Zeg Zeeschildpad (#202),

wij kennen elkaar niet, maar dat deert niets natuurlijk. Juist niet eigenlijk.
Stel je voor dat ik je wel zou kennen. Dan wist ik misschien dat je helemaal niet zo van brieven houdt, omdat het water ze onleesbaar maakt en je de hele nacht ligt te prakkiseren wiens en welke woorden het nou zouden zijn die speciaal aan jou waren geschreven bijvoorbeeld.
Of misschien vind je soms dat je per se een brief terug moet schrijven, terwijl je veel liever zwemmend op je rug naar de glinsteringen in de verte kijkt.
Wie weet zou ik er dan allang achter zijn dat je helemaal niets moet hebben van mijmeringen, nachtblauwe luchten of gedeelde verontwaardiging! Nou ja zeg! Dan zou ik dit helemaal niet kunnen schrijven!
Of vragen. Het kan maar zo dat je zo iemand bent die daar absoluut niet van gediend is. Wat dan, Zeeschildpad, wat dan? Aan wie zou ik dan moeten vragen hoe golven eruit zien aan de onderkant, of je ook kunt zingen onder water en waar de walvis slaapt?
Ammehoela!
Ik heb een voorstel.
Laten we voor altijd en eeuwig elkaars beste vreemdelingen blijven en van nu af aan enkel nog heel af en toe aan elkaar denken en elkaar dan de beminnelijkste eigenschappen toedichten. Ik denk bijvoorbeeld dat jij heel vermetel bent, Zeeschildpad. En onversaagd. Dat ook.



Tot nooit!

Tjielp

#197

Ps. (#95)

Sjee, mijn brief aan jou was nog maar nauwelijks op de post of wie staat er voor mijn deur? Nou Tjielp, wie denk je? Verlanglijst! En hij keek niet blij. Kan ik me wel voorstellen hoor, want hij zag er niet uit. Oud en moe. Hij draagt zo veel wensen met zich mee dat ze er aan de onderkant bijna vanaf vallen. Wensen worden zwaarder naarmate ze ouder worden. Dat weet jij net zo goed als ik, Tjielp. En ze hebben ook nogal de neiging om te ontsnappen als ze niet vervuld worden. Wat dat betreft lijken ze echt kei veel op Ideeën. Je mag niet van Verlanglijst verlangen dat hij dat allemaal maar in de gaten houdt, omdat jij daar geen zin in hebt. En je kunt zeker niet de hele tijd maar al je wensen op een grote hoop blijven gooien alsof het niks is. Het is geen wensput.
Nee Tjielp, dit valt me wederom van je tegen. Moet je 'm nou zien, onze Verlanglijst, er zit zelfs plakband op ´m en hij heeft spelfouten. Spelfouten! Dat kan toch niet zo! Verlanglijsten houden ervan om langzaamaan helemaal doorgestreept te worden, weetjewel. Daardoor kunnen ze ademen. En hebben ze weer open armen voor verse wensen die staan te springen.
Dus.
Nogmaals. Wat gaan we hier aan doen? Ik heb ook nog steeds niks gehoord op mijn eerdere brief. Ik weet niet wat je allemaal aan het doen bent, maar als ik over een week nog altijd geen antwoord van je heb ontvangen, kan ik niet anders dan maatregelen nemen. Of mijn conclusies trekken. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Misschien doe ik het wel allebei.

(Koekoek.)

Lieve Walvis (#47),

o wat had ik je graag willen zien! Jij staat op mijn verlanglijst! Nou ja, niet jijzelf, maar dat ik jou zie daarginds in de verte.
Maar ik was hier.
Mijn wensen kabbelen een beetje in mijn hoofd, zoals de zee schommelt om jou heen. En er maakt er geen één zulke mooie sprongetjes als jij dat kunt. Ik denk dat ze in slaap zijn gevallen door al dat heen-en-weer-gedein. En ikzelf ook een beetje. Want nu jij zo dichtbij was, bedacht ik me opeens dat de kans om jou per ongeluk te zien heel klein is als je in je huis en in je hoofd je wensen zit te wiegen. Met mijn ene voet in het zand, de ander op een kwal en met als horizon de zee, ben je al een stukje dichterbij. Ik, bedoel ik. Jij was immers dichterbij dan ooit.


Tjielp