snel langs? Er banjert al de hele dag een wriemelende octopus die nergens naar toe wil rond in mijn hersenpan. Zomaar hè! Zonder uitnodiging of iets! Hij luistert nergens naar, zwijgt in alle talen en lijkt er genoegen in te scheppen met al zijn armen in het rond te zwiepen alsof hij de koning der verdichtselen is. Hij glimlacht er zelfs bij. Ne osptch elsal ni de arw.
Dat kan zo niet langer. Ik wil dat ie ophoepelt. Ik hou best van visite, maar je moet er wel omheen kunnen lopen, vind ik.
Dus. Stof je spierballen af, neem je verwensingen mee en haast je, rep je.
Alvast dank en tot binnenkort. Ik kan niet wachten je eens in het echt te zien!
Tjielp
Dat kan zo niet langer. Ik wil dat ie ophoepelt. Ik hou best van visite, maar je moet er wel omheen kunnen lopen, vind ik.
Dus. Stof je spierballen af, neem je verwensingen mee en haast je, rep je.
Alvast dank en tot binnenkort. Ik kan niet wachten je eens in het echt te zien!
Tjielp
zondag 9 december 2012
Dag Onding (#162),
mijn
hoofd
is
een
herberg.
De
woorden
willen
niet
op
reis
vandaag.
Kijk,
zeggen
ze,
we
schrijven
hier
een
stapelbed
en
blijven
met
z´n
allen
slapen.
Welterusten
Tjielp.
hoofd
is
een
herberg.
De
woorden
willen
niet
op
reis
vandaag.
Kijk,
zeggen
ze,
we
schrijven
hier
een
stapelbed
en
blijven
met
z´n
allen
slapen.
Welterusten
Tjielp.
zondag 2 december 2012
zondag 25 november 2012
Hoi Vergeten (#148),
ik weet niet precies wat je doet met de dingen die niet in mijn hoofd achterblijven, maar ik zie zo voor me dat je ze uit elkaar rafelt en er dan van alles van knutselt.
Ontdekkingen bijvoorbeeld. En vermoedens. Uitvindingen, wensen, vondsten, dromen, ideeën.
En dat je die dan strooit over de wereld en stilletjes toekijkt wat waar naar toe dwarrelt, wie wat opvangt
en waar precies in een gezicht een glimlach werkelijk begint.
Tjielp
Ontdekkingen bijvoorbeeld. En vermoedens. Uitvindingen, wensen, vondsten, dromen, ideeën.
En dat je die dan strooit over de wereld en stilletjes toekijkt wat waar naar toe dwarrelt, wie wat opvangt
en waar precies in een gezicht een glimlach werkelijk begint.
Tjielp
vrijdag 16 november 2012
Hoi Wereld (#139),
ik snap niets van jou, wandel over je bol, eet je op, gil in je gezicht. Ik ben elke dag boos op je, geef het op, raap mezelf weer van je grond, stamp eens een keer (maar niet genoeg), vergeet, herzie, verwonder. Ik slaap in je lucht, zwaai naar je maan, en gloei in je zon. Ik waai alle kanten op. (De wind doet dat ook.)
Gek eigenlijk. Ik schrijf nu aan je, maar ik hoor bij jou. En schrijf dus ook aan mezelf. Misschien is dat wel altijd zo. Dat je eigenlijk, tegen wie je ook praat of zingt of schreeuwt, iets tegen jezelf aan het vertellen bent. Moet je maar eens opletten, Wereld, of dat bij jou ook zo is.
Kijk. Wat ik het meest ingewikkeld vind is dat ik je vaak niet herken. De wereld in mijn hoofd is niet dezelfde als die buiten mijn hoofd. Hoe kan dat? Want ik maak toch de wereld wanneer ik denk en droom en verzin? Is dat niet hoe alles wordt zoals het is? Ben jij niet een optelsom van alle kleine werelden in ieders hoofd? En zijn er dan niet zo veel dezelfde hoofden als het mijne?
Ik heb al vaak gehoord dat jij nu eenmaal niet in elkaar zit op de manier waarop ik dat denk of wens of vraag. Maar over wie zegt dat nou eigenlijk iets? Als iedereen zegt dat jij allesbehalve zó bent, is het zeer onwaarschijnlijk dat je dat ooit zal worden ook. Als je ergens niet in gelooft, dan bestaat het niet.
Als ik mijn ogen dicht heb, dan ben je er nog steeds. Geloof ik. Want hoe zit het anders met de dingen zonder hoofd? Die doen ook mee. Zij zien ons niet, maar wij zijn er toch. Wij zijn de enigen die altijd net doen alsof de dingen pas bestaan als we ze met onze eigen ogen hebben gezien.
Dag.
Heb het wonderschoon.
Tjielp
Gek eigenlijk. Ik schrijf nu aan je, maar ik hoor bij jou. En schrijf dus ook aan mezelf. Misschien is dat wel altijd zo. Dat je eigenlijk, tegen wie je ook praat of zingt of schreeuwt, iets tegen jezelf aan het vertellen bent. Moet je maar eens opletten, Wereld, of dat bij jou ook zo is.
Kijk. Wat ik het meest ingewikkeld vind is dat ik je vaak niet herken. De wereld in mijn hoofd is niet dezelfde als die buiten mijn hoofd. Hoe kan dat? Want ik maak toch de wereld wanneer ik denk en droom en verzin? Is dat niet hoe alles wordt zoals het is? Ben jij niet een optelsom van alle kleine werelden in ieders hoofd? En zijn er dan niet zo veel dezelfde hoofden als het mijne?
Ik heb al vaak gehoord dat jij nu eenmaal niet in elkaar zit op de manier waarop ik dat denk of wens of vraag. Maar over wie zegt dat nou eigenlijk iets? Als iedereen zegt dat jij allesbehalve zó bent, is het zeer onwaarschijnlijk dat je dat ooit zal worden ook. Als je ergens niet in gelooft, dan bestaat het niet.
Als ik mijn ogen dicht heb, dan ben je er nog steeds. Geloof ik. Want hoe zit het anders met de dingen zonder hoofd? Die doen ook mee. Zij zien ons niet, maar wij zijn er toch. Wij zijn de enigen die altijd net doen alsof de dingen pas bestaan als we ze met onze eigen ogen hebben gezien.
Dag.
Heb het wonderschoon.
Tjielp
woensdag 14 november 2012
Lieve Zolder (#137),
het liefst zou ik naar jou op vakantie gaan en hele dagen lang op een piepende oude schommelstoel bijna vergeten boekjes lezen, schatzoeken in het stof, een grote kist met rare jurken vinden, ze één voor één aantrekken en ook een keer tegelijk, naar krakerige liedjes luisteren op een grammofoon, springen op een bed met veren, zo veel mogelijk pirouettes draaien achter elkaar, uitgeteld onder een stapel donzen dekens door het dakraam naar de sterren kijken en dromen van levens van eerder en later.
Maar ik weet niet waar ik je kan vinden, behalve dicht onder het dak van mijn eigen hoofd.
Tjielp
Maar ik weet niet waar ik je kan vinden, behalve dicht onder het dak van mijn eigen hoofd.
Tjielp
maandag 29 oktober 2012
Hoi Ozewiezewozewiezewallakristalla (#121),
ik verveel me en dacht: ach, wat kan mij het schelen, ik schrijf die Ozewiezewo eens een brief. Nou. Zo gedacht, zo gedaan natuurlijk.
Weet je dat ik dat ik best eens vaker zou mogen doen? Doen wat ik denk, bedoel ik. In plaats van nog een keertje denken wat ik denk. Sommige dingen komen maar één keer voorbij en dan moet je snel zijn.
Aanwezig.
Niet zo zitten te slapen.
Het gaat voorbij, het gaat voorbij. Oude mensen. Dingen.
Trouwens, Ozewie, heb jij ook dat verveling gepaard gaat met elastieken ledematen? Als dat zo is, lijkt me dat lastig. Volgens mij heb jij daar hele kluwens van. Ik weet niet waarom ik dat denk, maar ik stel me jou voor met allemaal van die wapperende armen die uit je rug en schouders groeien en zweven door de lucht in slowmotion en daaronder een stel benen dat alle kanten op wil rennen. Ha! Als je het zo bekijkt is verveling eigenlijk wel een welkome afwisseling voor jou.
Maar goed. Heb je dan ook dat er te veel gedachten in je hoofd zijn, maar ze zitten met z´n allen op een plek waar je er net niet bij kunt. zodat je ze ook niet aan hun oren naar buiten kunt slingeren? En de bank zit niet lekker en de vloer staat niet lekker en favoriete liedjeszingers klinken ineens als ouwe zeurpieten en je kunt geen pepernoten meer eten omdat je lange tanden zo in de weg zitten?
Dat soort zaken, Oze, je weet wel.
Pfff.
Gelukkig is verveling een eendagsvlieg. Als je er tenminste een beetje aan toegeeft. Want dat is volgens mij wel de bedoeling. Dat je niks doet als je nergens zin in hebt. Ik ga mijn gedachten niet dwingen zich te openbaren als ze zich liever willen verstoppen. Wie weet zie ik ze nooit meer terug als ik dat wel doe!
Nou O., ik ga maar weer eens kijken of er hier iets in de buurt zwiert waar ik een beetje tegenaan kan schoppen. Dat wil nog weleens helpen.
Groetjes!
Tjielp
ps. Niet terugschrijven, hoor! Daar heb ik helemaal geen zin in.
pps. Zegt er nou nooit eens iemand tegen jou: Ozewiezewozewiezewie? Hahahaha, zou ik wel doen als ik mij was.
Weet je dat ik dat ik best eens vaker zou mogen doen? Doen wat ik denk, bedoel ik. In plaats van nog een keertje denken wat ik denk. Sommige dingen komen maar één keer voorbij en dan moet je snel zijn.
Aanwezig.
Niet zo zitten te slapen.
Het gaat voorbij, het gaat voorbij. Oude mensen. Dingen.
Trouwens, Ozewie, heb jij ook dat verveling gepaard gaat met elastieken ledematen? Als dat zo is, lijkt me dat lastig. Volgens mij heb jij daar hele kluwens van. Ik weet niet waarom ik dat denk, maar ik stel me jou voor met allemaal van die wapperende armen die uit je rug en schouders groeien en zweven door de lucht in slowmotion en daaronder een stel benen dat alle kanten op wil rennen. Ha! Als je het zo bekijkt is verveling eigenlijk wel een welkome afwisseling voor jou.
Maar goed. Heb je dan ook dat er te veel gedachten in je hoofd zijn, maar ze zitten met z´n allen op een plek waar je er net niet bij kunt. zodat je ze ook niet aan hun oren naar buiten kunt slingeren? En de bank zit niet lekker en de vloer staat niet lekker en favoriete liedjeszingers klinken ineens als ouwe zeurpieten en je kunt geen pepernoten meer eten omdat je lange tanden zo in de weg zitten?
Dat soort zaken, Oze, je weet wel.
Pfff.
Gelukkig is verveling een eendagsvlieg. Als je er tenminste een beetje aan toegeeft. Want dat is volgens mij wel de bedoeling. Dat je niks doet als je nergens zin in hebt. Ik ga mijn gedachten niet dwingen zich te openbaren als ze zich liever willen verstoppen. Wie weet zie ik ze nooit meer terug als ik dat wel doe!
Nou O., ik ga maar weer eens kijken of er hier iets in de buurt zwiert waar ik een beetje tegenaan kan schoppen. Dat wil nog weleens helpen.
Groetjes!
Tjielp
ps. Niet terugschrijven, hoor! Daar heb ik helemaal geen zin in.
pps. Zegt er nou nooit eens iemand tegen jou: Ozewiezewozewiezewie? Hahahaha, zou ik wel doen als ik mij was.
vrijdag 5 oktober 2012
Geacht Geheugen (#97),
wellicht kent u mij, maar meer waarschijnlijk is dat u zich met andere zaken bezighoudt. Voor mij geldt dat ik weet dat u bestaat en dat is natuurlijk iets heel anders dan iemand kennen. Ik geloof dat ik u dan eerst zou moeten begrijpen, maar dat is dus precies wat er mist.
Ik begrijp er zelfs helemaal niets van. Waarom onthoud ik zo weinig en anderen zo veel? Waarom raak ik steeds kwijt wat ik nodig heb en blijven de dingen die er niet toe doen plakken? (Of zijn de dingen die blijven plakken juist de dingen die er toe doen?) Ik dacht dat u degene was die zorgde voor herinneringen en de opslag van kennis, feiten en handige weetjes waar je anderen mee kunt verbluffen.
Ik stel me u zo voor als een streng ogend, oud mannetje - pince-nez op uw neus natuurlijk - in een bibliotheek van geordende laatjes en vakjes. En ik loop zelf rond en beleef, avonturier, verdwaal en lees, en hoef niets anders te doen dan alles wat ik zie en hoor zó door te sturen naar u. Ik wijs niet eens de weg. Ze vinden u vanzelf. Daar zorgt u wel voor. Ik doe alleen de deur open. Dat is al. Dacht ik.
Maar het werkt niet zo goed. Vind ik dan. Want u geeft niet zo vaak antwoord als ik u iets vraag. En laatst, toen ik uit armoede maar eens zelf de afdaling naar mijn bibliotheek van opgedane ervaringen maakte, was het enige wat ik zag een heel grote ongeordende berg verwaarloosde ideeën, gebroken belevenissen, halve citaten, verscheurde feiten, losse letters, een verbrijzelde pince-nez en geen enkel spoor van u.
Wat ik daar nu weer van moet denken weet ik niet. Waarschijnlijk liggen de gedachten die ik nodig heb om conclusies te verbinden ergens onderop de stapel.
Of misschien ligt ú daar wel.
Godmiljaar!
Houd moed, ik kom er aan!
Met haastige groet,
Tjielp
Ik begrijp er zelfs helemaal niets van. Waarom onthoud ik zo weinig en anderen zo veel? Waarom raak ik steeds kwijt wat ik nodig heb en blijven de dingen die er niet toe doen plakken? (Of zijn de dingen die blijven plakken juist de dingen die er toe doen?) Ik dacht dat u degene was die zorgde voor herinneringen en de opslag van kennis, feiten en handige weetjes waar je anderen mee kunt verbluffen.
Ik stel me u zo voor als een streng ogend, oud mannetje - pince-nez op uw neus natuurlijk - in een bibliotheek van geordende laatjes en vakjes. En ik loop zelf rond en beleef, avonturier, verdwaal en lees, en hoef niets anders te doen dan alles wat ik zie en hoor zó door te sturen naar u. Ik wijs niet eens de weg. Ze vinden u vanzelf. Daar zorgt u wel voor. Ik doe alleen de deur open. Dat is al. Dacht ik.
Maar het werkt niet zo goed. Vind ik dan. Want u geeft niet zo vaak antwoord als ik u iets vraag. En laatst, toen ik uit armoede maar eens zelf de afdaling naar mijn bibliotheek van opgedane ervaringen maakte, was het enige wat ik zag een heel grote ongeordende berg verwaarloosde ideeën, gebroken belevenissen, halve citaten, verscheurde feiten, losse letters, een verbrijzelde pince-nez en geen enkel spoor van u.
Wat ik daar nu weer van moet denken weet ik niet. Waarschijnlijk liggen de gedachten die ik nodig heb om conclusies te verbinden ergens onderop de stapel.
Of misschien ligt ú daar wel.
Godmiljaar!
Houd moed, ik kom er aan!
Met haastige groet,
Tjielp
donderdag 27 september 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)