#294

Aan De Allerkloekmoedigste Koekoek Van De Hele Wereld (#246),

ik geloof dat ik iets te ver ben gegaan in mijn vorige brief. Berwtje heeft me geschreven. Nou, dan weet je het wel.
Hij maakt zich zorgen. En ik nu ook een beetje. Sorry hoor. En je had nog wel gelijk ook. Ik was inderdaad sip. En nurks. En blijkbaar kan ik dan niet zo heel erg goed tegen bemoeizuchtige tips goedbedoelde adviezen.
En nu ik dan toch bezig ben, kan ik misschien het beste ook meteen bekennen dat ik het was die Eiland aan de praat kreeg. Welbeschouwd is het mijn schuld dat hij gezonken is, Verlanglijscht nog onuitstaanbaarder is geworden dan hij al was en jouw cape opgepeuzeld werd door haaien.
Ik bedoelde het niet zo. Als ik van tevoren had geweten dat Eiland niet goed snik was, had ik allicht nooit stiekem aan hem gevraagd of hij zo vriendelijk wilde zijn om eens van gedachten met je te wisselen.
Ik heb het al met al niet zo handig aangepakt misschien. En ik had nooit mogen schrijven dat je zonder mij niet bestond. Echt nooit! Dat was gemeen. Ik ben juist blij dat je bestaat! Je bent me niets verschuldigd. Als je eenmaal op de wereld bent beland, ben je alleen nog van jezelf en helemaal van niemand anders.
Hup! Raap die cape op, tuur een keertje goed naar de horizon, geef Berwtje een klapzoen, stof je spatjes af en wees de allerbeste Koekoek die er bestaat!



Tjielp


ps. Zeg maar tegen Berwtje dat zijn allereerste brief ooit een heuse heldendaad was.
pps. O, en wil je alsjeblieft ook doorgeven dat Berwtje zich niet hoeft te melden bij een of ander ministerie, maar dat zijn bestaan met onmiddellijke ingang geldig is zodra hij er zelf niet meer aan twijfelt. Dankjewel hoor!

Hallo Koekoek (#224),

ik stel je bezorgdheid erg op prijs, maar die is in het geheel niet nodig hoor.
Je bent ideeënbedenker, weesdingenadoptiebureauhouder, wensenvervuller, verslaggever en held. En dat doe je stoutmoedig en zwierig. Dat vind ik echt. Maar je hoeft niet ook nog eens psycholoog te worden. En zeker niet de mijne. Ik kan prima voor mezelf zorgen dankjewel.
Ik geloof dat het tijd is om eventjes wat recht te zetten zo na je laatste brieven, want de spatjes vlogen er van af. Als je niet oplet, loop je straks nog naast je schoenen, meneertje, en dat maakt je toekomstige wederwaardigheden zeer waarschijnlijk een stuk lastiger, kan ik je vertellen.
Vergeet je niet een heel klein beetje wie jou heeft verzonnen? En waar je vandaan komt? Ik wil niet vervelend doen, maar zonder mij bestond je niet eens en had je hoegenaamd nooit een avontuur beleefd!
Dus vertel mij niet wat ik moet doen ja! Lol maken, m´n bips! Ben je nou helemaal betoeterd! Dat maak ik zelf wel uit! Alleen omdat ík niet van moppen hou en jij wel, denk jij dat ik geen lol heb of wat!
Bovendien is het hartstikke belangrijk om af en toe eens wat overpeinzingen over stil weedom en klein zeer de wereld in te slingeren. Daar wordt alles een beetje zachter van. En dat is heus nodig.
Het is de allerhoogste tijd om een beetje te dimmen, mijn beste Koekoek. Ik begrijp best dat je het af en toe zwaar hebt met alle perikelen rondom Verlanglijscht, maar je hoeft het niet op mij af te reageren.
Zo.


Dag hoor,

Tjielp


ps. Je hoedentip was trouwens inderdaad bijzonder vindingrijk. Daar ligt het echt niet aan. 
pps. Hoe is het inmiddels met Verlanglijscht? Ik hoop dat zijn bultjes zijn verdwenen. Wens hem beterschap, mocht dat niet het geval zijn.

Hoi Hoed (#208),

ik bewonder je enkel vanuit de verte. Ik vraag me af waarom, maar dat hoeft niet, want ik weet waarom.
Je bent één van de dingen die ik liefheb in een ander leven. Maar ik heb alleen dit ene. En jij zit er niet in.
Ik weet niet of het erg is. Misschien niet. Waarschijnlijk kan ik ook best zonder jou. Maar is dat wat ik wil?
Of wil ik het allerliefst van al
niet bang meer zijn om opgemerkt te worden?


 Tjielp

Van Aanmoediging (#164)

Hallo Moed (#149)

Dag Ritselen (#135),

je hoort bij de zachte dingen van de wereld. Als ik naar je luister, zingen mijn gedachten na een tijdje jouw liedje met je mee. Dan denk ik aan voorbij en aan turen. Aan verdriet en dat ik niet meer wil vergeten waar dat precies goed voor is.
Kriebelen, wolkenluchten, ellebogen, smurfensnot (aan wie dat ooit verzonnen heeft en of het nog bestaat).
Aan wat er zou gebeuren als ik niet meer bang zou zijn.
En aan dat innen niet bij uiten hoort, maar buiten wel bij binnen.


Tjielp

Pssst Maandag (#127)

Beste Tuinbonen (#108),

kennen jullie dat? Het gevoel dat je je excuses aan jezelf wil aanbieden?
Voor al die keren dat je dacht iemand anders dan jezelf te moeten zijn. En aan al die dingen in en aan je eigen ik die je helemaal niet wil hebben. Lange tenen, witte benen, blozende wangen die maar komen en gaan wanneer het ze blieft, stamelwoorden, wriemelhoofd.
Soms word ik wakker door iets of iemand die juist beschermt wat ik probeer weg te gooien uit mezelf. Vandaag zag ik een zachtmoedige held.
En zei ik sorry tegen mezelf.


Tjielp


ps. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit nu allemaal aan jullie vertel. Vooral niet omdat ik jullie zojuist heb opgegeten. Ik denk dat het komt door jullie ouderwetse uitstraling. Dat heeft iets geruststellends.
Vind ik.

Lieve Tjielp (#79),

Heb lief.
Houd moed.
Maak lol.
Wees geduldig.
Geef betekenis.
Maak vrienden.
Zeg ja tegen het onverwachte.
Zeg nee tegen bosbessenmuffins.
Voel je vrij.
Geniet van de zon.
Lach veel.
En om jezelf.
Wees opmerkzaam.
Doe dansjes.
Kijk met allebei je ogen.
Luister langzaam.
Durf.
Zing liedjes op de fiets.
En onder de douche.
Slaap zacht.
Wees goed.
En gelukkig.
Groei.
Doe.
Droom.
Eet appels.
Ga vaker naar zee.
Geef aandacht.
Haast je niet.
Wees eerlijk.
Twijfel niet.
Onthoud alleen het goede.
En het wonderschone.
Vergeet de horizon niet.
Groet vreemdelingen.
Wees open.
Blijf leren.
En spelen.
Vier feestjes.
Laat waaien.
Hou van je geheimen.
Klim eens in een boom.
Gil elk jaar minstens één keer zo hard als je kunt.
Wees wie je bent.
Zeg altijd dag voordat je gaat.
Alles komt goed.


Dag.

♥

Groet van de Dingen

#59

Lieve Angst (#34),

jaha, dat had je niet gedacht hè, dat ik je lief zou noemen na je een hele week lang gruwelijk verwenst te hebben? Haha! Verrassing!
Ik weet niet wat het is, maar sinds ik me gister voornam om je te schrijven, vind ik je ineens niet meer zo eng. Weet je hoe ik je nu zie? Als een dun en bevend spookje dat met van die grote trillende tekenfilmogen naar me zit te kijken. Och toch, jij bent het zelf die nu bang is. Ik wist niet dat dat kon!
Misschien is dat wel wie jij bent: een gedaanteverwisselaar. Ik bedoel. Gister hing je nog met je armen om mijn nek en met je handen voor mijn ogen heel hard in mijn oren te toeteren.
Godgloeiende, wat is dat irritant. Ik zie en hoor geen drol op die manier. Moet dat per se met zoveel gedoe gepaard gaan? Ik word er zo woest van als je de hele tijd zo zit te knijpen en te prikken. Man, ik kan je wel uit het raam smijten als je zo doet.
Ik snap het niet. Dat je wil dat ik luister, heb ik nu wel door. Dat wist ik al een tijdje hoor, maar ik vergeet ook wel eens wat. Maar wat je te zeggen hebt, is me onduidelijk. Elke keer als ik me eindelijk eens om durf te draaien en je vraag wat er dan aan de hand is (in-´s-hemelsnaam-godnondepielekes!), komt er niets zinnigs uit je mond en blijkt er helemaal niets te bibberen te zijn. Nah!
Misschien ben je mijn eigen Knorretje. Ken je die? Knorretje beleeft avonturen met Winnie de Poeh en terwijl hij dat doet, is hij de hele tijd bang. Wil jij soms ook op avontuur? Is dat het? Dat kan hoor! Ik kan eigenlijk wel een compagnon gebruiken. Maar dan moeten we wel je naam veranderen. Angst klinkt niet zo knus. Dan rent iedereen de hele tijd gillend weg. Eens even denken.... Knorretje bestaat al. Wat denk je van Annemaria Koekoek, maar dan zonder Annemaria ? Naar het spelletje weetjewel. Want daar lijkt wat wij doen wel wat op. Als je het gezellig bekijkt tenminste.
Tjielp en Koekoek. Dat klinkt wel blits.
Wat een goed idee eigenlijk! Een heuse sidekick! Wauw. En je kunt nog van gedaante veranderen ook. Dat is kei handig in een avontuur!
Nou, zullen we dan nu weer gewoon doen? En als er wat is, dan kun je het in het vervolg eenvoudigweg aan me vragen. Bewaar dat stuipen-op-het-lijf-gedoe maar voor de momenten waarop we echte draken en demonen tegenkomen.

Dag Koekoek! Tot morgen misschien!


Tjielp

Hoi Facebook (#32),

vandaag heb ik voor het eerst deze zomer de allerwitste benen op de planeet onder een jurk uit laten wapperen. Die van mij! In het openbaar!
En ik ga het nu gewoon wéér doen.
Vind ik leuk.


:-) Tjielp

Hoi Klaagmuur (#24),

sinds kort ben ik klaarblijkelijk op Avontuur en ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Het is heel anders dan ik van te voren dacht. Er komt bijvoorbeeld een hele hoop Twijfel bij kijken. En Onzekerheid. Elke dag weer, hè Klaagmuur, elke dag!
Getsiederrie.
Weet je wat ik dacht? Ik dacht: jeej, ik ga op Avontuur, gezellig!
Hahahahaha! (O sorry, mag ik eigenlijk wel lachen tegen jou? Als het je geruststelt: het was een sarcastische lach. En Sarcasme is ook een beetje een zeurpiet natuurlijk.)
Ik was vergeten dat Avonturen altijd zó gaan. Dat je de deur uitstapt en in plaats van dat je naar rechts gaat, zoals altijd, ga je nu naar links en je loopt door. Met zo´n kriebel ergens ter hoogte van je hart die roept: hoeiiiiii, we waaien mee met waar de dag ons brengt, maar waar dat is, weet niemand! En je staat op een kruispunt, stil, en luistert naar iets waar je nooit naar luistert, maar het zit in jezelf en het weet precies waar dít te vinden is wat past bij dát waarvan je niet eens wist dat je het zocht.
Maar voordat je dat bereikt in een Avontuur, moet je eerst worstelen. Hoort er bij. Alle avonturiers worstelen zich te pletter. Soms ook echt. Met draken en struikrovers enzo, maar veel vaker met zichzelf. En hun gedachten. Hersenen lijken ook een beetje op worstelarmen nu ik er zo eens over nadenk.
In ieder geval. Ik had het eigenlijk wel kunnen weten. Dat Avonturen gaan over moeilijkheden en angsten overwinnen, vijanden trotseren, bergen beklimmen, keihard van je strijdros gezwaardvecht worden, in de cel gesmeten, eenzaam en verlaten zijn, vanalles verliezen wat je dierbaar is, hernieuwde moed vinden, hoopgevende ontmoetingen op onverwachte plekken, hinderlagen ontwijken en nieuwe vrienden maken.
Er staat me nog een heleboel te wachten. Gelukkig ben ik niet op een Queeste. Hoop ik. Want dat is nog veel erger. Dan ben je verzekerd van bergen ellende voordat je als Held uit de strijd komt.


Godnondepielekes, heb ik wéér wat om over na te denken!


Grmblende groet,

Tjiiiiiiielp