Hoi Verhaaltje (#333),

ik ben naar je op zoek.
Je moet met een held die dat niet weet van zichzelf, een vriend met een voorliefde voor bramentaartjes, een dier met praatjes, een droef verlangen, gemompel, een wijze les, onverwachte woorden, een onderweg, een sterrenhemel, een dak, een stad, grapjes, een schommelstoel, krulletjes, vieren, een ontdekking, een glimlach en een voorzichtige duifgrijze liefde.
Mocht jij ook naar mij op zoek zijn, dan ben ik hier.
Kijk maar.
 
 
Tjielp!

#260

Beste Fouten (#217),

ik heb besloten om jullie voortaan met andere ogen te gaan bekijken. Een heus experiment. Dat is precies wat ik nodig heb. Om diverse redenen overigens, maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien. Het is het beste om zo min mogelijk te weten van tevoren.
Ik dacht wel, ik schrijf jullie even wat ik van plan ben voordat jullie denken: wat zit ze ons de hele tijd aan te staren alsof ze ons nog nooit gezien heeft? Hebben we wat van haar aan ofzo? Wat zit ze ons op de vingers te kijken? Heeft ze een oogje op ons? Zijn alle katten in de bomen op? En zijn dat nou argusogen?
Waarom kijkt ze scheel, zit haar ene oog dichtgeplakt, staat ze op haar kop, draagt ze een bril? Gluurde ze altijd al zo door haar oogharen heen?
Hoezo heeft ze haar ogen niet steeds allebei tegelijkertijd open of rolt ze er soms mee, knippert ze haar wimpers maar één keer per kwartier en sluipt ze de hele tijd rond met een loep, een verrekijker en een monocle?
Waarom? Hoe? Wááát?   
We kunnen er niet meer tegen! Jonge! We peren haar in elkaar! Hou ons tegen! Iemand! Hou ons tegen!

Niet doen. Nergens voor nodig.
Dat hóórt dus zo. Dat jullie het weten.
Misschien wordt het wel heel leuk. Dat kan zomaar.


Tjielp

#204

t

g

s

d

a

n

k

e

n

n

f

d

w

t

y

p

e

y

x

k

t

t

v

i

q

f

z

c

v

t

l

w

s

w

m

s

r

o

e

q

p

c

q

p

r

r

a

h

v

c

n

m

o

t

i

h

u

q

d

a

g

n

o

j

m

a

w

k

s

u

q

d

q

s

m

s

d

m

v

a

n

i

m

n

m

y

g

z

v

m

c

e

m

a

a

s

x

k

t

n

n

r

o

a

e

b

l

e

v

r

t

z

j

f

l

d

o

j

c

l

o

d

l

z

d

d

i

h

o

o

r

e

u

q

a

x

o

e

o

c

e

i

d

t

b

f

t

i

h

n

p

a

s

p

l

e

e

l

i

g

w

c

s

q

t

e

x

r

p

r

w

m

j

i

j

m

w

t

e

o

z

t

k

s

g

r

n

w

e

v

u

l

p

q

o

p

Zoek de volgende 20 woorden:

voorbij, groet, maar, kwam, hoor, van, zojuist, trammelant, gewandeld, te, jij, ook, tjielp, danken, op, pas, hier, dag, niets, hommeles

Beste Opsomming (#196),

• nu, laat ik vertellen over een koning en een koningin met een koninkrijk zo klein dat de inwoners op
• één hand te tellen waren: de koning, de koningin, een norse prinsen
• tweeling die dol op pluizige monsters was en een heks met 
• drie tanden die nooit haar verjaardag 
• vierde, zich vaak het
• vijfde wiel aan de wagen voelde en ook al had ze 
• zes van de 
• zeven schoonheden (ja, zelfs met die tanden) en verw
• achtte ze niet veel van het leven, zij was steeds meer ge
• negen het koninkrijk clandes
• tien te verlaten om eens op zoek te gaan naar zichz
• elf en na lang wikken en wegen trok zij op
• twaalf januari van het jaar tweeduizend
• dertien haar stoute schoenen aan en vertrok, geheel in stijl, midden in de nacht op haar bezemsteel en de maan was de enige die het zag gebeuren.

  
    Tjielp

Dag Lievelingsdag (#190),

het zou zo maar kunnen dat je al voorbij bent, maar ik kies er voor te denken dat dat niet zo is.
Ik ben nog nooit naar je op zoek gegaan. Misschien is zoeken niet voor alles de beste manier om iets te vinden, maar kan ik wel met allebei mijn ogen wat vaker op de uitkijk staan.
Hé! De kat heeft twee snorren, de zon schildert witte meeuwenbuiken roze, er klimt een briesje door het raam naar binnen!
Goh.
Zo zie je nog eens wat.


Tjielp

Ha die Kluts (#150),

ik heb helemaal genoeg van jou. Het ene moment ben je er wel en dan ineens ben je verdwenen. De godganse dag is heel de wereld bezig jou te zoeken, te vinden, te houden, door te geven en weer kwijt te raken. Jaar in, jaar uit. Soms denk ik dat ik je vind, maar dan blijkt het bij nader inzien toch iemand anders te zijn. Een hulpkluts waarschijnlijk. Inventief, maar het is niet waar je op hoopt. Ik denk dat ik je maar gewoon ga afschaffen.
Zo. Klaar.
Ik doe het voortaan zonder jou. Deed ik eigenlijk toch al. Misschien ga ik wel een petitie starten voor een klutsvrije wereld. Niet dat ik je bestaan ongeldig wil laten verklaren. Of je in de vergetelheid wil gooien. Nee, zo geniepig ben ik nou ook weer niet. Het lijkt me wel wat om je te geven aan iemand die jou echt nodig heeft. Dat we een wedstrijdje verbouwereren houden bijvoorbeeld en dat degene die de diepste sprakeloosheid kan veroorzaken bij een select, uit-de-war gezelschap jou wint.
Wat vind je ervan? Als ik jou was, zou ik er eens goed over nadenken, want deze kans krijg je maar één keer in je leven. Zo zijn kansen nou eenmaal. Daar doe je niks tegen.



Groeten van Tjielp

ps. Oja, zou je mijn lievelingssokken mee terug kunnen sturen? Die heb ik al in geen tijden meer gezien. Dank alvast!

Beste Huppeldepup (#119),

hoe is het met .... ehm ... jeetje ... nou...zeg ´t eens ... hoe heet het ook weer? Help me even. Ik ben het ineens echt helemaal kwijt. Wat wou ik nou ook alweer zeggen? O! Schrijven bedoel ik. Ik zie dat ik aan het schrijven ben. Pardon hoor.
Ehm ... Die ene die toen ... je weet wel! Gods..... dat kan ik nou niet uitstaan, hè! Het ligt op het puntje van mijn tong. Ik heb 'm bijna. Echt. Even wachten. Ik hoor mijn hersenen kraken.
Ja ... daar komt iets ... even geduld nog ... oef ...
Dinges! Ja, dat wou ik weten. Hoe het met Dinges is. Jonge jonge. Dat ging moeizaam.
Maar hoe kwam ik daar nou ook weer op?
Ehm.
Joehoe!
Iemand?
...
Hallo?



Tjielp 

Hoi Sokken (#117),

sjee, het heeft wel een hele tijd geduurd om te bedenken dat ik jullie natuurlijk ook een brief moet sturen. Ik bedoel. Zelfs Báárd kreeg al een brief en daar hou ik niet eens van!
Ik zie jullie elke dag, maar dat betekent niet dat ik jullie maar moet overslaan. Nee, niks daarvan. Ik neem jullie niet voor vanzelfsprekend. Hu!
Kijk maar! Een brief om te zeggen dat ik elke ochtend weer zin heb om jullie te zien. En nooit, maar dan ook nooit, zonder jullie zou kunnen. En ook niet zou willen trouwens. Nee! Stel je voor dat je in een warm-land-met-een-vriendelijk-briesje-ergens-in-de-buurt-van-de-evenaar zou wonen en elke dag op je blote voeten in je eigen tuintje zou moeten rondscharrelen waardoor je je zo lekker ongedwongen voelt. Brrr. Getsie. En daar heb je dan natuurlijk ook geen winkel waar ik kan gaan kijken welke van jullie nou echt bij mij horen. Voor van die dagen dat je het allemaal niet meer weet. Bij jullie weet ik het altijd! Kwestie van de juiste klik. Het is er of het is er niet. 
O, en wat ik ook zo leuk aan jullie vind is de manier waarop jullie aan de waslijn hangen. Er is niemand die dat zo aandoenlijk kan als jullie. Slapende konijnenoren. Och toch.
Ik mis jullie als jullie kwijt zijn. Wat is dat trouwens, over kwijt gesproken, dat er soms ineens eentje van jullie vandoor gaat en nergens meer te vinden is? Ongelofelijk hoor. Hele bergen mensen breken zich daar het hoofd over. Ik denk zelfs dat er meer mensen zijn die zich afvragen waar jullie toch naar toe verdwijnen dan dat er zijn die nadenken over waar wij zelf vandaan komen of naar toe gaan.
Trouwens. De meeste dingen die zo onvindbaar zijn, zijn door iets of iemand opgegeten. Maar daar wil ik verder niet over nadenken.
Wat wilde ik nou eigenlijk zeggen? Oja! Dat ik een held op sokken ben.
En blijf.


Tot morgen!

Tjielp

Dag Gat in de Markt (#99),

hoe doe je dat toch, zo onvindbaar blijven? Ik vind het knap. Er zijn zo veel mensen naar je op zoek en er zijn er maar heel weinig die ook daadwerkelijk bij jou uit komen.
Heej! Ik denk ineens...
...misschien is het een idee om wat met dat talent te doen! De interesse in verstoppen en verdwijnen groeit met de dag, want iedereen wordt natuurlijk steeds vindbaarder. Zou het nou niet leuk zijn om cursussen te gaan geven? Of lezingen! Ja, da´s een goeie! Bakken met geld verdien je met dat soort dingen. Heb ik gehoord. Er komen hordes mensen op af. Ik weet het zeker. Al is het alleen maar omdat ze jou graag willen vinden.
O. Dat is dan wel een nadeel. Dat ze dat dan ook doen. En dat is dan uiteraard weer niet zo goed voor je geloofwaardigheid als expert in onvindbaarheid.
Hmpf.
Laat maar.


Tjielp

Geacht Geheugen (#97),

wellicht kent u mij, maar meer waarschijnlijk is dat u zich met andere zaken bezighoudt. Voor mij geldt dat ik weet dat u bestaat en dat is natuurlijk iets heel anders dan iemand kennen. Ik geloof dat ik u dan eerst zou moeten begrijpen, maar dat is dus precies wat er mist.
Ik begrijp er zelfs helemaal niets van. Waarom onthoud ik zo weinig en anderen zo veel? Waarom raak ik steeds kwijt wat ik nodig heb en blijven de dingen die er niet toe doen plakken? (Of zijn de dingen die blijven plakken juist de dingen die er toe doen?) Ik dacht dat u degene was die zorgde voor herinneringen en de opslag van kennis, feiten en handige weetjes waar je anderen mee kunt verbluffen.
Ik stel me u zo voor als een streng ogend, oud mannetje - pince-nez op uw neus natuurlijk - in een bibliotheek van geordende laatjes en vakjes. En ik loop zelf rond en beleef, avonturier, verdwaal en lees, en hoef niets anders te doen dan alles wat ik zie en hoor zó door te sturen naar u. Ik wijs niet eens de weg. Ze vinden u vanzelf. Daar zorgt u wel voor. Ik doe alleen de deur open. Dat is al. Dacht ik.  
Maar het werkt niet zo goed. Vind ik dan. Want u geeft niet zo vaak antwoord als ik u iets vraag. En laatst, toen ik uit armoede maar eens zelf de afdaling naar mijn bibliotheek van opgedane ervaringen maakte, was het enige wat ik zag een heel grote ongeordende berg verwaarloosde ideeën, gebroken belevenissen, halve citaten, verscheurde feiten, losse letters, een verbrijzelde pince-nez en geen enkel spoor van u.
Wat ik daar nu weer van moet denken weet ik niet. Waarschijnlijk liggen de gedachten die ik nodig heb om conclusies te verbinden ergens onderop de stapel.

Of misschien ligt ú daar wel.
Godmiljaar!


Houd moed, ik kom er aan!

Met haastige groet,
Tjielp

Beste Lurven en Kladden (#74),

jarenlang al is er helemaal niemand die weet wie en waar jullie zijn. Maar dan ook echt niet. We hebben zelfs geen aanknopingspunten, behalve dan dat er een vermoeden bestaat dat jullie lichaamsdelen of iets soortgelijks zijn. Misschien zijn jullie wel uitgestorven.
Net als de staart. Er gaan geruchten dat we die ook één gehad hebben, maar dat ie er ergens onderweg afgevallen is en niemand weet waar. Ik geloof ook niet dat we ´m erg missen. Laat maar lekker liggen.
Nee. Het enige wat we weten is jullie in Eén Adem wonen (of hebben gewoond natuurlijk, ik weet niet of je daar mag blijven als je eenmaal uitgestorven bent, mocht dat het geval zijn natuurlijk).
Maar goed. Dat is dan ook alles. Bovendien woont er zoveel in Eén Adem: Hak, Tak, Kommer, Kwel, Huisje, Boompje, Beestje. Om maar eens wat te noemen. Dat is dus nauwelijks een aanwijzing te noemen.
Wat mij zo verbaast is dat niemand ooit op het idee gekomen is om jullie een brief te schrijven en het gewoon eens te vragen. Tssss. Ongelofelijk. Nee heb je en ja kun je krijgen. (Wonen die niet ook in Eén Adem trouwens?)
Tjongejonge. Als ík er toch niet was! Waar zou het dan in gódsnaam heengaan met de wereld, vraag ik me weleens af.


Toedeloe,

Tjielp

Beste Concentratie (#66),

jij bent ver te zoeken als je kwijt bent. Dat zegt men. Die mededeling gaat over het algemeen gepaard met rollende ogen en een heel dikke zucht, zoals je misschien wel weet. (Ik deed dat ook zo hoor! Sorry.)
Maar ik dacht nu ineens: ik kan het ook positief bekijken. Het is in ieder geval een duidelijke aanwijzing waar ik naar toe moet, mocht ik je kwijt zijn en nog willen vinden ook. Misschien kan ik er eens heen!
Ver.
Het klinkt heel exotisch.
Ik bedenk me wel, nu ik dit schrijf, dat ik jou eigenlijk eerst nodig heb om jou te zoeken. Dat is onmogelijk! Heb je dat zelf bedacht? Is het omdat je eigenlijk niet gevonden wíl worden? Of omdat je alleen aanwezig wil zijn als je daar zelf zin in hebt? Een klein autoriteitsprobleempje? Ja, dat is het, hè? Geef maar toe!
Wat rebels! Tjeempie. Ik dacht altijd dat jij zo'n braverik was. Nou nou nou. Het moet wel het een en ander bij je los hebben gemaakt.
Die verte.
Vind je het leuk als ik een keer met je mee ga? Ik word er wel nieuwsgierig van.


Tjielp

Aan: De Le..er . (#36),

Je ben. kwij.! Help! Waar ben je gebleven?
Mijn wereld kan nie. zonder jou! Dan had er niemand meer een .huis, bes.aa. mijn allerliefs.e lievelingsliedje van vroeger ineens nie. meer, is één leuker dan .wee, was er nergens .roos. en had ik gis.eren een gevulde .omaa. in mijn mond.
Kom .erug alsjeblief.! Zonder jou raken de Dingen in de war. En ben ik zelf ook nergens meer.
Hoor maar...

.jielp .jielp!

Dag Maan (#33),

snotverdorie, ik denk dat ik er toch aan moet geloven. Als ik al een plan had toen ik hier aan begon, was het om enkel gezellige en lieve briefjes in de rondte te strooien en zo alleen maar frisse en zwierige avonturen te beleven. Maar dat gaat helemaal niet als er de hele dag allemaal Dingen zijn die zich ermee bemoeien.
Paniek is er al vanaf het begin van mijn ontdekkingstocht bij. Godmiljaar, wat een strontvervelend sujet is dat. Ik heb ´m alláng een brief geschreven waarin ik netjes suggereerde vooral maar eens op te hoepelen, maar hij luistert niet. Af en toe verdwijnt hij, maar dan stuurt ie Angst om hem te vervangen. Die doet net alsof hij het allemaal niet zo serieus bedoelt, maar ondertussen zit ie heel geniepig in m´n hersenen te knijpen.
Dan heb je nog Buik die nogal pijnlijk van zich doet spreken als ie het ergens niet mee eens is en de laatste tijd is Keel aan het protesteren door zich zo klein mogelijk te maken, waardoor ik de hele tijd zo´n dikke frons op mijn hoofd heb en dat hoort helemáál niet bij avonturen beleven. Vind ik.
Dus.
Er moet iets gebeuren, geloof ik, maar ik weet niet goed wat. Ik dacht dat jij misschien wat zinnigs wist, omdat je zo wijs bent enzo en je staat er net wat verder van af dan de meeste Dingen.
Hmpf. Je gaat vast roepen dat ik de confrontatie aan moet, hè? Ja, ik weet het al. Dat vind ik nou echt iets voor jou. Moet ik zeker brieven schrijven aan al die ongewenste metgezellen die me het leven zuur maken. Demonen verslaan en al die toestanden.
Bah.
Nou Maan, ik dank je voor de tips. Je hebt gelijk hoor, helaas. Morgen schrijf ik een brief aan Angst. Getsie. Gezellig. Ik heb er nu al zin in.

Veel plezier vanavond met je weerwolvenconcert!


Tjielp

Hoi Klaagmuur (#24),

sinds kort ben ik klaarblijkelijk op Avontuur en ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Het is heel anders dan ik van te voren dacht. Er komt bijvoorbeeld een hele hoop Twijfel bij kijken. En Onzekerheid. Elke dag weer, hè Klaagmuur, elke dag!
Getsiederrie.
Weet je wat ik dacht? Ik dacht: jeej, ik ga op Avontuur, gezellig!
Hahahahaha! (O sorry, mag ik eigenlijk wel lachen tegen jou? Als het je geruststelt: het was een sarcastische lach. En Sarcasme is ook een beetje een zeurpiet natuurlijk.)
Ik was vergeten dat Avonturen altijd zó gaan. Dat je de deur uitstapt en in plaats van dat je naar rechts gaat, zoals altijd, ga je nu naar links en je loopt door. Met zo´n kriebel ergens ter hoogte van je hart die roept: hoeiiiiii, we waaien mee met waar de dag ons brengt, maar waar dat is, weet niemand! En je staat op een kruispunt, stil, en luistert naar iets waar je nooit naar luistert, maar het zit in jezelf en het weet precies waar dít te vinden is wat past bij dát waarvan je niet eens wist dat je het zocht.
Maar voordat je dat bereikt in een Avontuur, moet je eerst worstelen. Hoort er bij. Alle avonturiers worstelen zich te pletter. Soms ook echt. Met draken en struikrovers enzo, maar veel vaker met zichzelf. En hun gedachten. Hersenen lijken ook een beetje op worstelarmen nu ik er zo eens over nadenk.
In ieder geval. Ik had het eigenlijk wel kunnen weten. Dat Avonturen gaan over moeilijkheden en angsten overwinnen, vijanden trotseren, bergen beklimmen, keihard van je strijdros gezwaardvecht worden, in de cel gesmeten, eenzaam en verlaten zijn, vanalles verliezen wat je dierbaar is, hernieuwde moed vinden, hoopgevende ontmoetingen op onverwachte plekken, hinderlagen ontwijken en nieuwe vrienden maken.
Er staat me nog een heleboel te wachten. Gelukkig ben ik niet op een Queeste. Hoop ik. Want dat is nog veel erger. Dan ben je verzekerd van bergen ellende voordat je als Held uit de strijd komt.


Godnondepielekes, heb ik wéér wat om over na te denken!


Grmblende groet,

Tjiiiiiiielp

Dag Tjielp (#23),

normaal gesproken doe ik nooit of te nimmer uitspraken over mijzelf of enig ander onderwerp, noch beantwoord ik brieven vol vragen die enigszins dwaas aandoen, maar voor deze ene keer maak ik een uitzondering. Dat heb je bepaald niet te danken aan de manier waarop je gekozen hebt je vrijpostige vragen te formuleren. De reden dat ik je brief van 21 juli jongstleden beantwoord is, omdat ik het gevoel heb dat je een beetje in de knoop zit met jezelf en ik iemand ben die van ontwarren houd.
Wat je dient te weten is het volgende. Ik ben niet de enige. Bedoelingen zijn er in allerlei soorten en maten. Je kunt ons weten, zien, vermijden, hebben, missen, zoeken en ontdekken. Onder andere. Maar het gaat er om dat je ons vindt. Wij doen zelf niets. Wij zijn. En wachten tot we gevonden worden.
En dat betekent dat jij op zoek moet. Aan de bak, Tjielp. Hup! Je bent op Avontuur! Als je dan toch zo graag een Bedoeling wil, dan is dat jouw Bedoeling voor nu: Ga Op Zoek! Hou op met freaken. En schrijf geen rare brieven aan Bedoelingen, Oren of Toeval, maar stel vragen waarvan je de antwoorden echt wil weten. Als je dan toch op Ontdekkingstocht bent, ontdek de Dingen die je nog niet weet. Bedoelingen houden er niet van om opgejaagd te worden. Ze worden het liefst verrassend gevonden.
Kortom. Laat ons met rust. Dit is mijn eerste en laatste brief.


Met minzame groet,


Beste Bedoeling

Aan Zon (#15),

hier Tjielp van het sproetenbevrijdingsfront - stop - situatie loopt volkomen uit hand - stop - gestippelde medemens verlaat straatbeeld in rap tempo - stop - haast geboden - stop - kom terug - stop - nu!

Stop.

Dag Huisjemeteentuineneenboomerin (#9),

o,
ergens sta je geduldig te wachten op zondagen vol murmelend geluk, poezen die rollen in gras-met-boterbloemen, we eten appeltjes uit de tuin, draaien plaatjes in de woonkamer, doen dansjes op de houten vloer, we slapen op de zolder met de houten balken, in de verte rijdt de trein, we nemen geitjes en drie kippen, schrijven briefjes aan elkaar, de keuken heeft een tafel met een krant erop en eitjes, in de kelder woont geen spook en in de boom hangt een schommel voor als we ons vervelen vanwege zoveel zorgeloosheid en we nodig eens al wiebelend in de verte moeten staren, hartgrondig zuchten en met onze lamlendige voeten tegen die godverdomse grassprieten aan schoppen.

Tot later als ik groot ben !

Tjielp