#311

Lief Thuis (#310),

soms woon ik in de wind en
als die er niet is in de lucht
niet van die verre blauwe maar de gewone
die er is die je niet ziet die tussen jou en mij in
dan lijkt het wel alsof ik dichterbij ben
dichter bij jou mij niet gezien
alles waait weg daarbuiten mezelf
buiten mijzelf



Tjielp

Hoei Slingers! (#296)

Zeg, ik heb zo´n zin om iets te vieren! Een onhoudbare, kriebelende vierdrift heb ik. Wat denken jullie er van? Doen jullie mee? We mogen alles vieren wat we maar willen.
We kunnen vieren dat we niet in een woestijn wonen. Dat er rupsenoptochten bestaan. Of dat bomen ruisen. Vieren we meteen de wind. Je kunt nooit genoeg de wind vieren, vind ik.
Of we schaffen iets af en dan vieren we dat. Bewondering bijvoorbeeld. Daar kunnen we best een tijdje zonder. Sjonge, wat een goed idee, al zeg ik het zelf.
Weet je wat? Misschien kunnen we dat dan vieren door één dag in het jaar iets van top tot teen luidruchtig te bewonderen. Of stil. Net wat je wil. Wat vinden jullie?
Oe! Ik weet het! Vandaag vier ik de oe. En de oe viert met me mee.
Hoera! Hoezee! Joechei!


Toedeloe!


Tjoelp

Hoi 't Een of 't Ander (#276),

de lucht zit vol met nieuwe plannen. Steek je neus er maar eens in.
Nou?
Ruik je het?
Mmm.
Oe, daar komt er eentje aan met een kleine tweepersoonsfabriek en een schoorsteentje dat geen wolken, maar ideeën blaast er in. Ho, stop! Die is voor mij! Toch tenminste voor de helft!
Zo. Die past precies in mijn hoofd. Kijk, hij doet het al. Er warrelen verhalen van een enkele zin uit, en boekjes met ondenkbare woorden.
Ha! Nu komt er zelfs een mintgroene ijscokar met kersenrode biesjes aangewaaid. Ruik! Ik ben benieuwd waar díe naar toe gaat.
Voorbij waar ik ben zo te zien. Dat is niet erg. Ik kan kei goed zwaaien.
 


Tjielp

Hoi Woestenij (#273),

de dag zegt ach
wat maakt het uit dat
je wangen rood waaien
dat de armen van de zon niet lang genoeg groeien
om er sterrenstelsels te tekenen
ik ben 
een dag is een dag is een dag
niet alles wat waard is komt uit de hemel
en niet iedereen
v
  a
 l
      t
 



Tjielp

Och Zomaar (#267),

vroeger kon ik heel goed de wind nadoen. Dat vond ik zelf tenminste. Niemand heeft dat ooit willen bevestigen. Het is niet gemakkelijk om te leven in de nabijheid van iemand met zoveel talent. 
Of misschien wilden ze me behoeden voor het lopen van naast schoenen. Van naast ja. Het staat er echt.
Wie weet vermoedde men toen al dat er weinig hoop is voor mensen die goed zijn in het nadoen van de wind. 
Er is tenslotte tegenwoordig al wind genoeg. 


Tjielp

Voor Heug en Meug (#265),

nee, zegt mijn hoofd, vandaag krijg je niks. De winter heeft alle woorden opgegeten. Ik moet dringend nieuwe maken. Scheer je weg!
De brievenfabriek kraakt in zijn voegen.
De oostenwind trekt aan het dak
en roept
woei!
In de verte,
daar is het lente.


Tjielp

Zeg In ´t Voorbijgaan (#245),

soms zou ik alles van mezelf best eens aan de waslijn willen hangen. Hoofd, schouders. Knie en teen.
Tussen neus en lippen,
zij aan zij,
zwieren mijn blosjes op een rij.
Geen enkel
half oor,
klappertanden,
open armen.
En mijn glimlach wappert ergens tussenin.


Tjielp

Dag Stand van Zaken (#223),

wat ik zie vandaag is niet zo veel. En alles wat ik zie, bevindt zich buiten. Ik zie poes in zonneschijn. Ik zie wolken op weg. Ik zie bomen met geduld. De wind gaapt en duwt hier en daar lui een tak opzij. 
Als ik mijn ogen dicht doe, is er niemand thuis. Niets te zien aan stilte. Dat is voor oren, niet voor ogen bedoeld. Er hangt geen briefje op mijn deur, want een hoofd is geen huis en geen huizen hebben geen deuren.  
Mijn ogen zijn vensters, zeggen ze, dus daar door klim ik naar benee.
Klimop, klimaf.
De wereld is mijn achtertuin.


Tjielp

Dag Lievelingsdag (#190),

het zou zo maar kunnen dat je al voorbij bent, maar ik kies er voor te denken dat dat niet zo is.
Ik ben nog nooit naar je op zoek gegaan. Misschien is zoeken niet voor alles de beste manier om iets te vinden, maar kan ik wel met allebei mijn ogen wat vaker op de uitkijk staan.
Hé! De kat heeft twee snorren, de zon schildert witte meeuwenbuiken roze, er klimt een briesje door het raam naar binnen!
Goh.
Zo zie je nog eens wat.


Tjielp

Dag Verandering (#141),

hang je lekker daar boven in de lucht? Als je er dan toch bent en waarschijnlijk nog eventjes zal blijven ook, doe dan eens gek. Kan jou het schelen!
Een koprol, een zweefduik, tegen een wolk aanbotsen en net doen alsof je van niets weet, leren hoe je de spreeuwendans doet, bumperkleven bij een stelletje ganzen, regendruppels omdraaien, woorden die je niet meer nodig hebt over de straten uitstrooien, een regenboogverzameling beginnen, alles om je heen appeltjesgroen schilderen, bliksemschichten in je haar doen, wolken proeven, de kruinen van alle bomen kussen. En dan daarna urenlang mijmeren met de wind. Met zo nu en dan een wild dansje tussendoor.
Dat zou ik tenminste doen. Als ik het was die boven in de hemel hing.


Met frisse groet,

Tjielp

Hoi Wereld (#139),

ik snap niets van jou, wandel over je bol, eet je op, gil in je gezicht. Ik ben elke dag boos op je, geef het op, raap mezelf weer van je grond, stamp eens een keer (maar niet genoeg), vergeet, herzie, verwonder. Ik slaap in je lucht, zwaai naar je maan, en gloei in je zon. Ik waai alle kanten op. (De wind doet dat ook.)
Gek eigenlijk. Ik schrijf nu aan je, maar ik hoor bij jou. En schrijf dus ook aan mezelf. Misschien is dat wel altijd zo. Dat je eigenlijk, tegen wie je ook praat of zingt of schreeuwt, iets tegen jezelf aan het vertellen bent. Moet je maar eens opletten, Wereld, of dat bij jou ook zo is.
Kijk. Wat ik het meest ingewikkeld vind is dat ik je vaak niet herken. De wereld in mijn hoofd is niet dezelfde als die buiten mijn hoofd. Hoe kan dat? Want ik maak toch de wereld wanneer ik denk en droom en verzin? Is dat niet hoe alles wordt zoals het is? Ben jij niet een optelsom van alle kleine werelden in ieders hoofd? En zijn er dan niet zo veel dezelfde hoofden als het mijne?
Ik heb al vaak gehoord dat jij nu eenmaal niet in elkaar zit op de manier waarop ik dat denk of wens of vraag. Maar over wie zegt dat nou eigenlijk iets? Als iedereen zegt dat jij allesbehalve zó bent, is het zeer onwaarschijnlijk dat je dat ooit zal worden ook. Als je ergens niet in gelooft, dan bestaat het niet.
Als ik mijn ogen dicht heb, dan ben je er nog steeds. Geloof ik. Want hoe zit het anders met de dingen zonder hoofd? Die doen ook mee. Zij zien ons niet, maar wij zijn er toch. Wij zijn de enigen die altijd net doen alsof de dingen pas bestaan als we ze met onze eigen ogen hebben gezien.


Dag.
Heb het wonderschoon.

Tjielp 

Dag Zwijgen (#46),

ik weet eigenlijk helemaal niet of jij wel woorden kunt ontvangen of hoe dat zit met jou, maar ik probeer het gewoon. Misschien gooi ik deze brief in de lucht, waait de wind ´m naar je toe en eet jij de woorden op zonder te lezen dat ik aan je schrijf hoe blij ik ben dat, tussen alle geluiden die ik kan kiezen in, jij er bent om zachtjes tegenaan te leunen.

t
 j
  i
   e
     l
      p

Hey Wind (#18),

ik zat zo eens te denken, hè, en als je het niks vindt, moet je het eerlijk zeggen, maar zou het nou niet leuk zijn als ik voor jou zou werken. Je hebt het hártstikke druk en ik kan me voorstellen dat je ook weleens vakantie wil. Ik weet wel dat Briesje één van je vaste invalkrachten is, maar die kan ook niet altijd. Bovendien is Briesje eigenlijk maar gespecialiseerd in één ding en ook al is niemand zo goed als Briesje in dat wat Briesje doet, het blijft één ding.
Nee, ik zou juist willen leren wat jij doet. Zo vanalles wat, maar dan heel indrukwekkend. Razen, waaien, warrelen, tieren, stormen, bulderen, huilen. Of wervelen, dat lijkt me zo iets bijzonders! En wat me ook zo aanspreekt in jouw vak, is dat je zo veel met bomen werkt. En je eigen tijd in kan delen. Wat een vrijheid!
Ik heb geen ervaring, maar ben leergierig en enthousiast. Ik kan goed fladderen en ik heb heel veel naar je geluisterd. Ik weet dat het zeeën van tijd zou kosten en bergen geduld, maar ik denk wel dat ik het in me heb. En ik ben niet op zoek naar een fulltime baan, dus je hoeft echt niet bang te zijn dat ik stiekem je plek wil inpikken ofzo.
En anders, als je dit allemaal echt niet ziet zitten, is het dan niet een idee om mij in te schakelen als je er eventjes niet bent en Briesje niet kan. Dat gebeurt namelijk best wel eens en dan is er niemand. Stilte voor de storm. Zo noemen de mensen jouw afwezigheid en dan huiveren ze een beetje en vervolgen vlug hun weg. Ze huiveren, Wind, dat is toch niet goed!
Als we nou doen dat ik dan voortaan de honneurs waarneem? En dan noemen we het ook gewoon Tjielp, goed? Kijk, dat gaat dan bijvoorbeeld zo: sjongejonge, wat is het ineens Tjielp! En dan halen ze glimlachend hun schouders op en doen een klein tapdansje waar ze zelf helemaal verbaasd door zijn. Dat is nog eens andere koek dan huiveren, toch?
Dan kunnen de mensen tenminste weer rustig slapen als jij een dutje doet of wat het dan ook is wat je doet als je niet blaast enzo.

Ik hoor wel wat je er van vindt, maar dat zit vast snor.

Waai ze!

Tjielp