Dag Praatje (#340),

ergens op de wereld staat een onooglijk kantoortje vol met keurige dametjes die de wonderen van de dag beheren. Typen, controleren, archiveren, corrigeren.
Ze werken onafgebroken, zonder te neuriën . Hun gezicht is verlaten door hun glimlach, maar dat deert hen niet.
Binnenin zijn zij veel groter dan je van de buitenkant kunt zien. Daar woont, niet verder vertellen, het glunderen van de hemel.
Wonder
wel
waar. 



Tjielp

Best Doen (#305),

je kunt het ook
overslaan
er aan voorbij gaan
laten wat is
voor de volgende
voor iedereen of liever nog
niemand

je kunt het
voor je houden
niet vertellen
met je meenemen
in je gedachten je hart
of je graf
de zee

je kunt
kijken
of het een eigen weg vindt
een eigen maat houdt
wat het betekent als het aan zichzelf
ligt



Tjielp

#302

#189

#183

Hoi Tjielp (#161),

allereerst wil ik je mijn excuses aanbieden voor het feit dat het al heel wat meer dan honderd dagen geleden is dat je mij een brief stuurde en ik nu pas gelegenheid heb gevonden om te reageren. Het spijt mij zeer.
Ter verdediging kan ik aanvoeren dat mijn intenties aanzienlijk sneller zijn dan mijn handelingen, maar dat ik behoorlijk veel last ondervind van horten en stoten. Ik weet niet of je ze kent Tjielp, maar die zorgen danig voor vertraging en dat verklaart weeral het gapende gat tussen mijn wil en mijn wapenfeiten.
Mijn hele familie is er overigens mee behept. Wij groeien en worden geknipt, beginnen opnieuw en worden gemaaid. Dit leidt ertoe dat wij een ietwat complexe relatie hebben met de continuïteit in ons bestaan. Gesprekken gaan moeizaam, want wij worden elke keer onderbroken. Het kortwieken neemt een deel van ons mee en vaak zijn dat precies de zaken waar we op dat moment mee bezig zijn.
Jouw vraag is zodoende talloze keren verdwenen en pas enige tijd later weer opgedoken. We zijn met velen en, ook al is het een uitdaging om tot een gezamenlijk standpunt te komen als je ontelbaar bent en artikel 4.b van de graswet voorschrijft dat besluiten altijd unaniem genomen moeten worden, we raken nooit iets voor altijd kwijt. Er is steevast een spriet die weet waar we gebleven waren, ook al is het een hele toestand om uit te zoeken wie nou precies wat bewaard heeft.
Dit alles zorgt er evenwel voor dat men vrijgevig met zijn tijd moet zijn en geduld een schone zaak is wanneer men ons een vraagstuk toespeelt. Bovendien houden wij er van om alles tot in detail uit te pluizen en zijn we lang van stof. Misschien komt dat omdat wij over het algemeen zo kort worden gehouden.
Hoe dan ook. Hoewel wij lang met elkaar hebben gesproken over je vraag kan ik over de uitkomst van onze discussie kort zijn: nee, ik kan je niet vertellen hoe je kunt bereiken wat wij hebben bereikt op geurgebied. Ons familierecept is eeuwenoud en wordt langer dan wij ons kunnen heugen van generatie op generatie doorgegeven door middel van langdurige rituelen en met behulp van de taal van het wuiven, dat misschien wel wat lijkt op dat armetierige gezwaai van jullie mensen, maar veel subtieler is en dusdanig verweven met ons groen-zijn dat het welhaast onmogelijk is om zelfs maar een begin te maken met uitleggen hoe wij ruiken zoals wij ruiken. Laat staan wat de onderliggende betekenis is. Hahaha. Pardon. Maar de gedachte alleen al doet me grinniken.
Nee. Zonder ons geheim zouden we niet zijn wie we zijn. En daar houden we niet zo van.
Ik hoop dat je onze beslissing kunt respecteren.


Ik zie je in het voorjaar!



Groeten,

Gras

Pssst Tjielp (#145),

ik weet niet of er iemand in de buurt is, maar misschien is het beter om deze brief in je eentje te lezen. Helemaal alleen, bedoel ik dan, dus zelfs zonder meneer Tjielp. Je weet tenslotte maar nooit hoe de dingen lopen.
Okee, ben je er klaar voor? Ja?
Ik heb een eiland voor je gevonden! Voor je eerste wens, weet je nog! Tadaaaa!
Het lag zomaar ergens te slingeren en het was verder van niemand, dus heb ik het voor je meegenomen. Het is een knapperd, kan ik je alvast verklappen. Ik weet dat je nu nog geen tijd hebt voor vakantie, dus ik zal ´m goed voor je bewaren op een geheime plek met een beetje zon en genoeg water, zodat ie niet verpietert enzo, want dat zou verschrikkelijk zonde zijn. Je hoort te zijner tijd wel waar dat is. Nu is het het beste als je zo min mogelijk concrete informatie hebt. Niet dat we iets verkeerd hebben gedaan natuurlijk! Gewoon. Voor de zekerheid. Vertrouw me maar. Ik weet waar ik het over heb.
Nou. Genoeg administratieve zaken. Hoe vind je het? Had je zeker niet verwacht, hè? Ha! Wat ben ik toch een toffe peer. Ongelofelijk. Al zeg ik het zelf. Maar ik weet heus wel dat jij dat ook vindt hoor, Tjielp. Toch? Jawel!


Tot later!

Koekoek

ps. Het is waarschijnlijk het beste om deze brief meteen te vernietigen nadat je 'm gelezen hebt. En schrijf ook voorlopig niet terug. Ik neem wel weer contact met je op als de kust veilig is. En maak je geen zorgen. Verlanglijst en ik zijn onvindbaar, laat dat maar aan mij over. We hebben zo veel hagelslag meegenomen dat we wel een jaar of drie kunnen wegblijven. Mocht dat nodig zijn. Ik verwacht van niet. Ik denk niet dat ik het überhaupt zo lang uithoud met Verlanglijst. Wist je dat ik elke ochtend moet luisteren naar ellenlange verhalen over wat hij allemaal gedroomd heeft en ik moet nog opletten ook, want op het eind verwacht hij dat ik er een interpretatie op los laat en hij houdt niet op met zeuren totdat hij er één heeft gehoord waar hij van gaat glimmen. Afschuwelijk. Maar goed. Ik doe het allemaal voor jou.
Dus. 
pps. Tabee!

#86

Psssst Geheim (#14),

Beste Potige Smurf (#10),

ik heb het je nooit verteld, maar jij was mijn eerste liefde. Ik was zes. Ik denk dat het kwam door het hartje op je arm, want mijn lievelingskleur was in ieder geval niet blauw. Ik moet er eerlijk bij vertellen dat ik ook een zwak had voor Knutselsmurf, want die kon tenminste echt iets en had toch niet zo veel spatjes.
Toen ik in de eerste klas van de lagere school op het schoolplein stond en enthousiast vertelde over mijn liefde voor jou, werd ik heel hard uitgelachen. Jij bleek helemaal niet in het echt te bestaan. En als iets niet bestaat, kun je ook niet verliefd op worden, zo bulderden mijn wijsneuzige klasgenootjes.
(Later ontdekte ik op ongeveer gelijke wijze hetzelfde over Sinterklaas, maar daar was ik nooit verliefd op gelukkig.)
Ook al heb je nooit geweten van mijn verliefdheid en alles daar om heen, ik wilde je toch mijn excuses maken. Omdat ik niet eens eerst nog een beetje heb getwijfeld aan jouw bestaan, maar je gewoon, hup, de deur uit heb gesmurfd.
Dus. Ehm. Sorry. Je bestaat wèl.

Het ga je goed en doe de groeten aan Knutselsmurf!

Tjielp