Adieu Februari! (#243)

Lieve Onomatopee (#242),

pssst! Ik heb ontdekt dat je bestaat! Ik ben zelfs onderdeel van jou of hoe zeg je zoiets? Niemand die eens een keer op het idee komt om dat even tegen me te zeggen, hè! Ik moet ook alles zelf doen.
Dat is niet jouw schuld. Zo bedoel ik het helemaal niet. Ik snap het best. Ik heb zelf ook nog nooit tegen mijn grote teen gegild: ´Joehoe, grote tééhéén! Hoe is het daar benee? Weet je trouwens wel dat jij bij mij hoort?´
Nee. Zoiets is nog nooit in me opgekomen. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat al mijn tenen daar wel van op de hoogte zijn. Hoewel dat, nu ik er eens wat meer over nadenk, dus helemaal niet zo hoeft te zijn.
Ieks, wat eng! Dat ik blijmoedig aanneem dat mijn teen van mij is, maar mijn teen helemaal niet weet dat ik besta! Misschien voelt hij zich erg eenzaam of heeft hij niet mis te verstane opvattingen over het leven. Straks wil hij een heel andere richting uit!
Zodra deze brief klaar is, ga ik maar eens informeren. Wie weet wat ik niet weet!
Wat ik je wilde vragen is dit: Zou je het erg vinden als ik op mijn visitekaartje zet dat ik jou ben? Tot nu toe ben ik namelijk nog niet erg veel. Alleen brievenschrijver. Of epistelier eigenlijk. Dat vind ik een stuk indrukwekkender klinken en ik heb het ook nog eens zelf verzonnen. Kan ik meteen op mijn visitekaartje kan zetten dat ik uitvinder ben. Ha! 
Ik hoop dat je ja zegt.



Groetjes,

Tjielp
(-epistelier/ uitvinder/ onomatopee-)

#241

#240

Hoi Poosje (#239),

weet je waar ik zin in heb?
In zomaar ergens heen wandelen met z´n twee en dat er, aan het eind ervan, een bankje staat met daarboven precies genoeg zonnestralen om vier wangen te verwarmen en een verte om naar te turen, het liefst iets met golfjes.
En dat we dan gaan zitten en niets zeggen en ik mijn hoofd op jouw schouder leg: niet zó dat ik me de hele tijd afvraag of mijn hoofd niet te groot is of dat jouw schouder te veel hoeken heeft, maar zó dat ik vergeet dat ik een hoofd heb en jij een schouder. En als we stil genoeg zijn en blijven staren zonder dat we willen zien wat we denken te moeten zien, worden onze gedachten maanreizigers.
En omdat zij dwarrelen,
dwarrelen
wij.

E      n         d    a        a          r               n           a  ,                a                      l                 s                               o             n       z          e      l                  i           c          h       t                 e
 v         o   e           t    e                          n             e       n              o  n               z          e
             l u    c             h          t          i        g      e       h   a        r            t e           n
      m           e       t                   e                       e                   n

plof

weer op de aarde zijn geland, halen we een ijsje.
Toe!



Tjielp

Hoi Aarzeling (#238),

in gedane zaken vindt men niets. Vertrouwen is niet nodig als je alles weet. Dit hier, precies waar jij en ik nu zijn, is waar het om gaat.
Hier is geen tijd. Hier is een open plek.
Ik doe mijn ogen dicht
en kijk,
alles mag!


Tjielp

Dag Belofte (#237),

ze lijken er wel op, de dagen, want de zon zoemt en de bomen glanzen. Aan de hemel wordt gezwierd.
Groeien maakt geluid. En de stilte is een ruimte. Daar wordt gewacht, verlangd. Er wordt geweten.
Met je blote oren hoor je niets, maar elke inademing zingt liedjes van verheugen naar je buik.
Ssst.
Wie
niet
horen
wil,
moet maar eens voelen.



Tjielp