Hoi Wandelgangen (#318),

zal ik jullie eens wat verklappen? Het spookt hier. In de Brievenfabriek, bedoel ik.
's Ochtends als ik wakker word en aan mijn bureau ga zitten, liggen de dingen anders dan ik ze de vorige dag heb achtergelaten. Heel vreemd. Ik kan er mijn vinger niet op leggen, maar ik weet dat het zo is.
Vandaag bijvoorbeeld was er ineens een einde in zicht. Recht voor mijn neus. Pomtiedom, zei die. Nou ja! Die was er eerst niet, echt niet, en hij zat zeker niet te neuriën!
En nog iets, voor het geval jullie me niet geloven: mijn zorgen. Die lagen eerst in hoge stapels om me heen. Zo´n beetje verstrikt in allerlei brieven. Maar tegenwoordig zie ik ze alleen nog in de verte. Geen idee hoe ze daar nou zo plotseling gekomen zijn. Ze zwaaien zelfs naar me, dat deden ze vroeger nooit!
Om eerlijk te zijn was er eerst helemaal geen verte om naar te turen, Wandelgangen, ik heb er tenminste nog nooit één voorbij zien wandelen. Of misschien was het een heel kleintje. Dat zou kunnen. Eentje die niet met zijn hoofd boven de stapels uit kwam. Een vertje.
Goh.
Kleine vertjes worden groot. 
En ze kunnen dansen. Wisten jullie dat? Erg aanstekelijk zelfs, een beetje nukkig en geloken, zoiets. Ik kan het niet uitleggen. Zulke zaken moet je eigenlijk met eigen ogen zien.



Tjielp

Lief Gemoed (#317),

#302

Best Ondenkbare (#221),

ik schrijf je een brief, dacht ik net, maar ik weet niet meer precies wat er in moet. Ik wilde je vragen wat het dan is dat zó bijzonder is dat het niet te denken is, maar op de een of andere manier is de betekenis van die vraag ergens onderweg van mijn idee naar hier in de letters zoekgeraakt.
Hoe kan dat nou weer? Ik kan toch zeker alles denken! Besta jij eigenlijk wel? Doe je alsof? Of is het geheim?
En waar is die betekenis eigenlijk gebleven? Hij was er net nog. Is ie zijn eigen weg gegaan of heeft hij er de brui aan gegeven? Heb jij ´m gevonden soms, en opgeruimd? Ontrafeld? Verstopt? Weggegeven? Opgegeten misschien? Dat laatste zou me wel een beetje van je tegenvallen.
Mijn hersenen krullen er alle kanten van op. Ze proberen weg te rennen, maar ze hebben geen benen. Dat kan ik wel makkelijk denken hoor. Een stelletje brullende wriemelende hersens op pootjes. Hup. Zo gedacht. Dus dát is het niet wat jij bewaakt.
Er was nog iets wat ik je wilde vragen .....
Oja, nu weet ik het weer! Als ik jou niet kan denken, kan ik je dan niet een keertje dansen?
Dat is toch wel het minste wat je voor me kunt doen.



Tjielp

#177

Hoi Watjekouw (#169),

help! Kom je alsjeblieft snel langs? Er banjert al de hele dag een wriemelende octopus die nergens naar toe wil rond in mijn hersenpan. Zomaar hè! Zonder uitnodiging of iets! Hij luistert nergens naar, zwijgt in alle talen en lijkt er genoegen in te scheppen met al zijn armen in het rond te zwiepen alsof hij de koning der verdichtselen is. Hij glimlacht er zelfs bij. Ne osptch elsal ni de arw.
Dat kan zo niet langer. Ik wil dat ie ophoepelt. Ik hou best van visite, maar je moet er wel omheen kunnen lopen, vind ik.
Dus. Stof je spierballen af, neem je verwensingen mee en haast je, rep je.
Alvast dank en tot binnenkort. Ik kan niet wachten je eens in het echt te zien!  


Tjielp

#159

.este .choput (#152),

.oms .s .et .oed .m .e .ingen .en .eer .ndersom .e .oen, .us .ls .ij .u .ens .at .etters .an .ij .eeft .n .laats .an .at .ij .e .oorden .ie .k .an .ou .eef .apot .erugstuurt. .r .issen .ltijd .etters! .at .s .iet .o .etsjes, .eet .e .at .el? 
.at .oe .ij .igenlijk .et .l .ie .estolen .etters .ls .k .ragen .ag? .et .oet .nmiddels .en .norme .erzameling .ijn! .aar .o .emand .ls .ij .an .aar .ast .en .rachtige .cxuusbrief .ol .elgemeende .erontschuldigingen .n .loemrijke .eloftes .an .amenstellen, .enk .e .iet?
.k .ou .et .erhalve .eer .p .rijs .tellen .m .l .ijn .erdwenen .etters .ezamen .n .én .etourbrief .n .ijn .rievebus .e .ogen .erugvinden .a .l .ie .ijd. .ommigen .eb .k .l .o .ang .iet .ezien .at .k .enieuwd .en .f .k .og .eet .ij .elk .oord .e .oren.
 .k .an .iet .achten, .us .egin .aar .eteen .et .chrijven!

.oeten .an .jielp 

Beste Oorsprong (#131),

dus als ik jou moet geloven, dan bestaat alles om mij heen en ikzelf daarbij, omdat er ooit, heel lang geleden, één iemand besloot uit iemand anders zijn oor te springen?
Uh huh.
Wie was die durfal dan? Waar sprong die naar toe? En waar is ie gebleven? Was het een man of een vrouw? Een dier, een ding? Of iets daar tussenin?
Wat gebeurde er onderweg dat er ineens bestaan ontstond? Dat gaat toch niet per ongeluk?
En misschien nog wel belangrijker: van wie was dat oor? Oe! Dat moet me toch een joekel zijn geweest. Waar zou die dan vandaan komen? Wat was er voordat jij er was? 
Eerlijk gezegd vind ik het allemaal nogal vergezocht en ongeloofwaardig klinken, Oorsprong, neem me niet kwalijk. Ik moet toegeven dat Komaf, Aanvang en Oorzaak soortgelijke beweringen doen, maar dat zijn nou niet direct de meest betrouwbare bronnen. Dat lijkt me duidelijk.
Nee, ik ga maar eens een stukje verderop kijken. Wie weet vind ik daar iets waar ik wel oren naar heb. 

Groet,

Tjielp

Zeg Rara (#102),

wie ben jíj eigenlijk?


Tjielp

Dag Troost (#90),

ik zit al de hele middag aan je te denken. Aan dat ik niet weet hoe je eruit ziet, maar wel weet wanneer je er bent. Aan dat ik je soms niet kan vinden en onhandig naar de punten van mijn schoenen kijk of je misschien op de grond gevallen was en alleen maar hoefde opgeraapt.
Aan wat jouw uitzicht is als jij kijkt. Of je van frambozentaart houdt. Egels. Hoedjes? 
Aan wat er na jou komt. Of er wel genoeg van jou is voor iedereen. En aan hoe het moet met mensen die naar jou op zoek zijn, maar het weten zijn vergeten onderweg.


Tjielp

#86

Beste Lurven en Kladden (#74),

jarenlang al is er helemaal niemand die weet wie en waar jullie zijn. Maar dan ook echt niet. We hebben zelfs geen aanknopingspunten, behalve dan dat er een vermoeden bestaat dat jullie lichaamsdelen of iets soortgelijks zijn. Misschien zijn jullie wel uitgestorven.
Net als de staart. Er gaan geruchten dat we die ook één gehad hebben, maar dat ie er ergens onderweg afgevallen is en niemand weet waar. Ik geloof ook niet dat we ´m erg missen. Laat maar lekker liggen.
Nee. Het enige wat we weten is jullie in Eén Adem wonen (of hebben gewoond natuurlijk, ik weet niet of je daar mag blijven als je eenmaal uitgestorven bent, mocht dat het geval zijn natuurlijk).
Maar goed. Dat is dan ook alles. Bovendien woont er zoveel in Eén Adem: Hak, Tak, Kommer, Kwel, Huisje, Boompje, Beestje. Om maar eens wat te noemen. Dat is dus nauwelijks een aanwijzing te noemen.
Wat mij zo verbaast is dat niemand ooit op het idee gekomen is om jullie een brief te schrijven en het gewoon eens te vragen. Tssss. Ongelofelijk. Nee heb je en ja kun je krijgen. (Wonen die niet ook in Eén Adem trouwens?)
Tjongejonge. Als ík er toch niet was! Waar zou het dan in gódsnaam heengaan met de wereld, vraag ik me weleens af.


Toedeloe,

Tjielp

Beste Wolf in Schaapskleren (#58),

ik vind jou maar een rare. Er zijn toch heus wel betere manieren te vinden om de mensen, dieren en dingen in de luren te leggen.
(O! Over Luren gesproken. Weet jij wie dat zijn? Ik heb ze nog nooit gezien, maar ik ben dan ook geen expert in het leggen er van.)
Anyway. Waar was ik? Oja! Dat je zo'n vreemde knakker bent.
Wat ik bijvoorbeeld niet snap is waar je die Schaapskleren vandaan haalt. Ik bedoel. Als je naar de kleermaker gaat voor een Schaapsklerenkostuum, dan weet toch iedereen metéén wat voor snuiter ze voor hun neus hebben staan. Ja hoor, zeggen ze dan natuurlijk, je dacht zeker dat ik jou schaapskleren ging verkopen om vervolgens op de kinderboerderij mijn onnozele hals door te laten bijten! Ha! Dacht het niet! Mijn winkel uit, jij hondsvot! Daar is de deur!
En als je dan, ondanks álles, ergens op de zwarte markt je schaapstenue hebt weten te bemachtigen, of je oudtante met behulp van al die luren zo gek hebt weten te krijgen om er eentje voor je te vilten, vind ik het nóg een ongeloofwaardig verhaal. Want zo'n pak is toch veels te warm! Dat zit helemaal niet lekker. Lijkt mij dan. Het gaat óver je eigen harige vel heen! Ook nog eens.
Nah! Geen wonder dat ik je al zo lang niet heb gezien of gehoord. Zo met die opwarming van de aarde en al. Dat lijkt me jouw bestaan er niet gemakkelijker op maken. Tjonge. Ik zou bijna medelijden met je krijgen.
Maar dat doe ik niet.


Sterkte,

Tjielp

Hoi Kik (#43),

ik geloof niet dat ik jou ooit heb ontmoet. Ons wordt ten allen tijden verzocht, en vaak onder aanvoering van allerlei bedreigingen, jou vooral maar níet te geven: als je ook maar één kik geeft, oe jonge, dan weet je straks niet eens meer of Roodkapje überhaupt wel een oma hád!
Blijkbaar zijn er meer van jouw soort, maar ben jij in je eentje al niet zo erg te pruimen. Raar, want je klinkt zo vrolijk.
Kik! Daar word ik nou zo nieuwsgierig van.
Ik kán je trouwens niet eens geven, ook al zou ik het willen. Ik weet niet wie je bent, wat je doet, waar je huis woont. Volgens mij ken ik zelfs niemand die daadwerkelijk ooit een kik heeft gekregen.
En toch moet er ooit ergens iemand zó ontzettend zijn geschrokken toen ie jou in zijn handen kreeg geduwd dat iedereen het er nu nóg over heeft. Eigenlijk ben je een legende. Maar wel eentje zonder verhaal.
Vind je dat nou niet jammer? Dat er geen boeken over je zijn geschreven en dat er niet over je wordt verteld door wijze opaatjes bij het haardvuur: kennen jullie het verhaal van Kik en de Brulberg? Zullen we er anders eentje voor je verzinnen? Of misschien kun je eerst eens vertellen waar je vandaan komt en wie je bent? En of je er wel bent?
Ben je er nog?
Kik? Zeg eens iets?



Tjielp!

Psssst Geheim (#14),