Van Kwartet (#361)

Saluut Koekoek (#336),

oef, ik zie net dat ik je schabouwelijk lang niet heb geschreven. Sorry hoor, ik ben een schandelijk luie epistelier, dat blijkt maar weer. Nou moet ik zeggen dat ik ook heus wel wat te doen heb natuurlijk. Elke dag een brief schrijven is niet niks. Sjonge! Dat kun je je misschien niet voorstellen Koekoek, maar schrijven gaat niet zonder verschrikkelijk te lijden. En lijden kost nou eenmaal ontzettend veel tijd, dat weet iedereen.
Wel heb ik al je brieven met stijgende bewondering gelezen en dat wil wat zeggen, want daar hou ik niet eens van. Je bent een heuse held, Koekoek, ik ben trots op je.
Hoe ging het verder met het huisjemeteentuineneenboomerin? Is Verlanglijscht inmiddels uitgemonkeld of wat? Als hij nog steeds zit te zeuren over dat er te weinig van hem overblijft nu al die wensen aan de lopende band vervuld worden, dan moet je het maar zeggen. Verzin ik er gewoon een paar nieuwe bij.
Over Verlanglijscht gesproken: meneer Tjielp en ik hebben vandaag ge-guerillagardened of hoe zeg je zoiets? Wij kochten bloemetjes, togen naar een vergeten landje om de hoek, plantten daar, zonder aan iemand te vragen of het mocht, zo hup onze wildgroei in het gras, deden een pirouette tussendoor en voelden ons ongehoord rebels.
Kijk, zo zag het er uit:

Daarna struinden we door de boterbloemen, tuurden naar wat bootjes, de golven, de verte, de grond en dachten heel even aan alles wat lief was en voorbij.



Tjielp


ps. Wil je tegen Berwtje zeggen dat, ook al is er zo nu en dan wel eens een einde in zicht en lijkt soms plotseling alles op te houden met bestaan, er altijd en overal Berwtjes zullen zijn? Niet vergeten, hoor!

#324

Lief Gemoed (#317),

Geachte Ontregeling (#268)

1. ik mag uit de bocht vliegen
2. ik mag me bedenken
3. ik mag op iemand lijken
4. ik mag op niemand lijken
5. ik mag wanhopen
6. ik mag de moed verliezen
7. ik mag stampvoeten
8. ik mag alleen zijn
9. ik mag niets willen
10. ik mag onbedaarlijk huilen
11. ik mag een twijfelachtig bestaan leiden
12. ik mag onbegrepen worden
13. ik mag me laten overrompelen
14. ik mag er niets van snappen
15. naag tiu tnak eredna ed seicrep gam ki
16. ik mag jammeren
17. ik mag ellenlange lijsten maken
18. ik mag me vervelen
19. ik mag anderen vervelen
20. ik mag onverschillig zijn
21. ik mag me zorgen maken
22. ik mag ontroostbaar zijn
23. ik mag het behang van de muren trekken
24. ik mag grommen
25. ik mag me generen
26. ik mag mislukken
27. ik mag me herhalen
28. ik mag me herhalen
29. ik mag oerend saai zijn
30. ik mag me schamen
31. ik mag in de war zijn
32. ik mag het niet weten
33. ik mag de weg kwijt zijn
34. ik mag spijt hebben
35. ik mag er geen heil meer in zien
36. ik mag er een puinhoop van maken
37. ik mag zwijgen
38. ik mag ratelen
39. ik mag onzin uitkramen
40. ik mag moeilijk doen
41. ik mag verloren zijn
42. ik mag halverwege een zi
43. ik mag betreuren
44. ik mag het beter weten
45. ik mag missen
46. ik mag uitstellen
47. ik mag vergeten
48. ik mag me aanstellen
49. ik mag bang zijn
50. ik mag afhaken
51. ik mag jou! ja, jij daar!
52. je mag doorgaan
53. je mag je schouders laten zakken
54. je mag jezelf een compliment geven
55. je mag schaterlachen
56. je mag je verheugen
57. je mag de zon liefhebben
58. je mag in wonderen geloven
59. je mag zwaaien naar onbekenden
60. je mag de wereld op zijn kop zien
61. je mag je tenen laten jubelen
62. je mag jezelf opnieuw uitvinden
63. je mag jezelf opnieuw benoemen
64. je mag het zelf weten
65. je mag kussen
66. je mag eerlijk zijn
67. je mag vertrouwen hebben
68. je mag alles willen
69. je mag nergens aan denken
70. je mag op blote voeten lopen
71. je mag begrijpen
72. je mag ansichtkaarten sturen overal vandaan en naar toe
73. je mag onverwacht ontmoeten
74. je mag cadeautjes geven die je zelf had willen hebben
75. je mag vragen stellen
76. je mag je dromen voor jezelf houden
77. je mag met zonder jas naar buiten 
78. je mag schapen aaien of anders een ezel
79. je mag heimelijk glimlachen
80. je mag lummelen
81. je mag dansen
82. je mag elkaar geheimen vertellen
83. je mag gedichten lezen
84. je mag turen naar de wolken
85. je mag wakker zijn als iedereen slaapt
86. je mag doezelen
87. je mag pootjebaden
88. je mag vrienden zijn
89. je mag vrienden maken
90. je mag waaien in de wind
91. je mag kroezels eten tot je buikpijn hebt
92. je mag het liefst op zolder wonen
93. je mag schommelen in een boom
94. je mag alle brillen passen die er bestaan
95. je mag lievelingskleuren sparen
96. je mag moed verzamelen
97. je mag soepjes slurpen
98. je mag vieren dat er mensen zijn met rooie haren of zachte ellebogen
99. je mag fan zijn van de regen of de ochtend
100. je mag neuriën tot je er bij neer valt
101. je mag nieuwe betekenissen bedenken

O zo.

Tjielp

Dag Treffen (#262),

dit was de dag dat ik voor het eerst mama in mijzelf in de spiegel naar me zag kijken. Ik was nog net op tijd, want ik draaide me al om.
Toen ik haar blik ving.
Ze zat achter mijn ogen in plaats van er in,
en ik morste haar droeve, zachte liefde over de wereld aan mijn voeten.
Ik ben nu net zo oud als zij,
toen wij nog volop bestonden
en zij haar eigen ogen had om iemand anders in terug te vinden.


Tjielp

Van Vergetelheid (#261)

 
      i                i
    t a i            t a i
  n ´ t w h         n ´ t w h
 a t y o u d o   a t y o u d o
 i t ´ s t h e   i t ´ s t h e
 w a y t h a t   w a y t h a t
  y o u d o i t y o u d o i t
    i t a i n´t w h a t y o 
      u d o,  i t ´s t h 
         e w a y t h a 
           t y o u d
             o i t
               !

Lief Heugen (#250),

dat het kan: dat je
ver van huis
het missen tegenkomt van iets wat je al lang verloren was.
Of misschien was het wel iemand.
Mijn thuis zat in een ander mens, dacht ik,
nu is het hier.
In de ochtendzon die door de ramen springt en in mijzelf,
die lief heeft.


Tjielp

Aan Bokkepruik (#225)

Hoi Zeeleeuw (#219),

je woont sinds kort in mijn hoofd en daar ben ik blij mee. Elke keer als ik los wil zijn van alles, dan hoef ik alleen maar aan jou te denken en zie ik je zwieren op je rug met je ogen dicht en de allerdikste glimlach die ik ooit zag onder de allerbeste snor die er maar te vinden is. En dan zweef ik even met je mee.
Dat kan. Wist je dat? Als je goed van binnen naar buiten kijkt, dan komt er een beetje van buiten naar binnen en voor je het weet, vind je de hele wereld in jezelf.
Ik ben benieuwd waar je aan denkt onderweg, of je kriebels in je buik krijgt, of het water wijsjes zingt en of je nooit bang bent om te botsen.
Het lijkt me van niet. Dat jij ooit ergens bang voor bent, bedoel ik.
Van zwieren word je groot en sterk.


Tjielp

Hallo Hoofd (#213)

Hoi Tussentijd (#182),

er valt nu niets anders meer te doen dan niks. De oude tijd is op en de nieuwe begint pas wanneer iedereen het zegt en we allemaal bewezen hebben nog steeds van tien terug naar nul te kunnen tellen. Ondertussen ben jij er. Hallo!
Ik kijk, slenter, verveel, dutsel, klier, hang, wacht en probeer hardop te bedenken wat het ook weer was waar ik nu afscheid van moet nemen en wat er straks allemaal mee mag naar de andere kant van de laatste middernacht.
Ik ga op reis naar een nieuw jaar en ik neem mee: een berg ongedane dansjes, wat onbeleefde lol, een stelletje onvervulde wensen, meneer Tjielp, één hoelahoep, een zootje rondslingerende woorden van divers allooi, één dappere Koekoek en een appel voor onderweg.


Tjielp

Lieve Dagdroom (#157),

de beste dagen zijn die waarop je voor de allereerste keer warm rabarbersap met vanillesiroop drinkt, de laatste blaadjes op de grond onder de wielen van je fiets naar je ziet zwaaien, je ziel onder je arm stopt en meeneemt voor een wandeling in de helder frisse lucht, je de spin in het hoekje van de slaapkamer aan zijn hoofd ziet krabben en er maar een klein beetje voor hebt hoeven fantaseren en de herinnering aan het bestaan van lievelingsdagen ineens zachtjes in je oren blaast en je meeneemt op reis.
Voor je het weet word je wakker in een huisje in een eenzame boom in een weitje in je hoofd en ben je omsingeld door een kudde schapen. De zon knippert aan de blauwe hemel en alles is mogelijk.


Dag.
Droom zacht.

Tjielp

Beste Huppeldepup (#119),

hoe is het met .... ehm ... jeetje ... nou...zeg ´t eens ... hoe heet het ook weer? Help me even. Ik ben het ineens echt helemaal kwijt. Wat wou ik nou ook alweer zeggen? O! Schrijven bedoel ik. Ik zie dat ik aan het schrijven ben. Pardon hoor.
Ehm ... Die ene die toen ... je weet wel! Gods..... dat kan ik nou niet uitstaan, hè! Het ligt op het puntje van mijn tong. Ik heb 'm bijna. Echt. Even wachten. Ik hoor mijn hersenen kraken.
Ja ... daar komt iets ... even geduld nog ... oef ...
Dinges! Ja, dat wou ik weten. Hoe het met Dinges is. Jonge jonge. Dat ging moeizaam.
Maar hoe kwam ik daar nou ook weer op?
Ehm.
Joehoe!
Iemand?
...
Hallo?



Tjielp 

Beste Tuinbonen (#108),

kennen jullie dat? Het gevoel dat je je excuses aan jezelf wil aanbieden?
Voor al die keren dat je dacht iemand anders dan jezelf te moeten zijn. En aan al die dingen in en aan je eigen ik die je helemaal niet wil hebben. Lange tenen, witte benen, blozende wangen die maar komen en gaan wanneer het ze blieft, stamelwoorden, wriemelhoofd.
Soms word ik wakker door iets of iemand die juist beschermt wat ik probeer weg te gooien uit mezelf. Vandaag zag ik een zachtmoedige held.
En zei ik sorry tegen mezelf.


Tjielp


ps. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit nu allemaal aan jullie vertel. Vooral niet omdat ik jullie zojuist heb opgegeten. Ik denk dat het komt door jullie ouderwetse uitstraling. Dat heeft iets geruststellends.
Vind ik.

Geacht Geheugen (#97),

wellicht kent u mij, maar meer waarschijnlijk is dat u zich met andere zaken bezighoudt. Voor mij geldt dat ik weet dat u bestaat en dat is natuurlijk iets heel anders dan iemand kennen. Ik geloof dat ik u dan eerst zou moeten begrijpen, maar dat is dus precies wat er mist.
Ik begrijp er zelfs helemaal niets van. Waarom onthoud ik zo weinig en anderen zo veel? Waarom raak ik steeds kwijt wat ik nodig heb en blijven de dingen die er niet toe doen plakken? (Of zijn de dingen die blijven plakken juist de dingen die er toe doen?) Ik dacht dat u degene was die zorgde voor herinneringen en de opslag van kennis, feiten en handige weetjes waar je anderen mee kunt verbluffen.
Ik stel me u zo voor als een streng ogend, oud mannetje - pince-nez op uw neus natuurlijk - in een bibliotheek van geordende laatjes en vakjes. En ik loop zelf rond en beleef, avonturier, verdwaal en lees, en hoef niets anders te doen dan alles wat ik zie en hoor zó door te sturen naar u. Ik wijs niet eens de weg. Ze vinden u vanzelf. Daar zorgt u wel voor. Ik doe alleen de deur open. Dat is al. Dacht ik.  
Maar het werkt niet zo goed. Vind ik dan. Want u geeft niet zo vaak antwoord als ik u iets vraag. En laatst, toen ik uit armoede maar eens zelf de afdaling naar mijn bibliotheek van opgedane ervaringen maakte, was het enige wat ik zag een heel grote ongeordende berg verwaarloosde ideeën, gebroken belevenissen, halve citaten, verscheurde feiten, losse letters, een verbrijzelde pince-nez en geen enkel spoor van u.
Wat ik daar nu weer van moet denken weet ik niet. Waarschijnlijk liggen de gedachten die ik nodig heb om conclusies te verbinden ergens onderop de stapel.

Of misschien ligt ú daar wel.
Godmiljaar!


Houd moed, ik kom er aan!

Met haastige groet,
Tjielp

Lieve Tjielp (#79),

Heb lief.
Houd moed.
Maak lol.
Wees geduldig.
Geef betekenis.
Maak vrienden.
Zeg ja tegen het onverwachte.
Zeg nee tegen bosbessenmuffins.
Voel je vrij.
Geniet van de zon.
Lach veel.
En om jezelf.
Wees opmerkzaam.
Doe dansjes.
Kijk met allebei je ogen.
Luister langzaam.
Durf.
Zing liedjes op de fiets.
En onder de douche.
Slaap zacht.
Wees goed.
En gelukkig.
Groei.
Doe.
Droom.
Eet appels.
Ga vaker naar zee.
Geef aandacht.
Haast je niet.
Wees eerlijk.
Twijfel niet.
Onthoud alleen het goede.
En het wonderschone.
Vergeet de horizon niet.
Groet vreemdelingen.
Wees open.
Blijf leren.
En spelen.
Vier feestjes.
Laat waaien.
Hou van je geheimen.
Klim eens in een boom.
Gil elk jaar minstens één keer zo hard als je kunt.
Wees wie je bent.
Zeg altijd dag voordat je gaat.
Alles komt goed.


Dag.

♥

Groet van de Dingen

Beste Dingen (#78),

jullie zijn een stuk weerbarstiger dan ik dacht van tevoren. Mijn brieven botsen nogal eens. Zo voel ik dat althans. Soms breken ze onderweg in duizend-en-één stukjes uit elkaar. En ik daardoor ook een beetje.
Het geeft niet. Ik vraag me alleen weleens af waarom.
Misschien had ik jullie eerst moeten vragen of jullie wel zin hadden in de woorden die ik jullie stuur. Daar heb ik vooraf niet over gedacht. Ik ben gewoon begonnen.
Het is niet dat ik niet veel denk. Juist wel. Maar niet aan dat soort zaken. Ik doe meer aan herkauwen. Daar heb je eigenlijk niks aan. Je krijgt er glazige ogen van. En een zwaar gemoed.
Doen. Dat hoort bij jullie. En ik geloof ook dat dat de reden is dat ik jullie steeds maar weer lastig val met al mijn brieven. Ik ben op zoek naar hoe dat werkt. Doen, bedoel ik. Ik vergeet vaak dat het bestaat. Want ik denk. En als ik me herinner dat er mogelijkheden te over zijn in Doen, dan draaien mijn handen zich spontaan om van schrik. (O mijn God, hoe moet dat? Dat denkt mijn Denken, maar Denken is, naar het zich laat aanzien, soms dus niets anders dan moeilijk Doen.)
Dit is het. En ik vertel het jullie omdat ik mijzelf wil blijven herinneren.
Mijn brieven zijn bedoeld om te spelen, te experimenteren, te mijmeren, te onderzoeken, te leren. Ik schrijf om de Dingen te vinden die bij mij horen en waar ik graag bij pas. Wil ik op Reis, blieft mijn hoofd een Hoedje, ben ik liever Alleen dan dat ik lief ben met z´n twee?
Ik heb zin in helderheid, frisse plannen, nieuwe vergezichten.
Want ik ben nog lang niet af. Ik kom pas net kijken.


Tjielp

Dag Oostenrijk (#12),

dat is lang geleden! Ik zag laatst twee naaktslakken en moest aan je denken.
Ik weet het nog als de dag van gister. Dat ik bij je aan het logeren was met mijn ouders en mijn twee broers in dat witte huis op de heuvel. Boven ons logeerden een heel stel meterslange mensen. Die waren ook familie van elkaar. We hadden in ons hele leven nog nooit zoiets groeilustigs gezien.
Ik had een vakantievriendinnetje aan wie ik de hele vakantie lang mijn rijke kennis van het duits tentoon kon spreiden. (Kruuzkot! Dat wisse ik nicht.) Zo voerden we onze eindeloze gesprekken met verlegen stiltes en verschrikte ogen. Ik weet niet meer hoe ze heet.
Het huis zelf heette een chalet. Dat klonk zo frans en exotisch dat we ons heel bijzonder voelden en zo veel mogelijk zinnen met dat woord erin verzonnen. Naast ons chalet was het einde van de heuvel en groeide het gras fris en knisperend naar beneden. Niet te ver. De voet van de heuvel was met blote ogen makkelijk te zien. Een onweerstaanbaar stukje gras om eens lekker naar beneden in te rollen. En dat deden we, mijn broers en ik.
Helaas is dit het punt waarop de naaktslakken hun intrede in dit verhaal doen. Jeetje, ik heb nog nooit zoveel van die beesten bij elkaar gezien. Het was een hele kolonie. Alsof alle naaktslakken in de hele wereld hadden besloten om juist die dag, op dat uur bij elkaar te komen om eens grondig te vergaderen over wat het dan ook was dat zo hoog op de naaktslakkenagenda  stond.
En wij rolden er doorheen.
Nee. Leuk is het niet als je onderweg bent. Onze ogen plopten bijna uit ons hoofd van zoveel afgrijzen. Het schept een band. Dat wel.
Ons eigen naaktslakkenconventie-trauma.

Nou, ik weet niet of je snel nog eens zal zien, laat staan ooit, maar ik wens je ondanks alles het allerbeste, Oostenrijk! Het ga je goed.

Tjielp

ps. O! En de groeten van mijn broers natuurlijk!

Beste Potige Smurf (#10),

ik heb het je nooit verteld, maar jij was mijn eerste liefde. Ik was zes. Ik denk dat het kwam door het hartje op je arm, want mijn lievelingskleur was in ieder geval niet blauw. Ik moet er eerlijk bij vertellen dat ik ook een zwak had voor Knutselsmurf, want die kon tenminste echt iets en had toch niet zo veel spatjes.
Toen ik in de eerste klas van de lagere school op het schoolplein stond en enthousiast vertelde over mijn liefde voor jou, werd ik heel hard uitgelachen. Jij bleek helemaal niet in het echt te bestaan. En als iets niet bestaat, kun je ook niet verliefd op worden, zo bulderden mijn wijsneuzige klasgenootjes.
(Later ontdekte ik op ongeveer gelijke wijze hetzelfde over Sinterklaas, maar daar was ik nooit verliefd op gelukkig.)
Ook al heb je nooit geweten van mijn verliefdheid en alles daar om heen, ik wilde je toch mijn excuses maken. Omdat ik niet eens eerst nog een beetje heb getwijfeld aan jouw bestaan, maar je gewoon, hup, de deur uit heb gesmurfd.
Dus. Ehm. Sorry. Je bestaat wèl.

Het ga je goed en doe de groeten aan Knutselsmurf!

Tjielp