Tot Slot (#365),

aan het begin van dit jaar in brieven had ik geen enkel idee waaraan ik begon en nu ik bij het eind er van aangekomen ben, weet ik niet precies waar ik mee ophoud.
Dat dit de laatste brief is weet ik wel. Ik heb zin om te zwijgen voor een tijdje, want het is tenslotte vanuit stilte dat iets de mogelijkheid heeft om te ontstaan. Ik kan bijna niet wachten om te ontdekken wat dat nou weer zal zijn.
Vanaf morgen is alles anders.
Ik ga verhuizen naar een andere stad. Ik krijg een tuin vol gras voor jubeltenen en blote benen. Er woont een kikker die wat knorrig lijkt, maar die vast meevalt als je 'm wat beter kent. Er is een boom om te omhelzen als er niemand kijkt. Ik ga turen naar de balken aan het plafond en eens horen wat er langs komt waaien in mijn kop als ik ergens anders ben dan waar ik heel lang was.
Het was mijn bedoeling om van mijzelf een maker te maken. Dat is gelukt. Een beginnend maker, dan toch, want één van de dingen die ik heb geleerd het afgelopen jaar is dat de wereld, die je zoekt en van jezelf is, veel groter is dan je van tevoren dacht als je 'm eenmaal hebt gevonden en er binnen bent gestapt. 
Dankjewel liefste mensen, voor het dagelijks lezen, meeleven, aanmoedigen, adopteren en terugschrijven. Sjonge, zullen we een potje dansen om het te vieren? Het is zomer!


Adieu!



Dikke zoen,

Tjielp

Hoei Tjielp (#359),

het is zover! Vandaag hebben wij de sleutels gekregen van ons eigen huisjemeteentuineneenboomerin.
Tadaaaaaaaaaa!

Had je niet gedacht zeker! Gelukkig heb ik zelf nóóit getwijfeld. Daar doe ik niet aan. Waarom zou ik? Heb je anders wel eens gehoord van een aarzelende held? Nou? Nee, dat dacht ik ook.
De hele dag al springt iedereen in het rond van zoveel avontuur ineens. De plannen vliegen me om de oren. Berwtje heeft besloten dat hij een vakkundig huisvrouw wil worden. Hij wil plots niets liever dan leren hoe hij koekjes moet bakken, een moestuin aanleggen, augurken inmaken, vlierbloesemsiroop bottelen, frambozenjam maken, elleboogstukken breien, beenwarmers haken en zijn eigen keukenschort naaien. Ik weet niet waar het allemaal vandaan komt, maar hij houdt bijna niet meer op met praten en zijn wangen worden hoe langer hoe roder. Blosjes blijken hem erg goed te staan.
Verlanglijscht zit ondertussen te loeien dat nu, na het ternauwernood overleven van allerlei zeer traumatische erbarmelijkheden, eindelijk de tijd is gekomen om zijn eigen wens in vervulling te laten gaan en dat wij heus niet moeten denken dat Verlanglijschten geen wensen van zichzelf kunnen hebben, want hij wil toevallig al sinds wensenheugenis het allerliefscht Wenschboom worden en niemand, maar dan ook niemand hoeft het in zijn hoofd te halen om hem daarvan te weerhouden of hij zal wel eens laten zien hoe meedogenloos hij kan zijn. Nou. En dan kijkt hij natuurlijk op karakteristieke wijze vervaarlijk om zich heen, wat tegenwoordig nogal aandoenlijk is, omdat hij sinds kort een piepklein kuiltje in zijn wang heeft dat er met geen mogelijkheid meer uit gaat. En nee Tjielp, dat zeg ik heus niet tegen 'm, wees maar niet bang.
Anyway. Waar was ik? Ja, kei veel plannen dus. Nou, die lijken me allemaal zo gefikst. Hoe moeilijk kan het zijn? We hebben een boom, we hebben een verwensbare Verlanglijscht , we hebben een overijverig Berwtje. Huppetee, niks meer aan doen. Kan ik tenminste ongestoord koekeloeren naar onze spiksplinternieuwe horizon.
Hè toch, het wordt een beetje een lang verslag, sorry hoor. Maar het is dan ook de allerlaatste. Tjielp, mattie, het was aangenaam door jou bedacht te worden. Ons avontuur was mieters, maar het is snetverderrie tijd om er eentje van mezelf te gaan beleven. En dat geldt voor ons allemaal. Wij zijn nog lang niet klaar met bestaan.
Veel succes met de sluiting van de Brievenfabriek over een paar dagen. Berwtje doet je de groeten en vraagt of je zin hebt om eens een keer een kersentaartje te komen eten en o, Verlanglijscht buldert of ik je wil waarschuwen voor het zwarte gat. Bij deze.
Pas goed op jezelf.


Ahoy!


Koekoek

ps. Het adoptiebureau is tot nader order gesloten.. Ik kan geen zielenpoot meer zien. Snotmiljaar, ook helden hebben vakantie nodig.

Ahoy Tjielp (#353),

Koekoek hier! Alles goed daar bij jou in de Brievenfabriek? Warm zeker? Hier ligt Berwtje in een plasje aan mijn voeten. Hij kabbelt heel erg knap. Af en toe roept hij blub en borrelt hij een beetje over mijn tenen heen. Ik vermoed dat het zijn binnenpretjes zijn, want ze kriebelen nogal.
Tegenover me eet Verlanglijscht zijn drieëntwintigste zwartebessenijsco van vandaag. Hij kweekt een zwartebessenbaard, omdat hij serieus genomen wil worden ondanks dat hij tegenwoordig glimlacht en hij heeft ergens gelezen dat een baard ontzag opwekt. Ondertussen oefent hij het optrekken van zijn linkerwenkbrauw. Om het geheel af te maken, zegt ie. 
Yep. Zo gaat het hier. Soms vraag ik me af waar ik het allemaal aan te danken heb, maar goed.
Hoe staat het inmiddels met het huisjemeteentuineneenboomerin? Dat wil je natuurlijk weten, hè Tjielp? Nou, wij weten het ook niet. Allemaal niet. En als ik ergens niet tegen kan, is het wel niks weten. Want ik weet altijd alles, als je dat maar weet! Hebben wij weer. Gaan we eindelijk bijna met ons eigen avontuur beginnen, is het een treuzelend avontuur.


Snotmiljaarse groeten,

Koekoek

#341

Saluut Koekoek (#336),

oef, ik zie net dat ik je schabouwelijk lang niet heb geschreven. Sorry hoor, ik ben een schandelijk luie epistelier, dat blijkt maar weer. Nou moet ik zeggen dat ik ook heus wel wat te doen heb natuurlijk. Elke dag een brief schrijven is niet niks. Sjonge! Dat kun je je misschien niet voorstellen Koekoek, maar schrijven gaat niet zonder verschrikkelijk te lijden. En lijden kost nou eenmaal ontzettend veel tijd, dat weet iedereen.
Wel heb ik al je brieven met stijgende bewondering gelezen en dat wil wat zeggen, want daar hou ik niet eens van. Je bent een heuse held, Koekoek, ik ben trots op je.
Hoe ging het verder met het huisjemeteentuineneenboomerin? Is Verlanglijscht inmiddels uitgemonkeld of wat? Als hij nog steeds zit te zeuren over dat er te weinig van hem overblijft nu al die wensen aan de lopende band vervuld worden, dan moet je het maar zeggen. Verzin ik er gewoon een paar nieuwe bij.
Over Verlanglijscht gesproken: meneer Tjielp en ik hebben vandaag ge-guerillagardened of hoe zeg je zoiets? Wij kochten bloemetjes, togen naar een vergeten landje om de hoek, plantten daar, zonder aan iemand te vragen of het mocht, zo hup onze wildgroei in het gras, deden een pirouette tussendoor en voelden ons ongehoord rebels.
Kijk, zo zag het er uit:

Daarna struinden we door de boterbloemen, tuurden naar wat bootjes, de golven, de verte, de grond en dachten heel even aan alles wat lief was en voorbij.



Tjielp


ps. Wil je tegen Berwtje zeggen dat, ook al is er zo nu en dan wel eens een einde in zicht en lijkt soms plotseling alles op te houden met bestaan, er altijd en overal Berwtjes zullen zijn? Niet vergeten, hoor!

Oehoe Tjiehielp (#320),

mag ik even? Ik hoor dat je tegenwoordig zit te miepen mijmeren over eindes en dat soort zaken. Ik weet niet precies wat je voor ogen hebt, want je hult je zoals gewoonlijk weer eens in stilzwijgen, maar ik ben nog láng niet aan mijn einde toe. Nondekei! Ik besta zelfs niet eens een heel jaar; ik ben nog lang niet uit-geavonturierd. Dat je het even weet.
Tjongejonge. En dan heb ik geeneens verteld hoe Berwtje op de geruchten heeft gereageerd! Het is dat ie maar één stokje heeft om vanaf te vallen, maar anders was ie nu nóg bezig.
Anyway. Ik laat me er niet door afschrikken. Nog in geen miljoenmiljard jaar. Ik ga onverdroten door. Zo ben ik.
Vandaag vond ik bijvoorbeeld een heel aardig huisjemeteentuineneenboomerin. Jaja. Dat je niet denkt dat ik me alleen maar met gebakken lucht bezig hou. Niks daarvan, beste Tjielp, kijk maar. Tadááá!

Berwtje viel bijna flauw van zo veel romantiek. Nou heeft ie daar blijkbaar toch al een handje van, maar goed. Wist je trouwens dat hij, behalve op binnenpretjes, ook erg dol is op brandladders? Hij durfde er niet op, maar hij kon niet ophouden er foto´s van te maken. Het zijn er 87 om precies te zijn. Het is wat.
Verlanglijscht is wat minder enthousiast. Als je heel goed kijkt, zie je ´m hier in de boomhut (ja, er is boomhut in de tuin, het is toch niet te geloven!) stuurs voor zich uit zitten te monkelen.

Ik weet niet wat het is met Verlanglijscht, maar die allereerste glimlach vorige week heeft iets bij hem los gemaakt. Levenslust of zoiets dergelijks. Ik betrapte hem gister op een pretoog, toen Berwtje achterover van de keukenstoel viel. Dit huisjemeteentuineneenboommètboomhuterin, in een andere stad nog wel, zou drie wensen ineen vervullen. Drie! Dan is er één klap een stuk minder Verlanglijscht op de wereld en ik heb het vermoeden dat hij nu net de wenselijkheid van zijn eigen bestaan aan het heroverwegen is. Of nou ja, Berwtje kwam met de theorie, maar die is al voor de derde keer 87 foto´s aan het herschikken, dus.
We zullen zien. Ik hou je op de hoogte natuurlijk. Dat zou iedereen eens moeten doen.
Nou. Ik ga een uiltje knappen. Je hebt geen idéé hoe het is om een hele dag rond te sjouwen met een brandtrapfanaat en een boomhutfluisteraar. Werkelijk.

Ajuus!


Koekoek

#257

Lieve Mme. Pia-Pia (#231),

gefeliciteerd met het verwezenlijken van één van jullie wensen: een yurtopeenbergmeteenpingpongtafel! Hourra!
Sjongejonge, dat het gelukt is! Incroyable! Hebben jullie daar jullie eigen Coucou voor of doen jullie dat helemaal zelf?
Nu kan Monsieur Pia-Pia eindelijk luidkeels liederen zingen en naar hartelust edelweissstamppot maken. Ik zie hem al op een bergtop staan: zijn onverwoestbare snor wapperend in de wind, een borstkas vol met frisse lucht en opborrelende deuntjes en Albert naast hem die verwoed probeert zijn liedjes te vangen alsof het vogeltjes zijn.
Hoe is het met Albert eigenlijk? Spint hij nog steeds harder dan jullie kunnen praten? Ik ben benieuwd of hij zal schrikken van zijn eigen echo. Prrrrrt ... Rrrrrt ... Rrt ... T.
Enfin. Wanneer gaan jullie verhuizen? Mogen de bijen mee? En waar verheug je je het meest op?
Hier is alles goed. De snor van meneer Tjielp wil godzijdank nog steeds niet doorkomen en vannacht droomde ik van lange schaduwen die woorden schreven in het gras.


Bonne chance!


Mme. Tjielp

Hoi Karma (#207),

ik weet niet hoor, maar ik heb zo´n idee dat jij de hele tijd mijn brieven aan het onderscheppen en aan het lezen bent. Het is anders toch wel heel erg toevallig dat ik maar een brief over geduld hoef te krijgen en het mijne is pardoes op. Of laatst schreef ik over rodekool en nu ligt er plots eentje in mijn keukenkast een beetje angstvallig om zich heen te kijken. Zonder iets te vragen of zeggen, hè! Uit het niets! Op zijn minst is het verdacht, Karma.
Ik had er nooit zo over nagedacht, maar ik stuur elke dag handenvol woorden de lucht in en daar zit van alles. In de lucht, bedoel ik. Wie weet wat mijn woorden allemaal meemaken voordat ze bij hun plaats van bestemming zijn aangekomen! Misschien botsen ze tegen wolkenkrabbers, worden ze gestoken door driftige hommels of geraakt door de bliksem, vallen ze te vroeg naar beneden of te laat, komen ze terecht in wervelstormen, worden ze gestolen door onverlaten, raken ze de weg kwijt, zichzelf of elkaar! Ik moet er maar niet te veel over nadenken. Er kan van alles misgaan! 
Jij woont er ook. Daar in de lucht. Dat lijkt me tenminste wel de meest geschikte plek om te verblijven als je doet wat ik denk dat jij doet. Je hebt goed overzicht en veel ruimte, je bent lekker wendbaar en dichtbij de zon, er zijn altijd wel ergens een stuk of wat wolken om af en toe een tukje in te doen, je kunt liedjes zingen met de vogels en zo nu en dan kriebelt er opeens een regenboog aan je tenen. Wat wil je nog meer?
Een brief natuurlijk! Je hoogsteigen brief! Een heuse! Van de Brievenfabriek! Ja, dat ik daar nog niet eerder aan had gedacht! (Ik weet wel hoe dat komt hoor, want ik dacht er sowieso pas gister aan dat jij misschien wel eens achter allerlei dubieuze zaken zou kunnen zitten. Leuk dubieus, bedoel ik, hè! Niet de ongure variant, nee, denk dat maar niet!)
In ieder geval. Hier is ie dan! Ik hoop dat je ´m leuk vindt.


Groet,

Tjielp


ps. O, en zou je er misschien voor kunnen zorgen dat dat huisjemeteentuineneenboomerin nou eindelijk eens een keer van de grond komt of heb je precies dáár dan weer over heen gelezen zeker?

#183

Ps. (#95)

Sjee, mijn brief aan jou was nog maar nauwelijks op de post of wie staat er voor mijn deur? Nou Tjielp, wie denk je? Verlanglijst! En hij keek niet blij. Kan ik me wel voorstellen hoor, want hij zag er niet uit. Oud en moe. Hij draagt zo veel wensen met zich mee dat ze er aan de onderkant bijna vanaf vallen. Wensen worden zwaarder naarmate ze ouder worden. Dat weet jij net zo goed als ik, Tjielp. En ze hebben ook nogal de neiging om te ontsnappen als ze niet vervuld worden. Wat dat betreft lijken ze echt kei veel op Ideeën. Je mag niet van Verlanglijst verlangen dat hij dat allemaal maar in de gaten houdt, omdat jij daar geen zin in hebt. En je kunt zeker niet de hele tijd maar al je wensen op een grote hoop blijven gooien alsof het niks is. Het is geen wensput.
Nee Tjielp, dit valt me wederom van je tegen. Moet je 'm nou zien, onze Verlanglijst, er zit zelfs plakband op ´m en hij heeft spelfouten. Spelfouten! Dat kan toch niet zo! Verlanglijsten houden ervan om langzaamaan helemaal doorgestreept te worden, weetjewel. Daardoor kunnen ze ademen. En hebben ze weer open armen voor verse wensen die staan te springen.
Dus.
Nogmaals. Wat gaan we hier aan doen? Ik heb ook nog steeds niks gehoord op mijn eerdere brief. Ik weet niet wat je allemaal aan het doen bent, maar als ik over een week nog altijd geen antwoord van je heb ontvangen, kan ik niet anders dan maatregelen nemen. Of mijn conclusies trekken. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Misschien doe ik het wel allebei.

(Koekoek.)

Dag Huisjemeteentuineneenboomerin (#9),

o,
ergens sta je geduldig te wachten op zondagen vol murmelend geluk, poezen die rollen in gras-met-boterbloemen, we eten appeltjes uit de tuin, draaien plaatjes in de woonkamer, doen dansjes op de houten vloer, we slapen op de zolder met de houten balken, in de verte rijdt de trein, we nemen geitjes en drie kippen, schrijven briefjes aan elkaar, de keuken heeft een tafel met een krant erop en eitjes, in de kelder woont geen spook en in de boom hangt een schommel voor als we ons vervelen vanwege zoveel zorgeloosheid en we nodig eens al wiebelend in de verte moeten staren, hartgrondig zuchten en met onze lamlendige voeten tegen die godverdomse grassprieten aan schoppen.

Tot later als ik groot ben !

Tjielp