Lief Gemoed (#317),

Lief Thuis (#310),

soms woon ik in de wind en
als die er niet is in de lucht
niet van die verre blauwe maar de gewone
die er is die je niet ziet die tussen jou en mij in
dan lijkt het wel alsof ik dichterbij ben
dichter bij jou mij niet gezien
alles waait weg daarbuiten mezelf
buiten mijzelf



Tjielp

Dag Kiekje (#282),

blauwe wolken in een witte lucht,
dat moet ik onthouden dacht ik, want
wat doe je anders met dingen die andersom zijn.
Het lukt nooit:
wolken willen waaien waar de wind woont
en mijn hoofd vergiet
éénpersoonsbuitjes van vergeten.


Tjielp

Beste Bekende Weg (#255),

weet jij waarom ik het ene moment van alles lijk te weten en het volgende vergeten ben dat er ooit iets was wat ik wist? Ik onthoud namelijk maar niet dat ik hier ben.
Hier!  
En niet daar.
En om dán om me heen te kijken wat hier eigenlijk allemaal is: kijk, dan ben ik alweer ginds.
Misschien beland ik iedere keer opnieuw
hier,
in plaats van daar,
om uit te vinden hoe te blijven voordat ik verder ga.


Tjielp

#220

-----------------------------------------------
Beste Welletjes,

graag zou ik je willen uitnodigen voor mijn verjaardag. 
Wist je dat niemand mij ooit vierde? Altijd gaat alle aandacht uit naar nietmachine. Het is nietmachine voor en nietmachine na, maar zonder mij bakt hij er helemaal niets van. Bovendien bestond ik veel en veel eerder dan hij, kan ik je vertellen, en ben ik nog van koninklijke huize ook!
Ik heb er genoeg van, Welletjes. Vanaf heden vier ik mezelf! Kom je slagroomtaartjes eten? Ik geef een klein feestje voor twee. Ik weet tenslotte niet eens of ik wel van vieren hou.
Je bent van harte welkom vanaf .....
NU!

Vriendelijke groeten,
Nietjes 


ps. Neem vooral presentjes mee. Dan kunnen we uitproberen of ik dat op prijs stel. Hetzelfde geldt natuurlijk voor slingers, ballonnen, vlaggen, confetti, bloemetjes en toeters. O, en als we dan toch bezig zijn, neem dan ook maar een verrassing mee. Wie weet wat ik dáár nu weer van vind! 
Bedankt hoor! 
-----------------------------------------------

Lieve Mme. Pia-Pia (#176),

merde (excusez le mot)! Ik ben een oelewapper! Een flapdrol! Un oeuf! Hebben jullie het einde van de wereld eigenlijk wel overleefd daar aan de andere kant van het wormgat?
Mon dieu, ik heb er helemaal niet aan gedacht dat het voor jullie best eens een heel ander verhaal kan zijn! Tot vandaag natuurlijk, want anders schreef ik deze brief nu niet.
Olala, wat een toestand!
Ik hoop dat het meevalt en alleen de snor van Monsieur Pia-Pia per ongeluk vergaan is.
S'il vous plaît.



Adieu!


Mme. Tjielp

Hoi Vergeten (#148),

ik weet niet precies wat je doet met de dingen die niet in mijn hoofd achterblijven, maar ik zie zo voor me dat je ze uit elkaar rafelt en er dan van alles van knutselt.
Ontdekkingen bijvoorbeeld. En vermoedens. Uitvindingen, wensen, vondsten, dromen, ideeën.
En dat je die dan strooit over de wereld en stilletjes toekijkt wat waar naar toe dwarrelt, wie wat opvangt
en waar precies in een gezicht een glimlach werkelijk begint.

Tjielp

Hoi Wilde Weg (#133),

ik kocht laatst een piepklein, oud boekje en dit is wat ik vond toen ik het opensloeg:
Vredig slenteren witte wolken, dik van geluk, door den zondagmorgen, aan de vertelselblauwe lucht.
Nou? Wat vind je? Mooi hè? Vooral die lucht. Vertelselblauw. O, zo lieflijk. Ik val bijna van mijn stokje, zo schoon. Ik denk dat jij er ook wel wat van kan gebruiken, Wilde Weg.
Doe maar eens je ogen dicht.
Sssst.
Zie het voor je, het wollig wit dat ligt te luieren onder de dichtende hemel, en neem er een klein hapje van. Probeer maar. Er is genoeg. Het kan niet op, alleen vergeten raken. Zachtjesaan. Mmmmm, lekker hè?
Niet boeren na het eten, alsjeblieft!
Zuchten. Dat mag wel. Diep en bedachtzaam zuchten.


Eet smakelijk.


Tjielp

Beste Huppeldepup (#119),

hoe is het met .... ehm ... jeetje ... nou...zeg ´t eens ... hoe heet het ook weer? Help me even. Ik ben het ineens echt helemaal kwijt. Wat wou ik nou ook alweer zeggen? O! Schrijven bedoel ik. Ik zie dat ik aan het schrijven ben. Pardon hoor.
Ehm ... Die ene die toen ... je weet wel! Gods..... dat kan ik nou niet uitstaan, hè! Het ligt op het puntje van mijn tong. Ik heb 'm bijna. Echt. Even wachten. Ik hoor mijn hersenen kraken.
Ja ... daar komt iets ... even geduld nog ... oef ...
Dinges! Ja, dat wou ik weten. Hoe het met Dinges is. Jonge jonge. Dat ging moeizaam.
Maar hoe kwam ik daar nou ook weer op?
Ehm.
Joehoe!
Iemand?
...
Hallo?



Tjielp 

Dag Luisterend Oor (#105),

soms hè, dan weet ik het niet meer. Of, nou ja, best vaak eigenlijk. Meestal is dat nadat ik eerst heel luidruchtig heb zitten rondblaten hoe het in elkaar zit allemaal en onderwijl zo een beetje vergenoegd met mezelf en het leven heb zitten te glimmen. Dan kan ik er eigenlijk al vanuit gaan dat het niet lang meer duurt voor ik weer eens op een willekeurige ochtend, niet ver van hier, wakker word en bemerk dat ik al mijn verworven zekerheden ergens heb achtergelaten in mijn slaap. Misschien dienen ze wel als betaalmiddel in dromen. Eén keer vliegen kost anderhalve zekerheid. Zoiets.
Toch vergeet ik het elke keer weer.
Ach ja, je krijgt er best wel wat voor terug eigenlijk. Vragen bijvoorbeeld.
Soms hè, Luisterend Oor, heb ik zo'n zin om eens een buitensporig gemene brief de deur uit te doen. Om maar eens wat te noemen. Of eentje met maar één woord. Of met zulke lelijke woorden dat het pijn doet aan je ogen. Of met helemaal niks er in. Een brief waarvan iedereen in de war raakt. Of waarin ik verkondig alles vanaf nu heel stom te vinden. Tot nader order. Of waarin ik precies het tegenovergestelde schrijf van wat ik bedoel. Buiten de lijntjes spring. Mijn ongezouten mening geef. Of de brui er aan. Oe. Dat zou ik zo graag willen. Soms hè, soms!
Ik doe het niet natuurlijk. Nee, stel je voor. Straks vinden de Dingen me niet meer aardig! En dan?
Ja. En dan? Wat is er voorbij mijn eigen grenzen van wat mag en wat niet?
Die vraag lag vanochtend, achter een zootje stoffige gedachten die me bozig aan zaten te kijken zodra ik wakker werd en mijn eerste oog open deed, keurig te wachten tot ik ´m op zou rapen. En dat deed ik.
Oeioeioeioeioeioeioei!
Er gebeurde niet zo veel eigenlijk. Misschien komt het nog.


Poep!
(Kijk. Daar heb je het al.)


Tjielp

Geacht Geheugen (#97),

wellicht kent u mij, maar meer waarschijnlijk is dat u zich met andere zaken bezighoudt. Voor mij geldt dat ik weet dat u bestaat en dat is natuurlijk iets heel anders dan iemand kennen. Ik geloof dat ik u dan eerst zou moeten begrijpen, maar dat is dus precies wat er mist.
Ik begrijp er zelfs helemaal niets van. Waarom onthoud ik zo weinig en anderen zo veel? Waarom raak ik steeds kwijt wat ik nodig heb en blijven de dingen die er niet toe doen plakken? (Of zijn de dingen die blijven plakken juist de dingen die er toe doen?) Ik dacht dat u degene was die zorgde voor herinneringen en de opslag van kennis, feiten en handige weetjes waar je anderen mee kunt verbluffen.
Ik stel me u zo voor als een streng ogend, oud mannetje - pince-nez op uw neus natuurlijk - in een bibliotheek van geordende laatjes en vakjes. En ik loop zelf rond en beleef, avonturier, verdwaal en lees, en hoef niets anders te doen dan alles wat ik zie en hoor zó door te sturen naar u. Ik wijs niet eens de weg. Ze vinden u vanzelf. Daar zorgt u wel voor. Ik doe alleen de deur open. Dat is al. Dacht ik.  
Maar het werkt niet zo goed. Vind ik dan. Want u geeft niet zo vaak antwoord als ik u iets vraag. En laatst, toen ik uit armoede maar eens zelf de afdaling naar mijn bibliotheek van opgedane ervaringen maakte, was het enige wat ik zag een heel grote ongeordende berg verwaarloosde ideeën, gebroken belevenissen, halve citaten, verscheurde feiten, losse letters, een verbrijzelde pince-nez en geen enkel spoor van u.
Wat ik daar nu weer van moet denken weet ik niet. Waarschijnlijk liggen de gedachten die ik nodig heb om conclusies te verbinden ergens onderop de stapel.

Of misschien ligt ú daar wel.
Godmiljaar!


Houd moed, ik kom er aan!

Met haastige groet,
Tjielp

Beste Dingen (#78),

jullie zijn een stuk weerbarstiger dan ik dacht van tevoren. Mijn brieven botsen nogal eens. Zo voel ik dat althans. Soms breken ze onderweg in duizend-en-één stukjes uit elkaar. En ik daardoor ook een beetje.
Het geeft niet. Ik vraag me alleen weleens af waarom.
Misschien had ik jullie eerst moeten vragen of jullie wel zin hadden in de woorden die ik jullie stuur. Daar heb ik vooraf niet over gedacht. Ik ben gewoon begonnen.
Het is niet dat ik niet veel denk. Juist wel. Maar niet aan dat soort zaken. Ik doe meer aan herkauwen. Daar heb je eigenlijk niks aan. Je krijgt er glazige ogen van. En een zwaar gemoed.
Doen. Dat hoort bij jullie. En ik geloof ook dat dat de reden is dat ik jullie steeds maar weer lastig val met al mijn brieven. Ik ben op zoek naar hoe dat werkt. Doen, bedoel ik. Ik vergeet vaak dat het bestaat. Want ik denk. En als ik me herinner dat er mogelijkheden te over zijn in Doen, dan draaien mijn handen zich spontaan om van schrik. (O mijn God, hoe moet dat? Dat denkt mijn Denken, maar Denken is, naar het zich laat aanzien, soms dus niets anders dan moeilijk Doen.)
Dit is het. En ik vertel het jullie omdat ik mijzelf wil blijven herinneren.
Mijn brieven zijn bedoeld om te spelen, te experimenteren, te mijmeren, te onderzoeken, te leren. Ik schrijf om de Dingen te vinden die bij mij horen en waar ik graag bij pas. Wil ik op Reis, blieft mijn hoofd een Hoedje, ben ik liever Alleen dan dat ik lief ben met z´n twee?
Ik heb zin in helderheid, frisse plannen, nieuwe vergezichten.
Want ik ben nog lang niet af. Ik kom pas net kijken.


Tjielp

Dag Ruisen (#67),

zullen we een keertje van plaats verwisselen? Dat ik ruis en jij tjielpt, bedoel ik. Een dagje ofzo.
Bij jou lijkt alles zo vanzelf te gaan. Niet dat het me gemakkelijk lijkt om te ruisen, hoor Ruisen! Zo bedoel ik het helemaal niet.
Maar jij hóórt gewoon zo.
Je bestáát.
Weetjewel.
Ik besta ook natuurlijk weetikwel. Maar tjielpen is er een stuk minder lang dan ruisen.
Jij zingt al eeuwen en eeuwen je liedjes in alle oren die ooit op de wereld waren. Dat zijn er nogal wat. En nog steeds klink je niet moe.
Vind ik. Maar ik weet niet hoe je vroeger was. Misschien was je wel veel kwieker. Of juist zo luidruchtig dat er niemand meer met elkaar kon praten, zodat ze wel andere dingen móesten doen. Zoals het vuur uitvinden en dat soort zaken.
Ik weet het niet. En het maakt me ook niet uit.
Ik ben blij dat mijn oren je weer ontdekt hebben. Heb ik je wel eens verteld dat ik je een poosje vergeten was?
Woestijntijd was dat.

                .tjielp.

                                                                            .tjielp.
                                                                .tjielp.
                                   .tjielp.
                                                                                   
         .tjielp.

Hoi Wiedeweerga (#40),

het is lang geleden dat ik wat van je hoorde, maar ik weet nog heel goed wie je bent. Je bent een beetje aan het verdwijnen uit de monden en oren van de mensen, zo lijkt het, en ik begin je te missen. Ik weet niet hoe het zit met jou, want misschien bevalt het stille leven je wel, maar ik zat zo eens te fantaseren hoe ik je kan redden. Je waart zó dicht rond de rand van de vergetelheid. En wie daar eenmaal invalt, komt niet zo snel meer terug. Zelfs jij niet.
Mijn plan is om je aan iemand cadeau te doen. Tadááá! Wat vind je? Aan een leuk iemand dan trouwens natuurlijk, hè! Ik weet er wel een paar die jou precies op waarde zouden schatten. Dan zou ik je in een snoezig doosje doen en je instoppen met vloeipapier en zo ga je dan je nieuwe leven tegemoet. Als kostbaarheid. Want kostbaarheden zijn zeldzame dingen. Net zoals jij.
Zou je eens rond willen vragen daar aan die rand van de vergetelheid? De laatste keer dat ik bijvoorbeeld Vermaledijd zag, bevond hij zich ook ergens in die contreien. Als er nou meer Dingen enthousiast zijn, kunnen we misschien zelfs een winkeltje beginnen. Of een Bijna-Vergeten-Dingen-Uitleen. Zoiets.
Ik stuur je wel even een schetsje mee. Dan weet je een beetje wat ik bedoel.



Tot gauw, Wiedeweerga, pas goed op jezelf!


Veel liefs,

Tjielp