Van Kwartet (#361)

Hoi Vinvis (#327),

zullen we
ga je mee
wil je ook
ons blauwe binnen bezingen
of heb je soms
iets beters te doen?


Tjielp

Best Doen (#305),

je kunt het ook
overslaan
er aan voorbij gaan
laten wat is
voor de volgende
voor iedereen of liever nog
niemand

je kunt het
voor je houden
niet vertellen
met je meenemen
in je gedachten je hart
of je graf
de zee

je kunt
kijken
of het een eigen weg vindt
een eigen maat houdt
wat het betekent als het aan zichzelf
ligt



Tjielp

Och Zomaar (#267),

vroeger kon ik heel goed de wind nadoen. Dat vond ik zelf tenminste. Niemand heeft dat ooit willen bevestigen. Het is niet gemakkelijk om te leven in de nabijheid van iemand met zoveel talent. 
Of misschien wilden ze me behoeden voor het lopen van naast schoenen. Van naast ja. Het staat er echt.
Wie weet vermoedde men toen al dat er weinig hoop is voor mensen die goed zijn in het nadoen van de wind. 
Er is tenslotte tegenwoordig al wind genoeg. 


Tjielp

Lief Later Als Ik Groot Ben (#258),

♥
by 
the 
time 
we
met
the times had already changed
♥

Lief Heugen (#250),

dat het kan: dat je
ver van huis
het missen tegenkomt van iets wat je al lang verloren was.
Of misschien was het wel iemand.
Mijn thuis zat in een ander mens, dacht ik,
nu is het hier.
In de ochtendzon die door de ramen springt en in mijzelf,
die lief heeft.


Tjielp

Hé Nu (#179)

VROEGER LEEFDE IEDEREEN 


                        
                       IN HET THANS






                                                      

 

        

                       (en Tjielp)

       

Lief Voorbij (#165),

er is niets mis met missen.
Hoe verder ik vooruit reis in de tijd, hoe vaker het zo is dat dat waar ik van hou er in achterblijft.
Zonnig bruine armen waar je uren tegen leunen kon, de kreukels in onze gezichten, de dagen die weken waren.
Gisteren, toen de kleuren nog vloekten met elkaar, wij groezelige helden hadden, en niet veel anders konden doen dan kijken wat er achter de verveling op ons lag te wachten.


Tjielp

Hoi Verstoppertje (#156)

Lieve Zolder (#137),

het liefst zou ik naar jou op vakantie gaan en hele dagen lang op een piepende oude schommelstoel bijna vergeten boekjes lezen, schatzoeken in het stof, een grote kist met rare jurken vinden, ze één voor één aantrekken en ook een keer tegelijk, naar krakerige liedjes luisteren op een grammofoon, springen op een bed met veren, zo veel mogelijk pirouettes draaien achter elkaar, uitgeteld onder een stapel donzen dekens door het dakraam naar de sterren kijken en dromen van levens van eerder en later.
Maar ik weet niet waar ik je kan vinden, behalve dicht onder het dak van mijn eigen hoofd.


Tjielp

Dag Ritselen (#135),

je hoort bij de zachte dingen van de wereld. Als ik naar je luister, zingen mijn gedachten na een tijdje jouw liedje met je mee. Dan denk ik aan voorbij en aan turen. Aan verdriet en dat ik niet meer wil vergeten waar dat precies goed voor is.
Kriebelen, wolkenluchten, ellebogen, smurfensnot (aan wie dat ooit verzonnen heeft en of het nog bestaat).
Aan wat er zou gebeuren als ik niet meer bang zou zijn.
En aan dat innen niet bij uiten hoort, maar buiten wel bij binnen.


Tjielp

#115

Dag Nils Holgersson (#69),

het liefst zou ik mezelf opvouwen en meesturen met deze brief. Dat is weer eens wat anders.
Het lijkt me zo fijn om op weg te zijn naar Ergens en dat er Iets is wat me draagt en doet vliegen en zelf hoef ik niets anders te doen dan mijn ogen dicht.
Voelen, ademen, luisteren. En zo´n beetje glimmen in mijn eentje in het donker.
En niet aankomen.
Dat vooral.




Tjielp


ps. En de groeten aan je hamster natuurlijk!
    Sjongejonge.

Hoi Zwerk (#56),

wees maar een beetje lief voor de maan vandaag.
Ze heeft zojuist haar eerste mens verloren.


      t
    j
  i
  e
    l
       p

Lieve Huilbuil (#54),

gefeliciteerd met je geboorte! Niemand weet nog van jouw bestaan, het is ook pas sinds gister en je was natuurlijk een ongelukje, maar toch. Je bent er nu! Hoera!
Ik zal je even uitleggen wat je bent, want dat bestaat wat makkelijker.
Jij bent dat wat er gebeurt als je klein bent en harder rent dan je benen lang zijn en op je knie valt, verschrikkelijk schrikt en (let op, nu kom jij!) er zó een grote bult ontstaat dat er dikke onstuitbare tranen uit je ogen druppen en het enige wat helpt is een kus erop door je moeder en die zegt *oe toch* en *alles komt goed* en dat is ook zo.
Want moeders kussen knieën als de beste.

Gek.
Ik miste je al voordat je bestond.



Mooie eerste dag!

Zoen van Tjielp

Hoi Wiedeweerga (#40),

het is lang geleden dat ik wat van je hoorde, maar ik weet nog heel goed wie je bent. Je bent een beetje aan het verdwijnen uit de monden en oren van de mensen, zo lijkt het, en ik begin je te missen. Ik weet niet hoe het zit met jou, want misschien bevalt het stille leven je wel, maar ik zat zo eens te fantaseren hoe ik je kan redden. Je waart zó dicht rond de rand van de vergetelheid. En wie daar eenmaal invalt, komt niet zo snel meer terug. Zelfs jij niet.
Mijn plan is om je aan iemand cadeau te doen. Tadááá! Wat vind je? Aan een leuk iemand dan trouwens natuurlijk, hè! Ik weet er wel een paar die jou precies op waarde zouden schatten. Dan zou ik je in een snoezig doosje doen en je instoppen met vloeipapier en zo ga je dan je nieuwe leven tegemoet. Als kostbaarheid. Want kostbaarheden zijn zeldzame dingen. Net zoals jij.
Zou je eens rond willen vragen daar aan die rand van de vergetelheid? De laatste keer dat ik bijvoorbeeld Vermaledijd zag, bevond hij zich ook ergens in die contreien. Als er nou meer Dingen enthousiast zijn, kunnen we misschien zelfs een winkeltje beginnen. Of een Bijna-Vergeten-Dingen-Uitleen. Zoiets.
Ik stuur je wel even een schetsje mee. Dan weet je een beetje wat ik bedoel.



Tot gauw, Wiedeweerga, pas goed op jezelf!


Veel liefs,

Tjielp

O.... (#37)

Dag ipad (#28),

ik wil best toegeven dat je een goeie uitvinding bent, maar laten we niet overdrijven. Je haalt het niet bij soep, sokken, dansjes en zoenen.
En dan hebben we het nog niet eens over kriebelen, pootjebaden of stoepkrijt.
Slingers.
Gedichten.
Schommelstoelen.

Om maar eens wat te noemen.


Tssssschüss,

Tjielp

Lief Vroeger (#16),

soms wou ik dat je er nog was. Dan was het nu Grote Vakantie en kon ik me eindeloos vervelen. Alle dagen waren warm. De lucht zoemde van zon en muggen, er stak een grasspriet tussen mijn lippen en al mijn ledematen wisten niet meer waar ze heen moesten van lamlendigheid.
Dan hing ik over stoelen gedrapeerd, liet mijn knieën bruin worden, verslond nog maar eens een boek over koppige meisjes die doldrieste avonturen beleefden op kostscholen of paarden, klierde een broer (en dan ook maar meteen die andere, want anders was het niet eerlijk), zeurde dat het zwembad veel en veel te ver fietsen was, ging eens kijken hoe het met Barbie was, deed haar ene zomerjurk uit en de andere zomerjurk aan, slungelde weer naar buiten, schopte tegen een bal, de muur, mezelf, kreeg op mijn kop, at nog eens een raket, bewonderde mijn steeds zwarter wordende voetzolen, hing tegen mama aan tot onze armen aan elkaar plakten, slenterde de straat op, brandde mijn tenen aan het asfalt, viel van schrik op mijn knie, zette het op een brullen en had de rest van de eeuwigheid die zomer heette, één bruine en één witte knie.

Ja. Dat waren nog eens tijden.


Tjielp

ps. Vergeet ik je nog bijna te zeggen dat Nostalgie hier net op de koffie was. Ik moest je de hartelijke groeten doen!

Lieve Omgehakte Boom (#2),

ik fietste vandaag mijn lievelingsweggetje van werk naar huis en ik miste je. Over het dijkje met de bloemen in de berm, langs de omaatjes die de ganzen te eten geven en het hans-en-grietje-kraken-een-huisje en dan, nog net voor het spoor en midden op een stukje gras wat iemand daar per ongeluk lijkt te hebben verloren, daar hoor jij te staan.
Dag boom, glimlachte ik altijd in gedachten als ik voorbij fietste, en ik knikte er zo zachtjes mogelijk bij. Het is tenslotte niet zo heel gewoon om in het wilde weg naar bomen te knikken. De bomen zwaaien wel naar ons, maar wij niet naar de bomen. Zo denken de mensen.
Ik was niet de enige die wist dat jij bestond. Onder je takken stonden altijd twee kleine houten stoeltjes te wachten op lome luierende mensen die zin hadden om hun tenen te laten kriebelen door het gras. Iemand heeft ze daar neer gezet. Dat moet. Ik denk.....
.......een mevrouw met heel veel dromen en een man die altijd lief voor haar is en ondertussen alles repareert, mocht dat nodig zijn natuurlijk. Samen zaten ze vlakbij jou in de middagzon. Ze kusten wat en aten kersen en net voordat ik langs kwam fietsen, zegden ze je gedag, en kuierden weer eens op huis aan.
Ik heb nooit ècht iemand in de stoeltjes zien zitten, maar elke keer als ik jou daar zag staan, kon ik het me zó voorstellen. Dat was zo bijzonder aan jou. Je ging vanzelf dromen als je jou zag.


Tjielp


ps. Het gras mist je ook. Het groeit in een hartje om de plek waar je stond.